30-01-05

Snotteren...

Een rustig weekendje is het geworden, het is al van vrijdag dat ik met een verschrikkelijke verkoudheid te maken heb. Twee dozen kleenex hebben er ondertussen al moeten aan geloven. Ik ben daar zo vreselijk ambetant van he van zo een snotgevallen, die neus die het maar nie opgeeft  met snotteren en een hoofdpijn om u tegen te zeggen. Straks ga ik met alle moeite van de wereld  nog achter een dvd-ke gaan en voor de rest van den tijd op mijn gemak in de zetel nestelen. Ik had al zoiets toen ik ontwaakte vanmorgen en naar buiten keek, het word zo langzaam aan tijd dat die grijze en grauwe dagen het toneel verlaten en het voorjaar terug kleur brengt in alles en iedereen.


16:33 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-01-05

Mijn dierbaarste bezit.

Zondag viel me het aangenaam gezelschap van mijn zoontje te beurt. Zoals altijd hebben we er samen terug een leuke dag van gemaakt. Eerst zijn we samen naar de pizza hut geweest waar er trouwens veel soortgenoten waren, namelijk papa’s die op het slagveld van de liefde de strijd verloren hadden en er nu alleen voor stonden, ofwel was het toeval dat de mama’s er niet bij waren. Toch dwaalden meermaals mijn gedachten af dat een vader zo alleen met zijn kindjes heel onnatuurlijk is. Na het eten zijn we dan vertrokken richting zee en hebben we een bezoekje gebracht aan Sealife, junior vond het best wel leuk en heeft er heel wat bijgeleerd zij hij achteraf. Ik wou dat ik de tijd voor een tijdje kon stil zetten omdat hij nu nog altijd de leeftijd heeft dat je hem nog eens een stevige knuffel kan geven. Op de terugweg zijn we dan nog gestopt achter een dvd, Garfield, samen hebben we die bekeken en er de grootste lol mee beleefd. Achter de film stonden we er van versteld dat de tijd zo snel was gegaan en het al terug tijd was om te eten en terug naar de mama te gaan. Ik hoop dat de weinige tijd die ik bij hem ben en kan zijn voldoende is om te laten overkomen dat ik enorm van hem hou en hij heel diep in mijn hart zit. Na hem terug naar de mama te hebben gebracht en samen met Zij nog een babbel te hebben gemaakt over onze kapoen ben ik dan terug huiswaarts gekeerd en heb ik nog wat tv gekeken. Bij het slapen gaan kwamen met bittere tranen tot gevolg de gedachten naar boven dat ik me ontzettend eenzaam voelde, het zal terug een eindje duren tot ik terug al mijn liefde die ik voel kan delen met iemand. Iedereen die een relatie heeft vind de Liefde op de duur zo vanzelfsprekend dat men vergeet dat men er eigenlijk elke dag voor zou moeten knielen en er dankbaar voor zou moeten zijn.


