|
Vandaag is het uitgelezen moment om een postje te zetten. Het is namelijk morgen de dag van alle moeders in mijn regio. Just mist ze nog altijd even erg als op de eerste dag van haar heengaan. Maar om niet te vervallen in de oorzaak van een blogstop gaan we niet te lang stilstaan bij het onwezenlijk verlies. Vandaag is het namelijk ook de dag van Zij, de MaMa van mijn zoon. Een heel speciaal en dierbaar persoon in mijn leven. Een diepe buiging voor de opvoeding die junior geniet. Voor de vele dingen die zo vanzelfsprekend zijn maar toch moeten een plaatsje vinden in de tijd die geen seconde stil staat. Het woord bedankt en diep respect dragen niet de kracht of diepgang van wat ik wil plaatsen. Nog altijd is er een speciale band die voor velen niet te begrijpen is. Toen ik een tweetal weken geleden liet kijken tot in het diepste van hart kwam er info die moeilijk te plaatsen was. Teleurstelling, onbegrip tot mss wel haat of alles wat iemand kan naar beneden trekken waren de hoofdingrediënten. Even leek het of zag het er naar uit dat we als een doorsnee (lees absurde) manier van handelen zouden omgaan met elkaar. Gelukkig gaf de tijd raad en bracht het terug redelijkheid en rust. Just was er kapot van. Hoewel we ooit beslisten niet meer samen te leven en reeds zes jaar officieel gescheiden zijn is het toch nog altijd een heel belangrijk hoofdstuk uit mijn leven. Iets wat ik koester, voor altijd zal vasthouden in mijn hart and soul. We hebben samen zoveel doorstaan in de tijd toen we samen door het leven wandelden. Altijd probeerden we van elkaar te begrijpen naar waar we heen liepen. Ook toen we voor de splitsing stonden en elk een ander pad kozen… Op momenten dat het hard en moeilijk was en we ons alleen voelden was het vertrouwd om elkaar te spreken over wat we elk op onze eigen wandel tegenkwamen. Als ik terugblik in mijn leven zie ik aan de horizon veel momenten dat ik bang was. Bang om de verkeerde beslissingen te nemen. Bang omdat ik mss wel de guts miste om belangrijke zaken te lijden. Zij was er. Ook nu is ze er terug, op een moment dat ik bang was omdat ik de weg was kwijtgeraakt. Op deze momenten kan Zij iemand de kracht geven om niet op te geven. Zelf de kracht vinden om het ergens te moeten plaatsen komt dan op de tweede plaats. Bij deze dus een ode aan Zij. Bedankt dat ik mag deel uitmaken van je leven. Bedankt voor het begrip. Bedankt voor het schenken van een prachtige zoon. Bedankt dat je mijn beste vriendin bent. Bedankt voor je onwezenlijke gastvrijheid. Bedankt voor zovele dingen die vanzelfsprekend lijken maar het niet zijn… Ik beloof je dat ik er altijd zal zijn, als je hart is gevuld met twijfel, verdriet of als je ooit in iets alle hoop verloren hebt. Als je wil schuilen voor de regen, kracht tegen de pijn.. Ik zal er zijn als je nood hebt aan een echte vriend. Want iedereen heeft het nodig. Iemand op zijn wandel in het leven die mag binnenkijken in je hart en ziel. Je helpt om te begrijpen wat je op momenten niet snapt. Ik vond het bij Zij en ben god elke dag dankbaar voor deze uitzonderlijke vriendschap. Proficiat met je Moederdag. Xje Justin.
10-05-2008, 18:28:52 Justin
|