16:00 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-05

smileys please

Deze week was het ontzettend druk voor mij zodat er op mijn blog niet veel veranderd is de afgelopen week. Nu heb ik de tijd gevonden om een update te doen van alles wat me de afgelopen dagen is overkomen en is bij gebleven. Eerst en vooral wil ik dat de meest deprimerende maand van het jaar voor mij ophoud te bestaan. Normaal als een mens de onrust voeld opkomen moeten we de natuur opzoeken, dat is toch wat ik heb geleerd uit het boek 'De celestijnse belofte'. In bossen en parken, plaatsen met veel bomen dus, zijn er namelijk de grootste positieve energievelden die ons dat gevoel van rust terug geven.
Maar het is kou, vroeg donker en die bomen met hun haloween outfit vind ik nu ook niet op zijn mooist. Dus ben ik maar naar de natuurwinkel geweest achter een vitamintje met een beetje sint-janskruid voor de somberheid te lijf te gaan en zink en magnesium om de stress onder controle te houden. Het is nog te vroeg om te zeggen dat het werkt maar ik geloof er alvast in, dat is alvast al meer dan de helft zou ik zeggen.
Vrijdag was de afgelopen dagen de leukste dag van de week, mister love was namelijk op zakenreis waardoor ik eens kon bijpraten met Zij. De laatste tijd zien we elkaar zo veel niet meer omdat hij meestal thuis is, bewust of onbewust dat laat ik in het midden alhoewel hij niets hoeft te vrezen want we doen niets verkeerd.
Samen zijn we gans de namiddag spullen gaan leveren van zijn firma, onder de weg zijn we gestopt om iets te eten en hebben we heel wat afgelachen, op momenten lagen we gewoon plat. Toch raar hoe een mensenleven kan lopen, Zij word door iemand anders bemind en altijd kunnen we elkaar weer die boost geven als het eens wat minder gaat. Ik denk niet dat iemand me ooit nog dat gevoel zal kunnen geven dat Zij me geeft, als we beiden in elkaars ogen kijken weten we dat dit iets is dat we zullen moeten mee dragen en koesteren. Haar foto zal voor de rest van mijn leven in mijn ziel gebrand staan. Voor velen is het onbegrijpelijk, die band die we nog altijd hebben met elkaar maar de verbondenheid die er nog altijd is en de liefde voor elkaar die we niet los laten kan gewoon geen toeval zijn. Dit is enkel een woord die we gebruiken voor iets wat we niet kunnen verklaren of uitleggen. Alhoewel ik denk dat er geen leven samen met Zij meer in zit weet ik toch als ik nooit meer het geluk zou vinden om mijn liefde met iemand te delen, Zij er altijd zal zijn voor me of aan mij zal denken. Toch hoop ik dat die emotie me nog te beurt valt want dat brengt het mooie boven in ieder van ons en maakt alles zoveel mooier alleen al omdat je het kan delen met iemand.



01:06 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-01-05

VAN HARTE

Na een paar sms-jes als steun heb ik vandaag nog eens 20€ over geschreven op de rekening voor de slachtoffers van de Tsunami ramp. Ik ben niet echt een gulle schenker maar bij deze ramp kan het je gewoonweg niet onberoerd laten. Terwijl onze cadeautjes van kerst of nieuwjaar veilig in de kast liggen en onaangeroerd door de rampzalige vloedgolf die honderdduizenden mensen aan de andere kant van de wereld in een apocalytisch moment van onze aardbol hebben gespoeld moet je gewoon iets doen voor al die slachtoffers en al het leed die er daar nu op het moment heerst. Wie de ramp overleefde, heeft honger, dorst, moet kleren hebben een bed en geneesmiddelen en dat is nog maar een begin om maar niet te spreken over wat die mensen voor de rest van hun leven niet moeten meedragen van angst en verdriet. Ouders treuren om hun kinderen en kinderen zoeken hulpeloos naar hun papa en mama. In ieder geval weet ik zeker dat de oceaan te klein is om zoveel verdriet op te vangen.
Onze problemen zijn in vergelijking daar mee dus echt wel luxe problemen, het heeft me echt wel aangegrepen  als ik zo elke dag in het journaal zie wat die tsunami aangericht heeft. Hopelijk volgen velen van ons mijn voorbeeld en kunnen we op die manier terug iets opbouwen  voor die schaapjes van kinderen die niets meer hebben en er verweest achter gebleven zijn. 

17:47 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-01-05

Wat staat er in mijn sterren geschreven...

Na een rustig weekendje met mijn zoontje zijn we terug in de werkweek beland. We zijn er langzaam weer ingerold in het patroon van terug gaan werken en dat is maar beter ook dat we van een noodzaak een deugt proberen te maken. In mijn regio is het hier een mooi zonnig weertje en komt de vraag me vandaag toch meermaals te boven wat er in de toekomst me nog te wachten staat. Het lijkt er in ieder geval meer en meer op dat ik verder zal moeten leven met de herinneringen met Zij in plaats van met de hoop die ik nog koester. Mijn zoontje zegt me althans dat het niet nodig is om mij daar in te verdiepen in die materie en me zorgen te maken in een leven met een andere vrouw omdat ik toch hem heb. Mooi gebaar van die jongen maar toch neemt het niet weg dat iedereen iemand nodig heeft in het leven om te koesteren en voor te leven, iemand waar je samen leuke dingen mee wil doen, iemand als het donker word die je beschermd voor de nacht en als ze het moeilijk heeft een schouder om op uit te huilen, kortom iemand die voelt wat er in die ander omgaat en er zijn voor elkaar. Valt dit geluk me nog ooit te beurt? Ik hoop in ieder geval dat ik al de liefde die ik kan geven voor een vrouw ooit nog kan delen met iemand want na alles is een leven alleen zeer eenzaam. Iets delen met iemand is altijd al iets dat ik zeer graag deed vandaar dat na alles wat me is overkomen de onzekerheid zich meester maakt over mij en mijn hart vult met angst van als dit alles mij nog te gebeuren valt. De drie grootste dingen in het leven zijn nog altijd aanwezig in mij, geloof, hoop en liefde. Zo ver ben ik dus al dat ik hoop dat het ooit nog weer goed komt met mij in de liefde maar dat laatste brengt me altijd weer aan het twijfelen omdat ik het maar niet kan geloven.

13:31 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-05

Moeilijke start.

Na een verlof van twee weken was het dinsdag de eerste werkdag voor mij en dat was nu eens iets waar ik totaal geen zin in had. Iets afsluiten is nog nooit echt mijn sterkste punt geweest en zeker niet als het over iets gaat dat ik als aangenaam heb ervaren. Alles viel als het ware weer op de zelfde dag, terug gaan werken, mijn zoontje terug naar de mama kortom ik zag het niet echt zitten dus. Als klap op de vuurpijl sms-te mijn beste vriend van in de fabriek een uurtje voor ik moest beginnen dat ik het nog een weekje zonder hem zou moeten stellen want dat hij in zijn bed zat met de griep. Hij was zowat de enige die voor mij nog ergens een lichtpuntje was in mijn somberheid om mijn eerste werkdag aan te vatten omdat ik met hem veel van mijn gedachtengoed kan delen en we elkaar echt vertrouwen en soms heel wat aflachen. De afgelopen tijd heeft hij meermaals als buddy opgetreden op momenten dat het soms iets moeilijker ging en tot op vandaag hebben we beiden nog nooit elkaars vertouwen geschonden, echte vriendschap dus en niet dat oppervlakkig gedoe.
Tergend langzaam heb ik me dus door de week gesleept met als beloning voor me zelf het weekend.
Van Zij was deze week ook al niet veel sprake in mijn leven want voor haar vond er een meeting plaats ergens in de ardennen voor de nieuwe zaak dat mister love opgericht heeft. Wel een paar telefoontjes gehad en een sms-je die me vertelde dat het een leuk hotel was maar alles een flop was zonder mij er bij.
De nieuwe wagen die hij voor haar heeft aangekocht is er ook al, de villa die hij aan het afwerken is ook bijna klaar, dus de dag dat zij uit mijn omgeving vertrekt en negen gemeenten verder gaat gaan wonen is niet ver meer af.
Wat een leegte zal Zij achterlaten als ze zo ver van mij is met als bijkomstig risico dat we op die manier elkaar misschien kwijt geraken, uit het oog is uit het hart moet toch ergens van komen he...
In ieder geval ga ik haar missen want van alles waar ik al met gezegend geweest ben in mijn leven was zij het mooiste. Als Zij zal vertrekken zal ik achterblijven met een grote leegte in mijn leven en zal ik een gevangene zijn van mijn liefde voor haar.
Ook ziet er alles uitzichtloos en moeilijk uit toch weet ik diep in mijn hart dat een van mijn grootste dromen is uit gekomen en dat was bemind worden door haar.
Met nieuwe moed er tegenaan zou ik zeggen, met de zon en de wind die ons van nieuwe levenskracht voorzien vandaag lukt het aardig moet ik zeggen.

14:53 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-01-05

Een goed voornemen recht uit het hart.

Gisteren een rustig oudjaar gevierd samen met junior, die ongelooflijk in de wolken is met zijn toverlamp. Tussen de hapjes door de nodige sms-jes verstuurd voor de mensen die me na aan het hart liggen en natuurlijk ontvangen ook. Om 00u.00 was het dan de tijd voor junior om naar de mama te bellen, wat niet lukte doordat het netwerk overbelast was. Na een groot half uur geprobeerd te hebben om verbinding te krijgen met Zij heb ik dan maar onmiddelijk gestart met de goede voornemens die ik mij had opgelegd uit te voeren. Ik heb me zelf beloofd dat ik er altijd zal zijn voor haar als ze het moeilijk heeft, het licht wil ik zijn in haar donkerste nacht. Om 00u.30 zijn ik en junior in de auto gesprongen en tot bij de mama gereden, dat was ik toch wel aan beiden verplicht want ik weet dat er geen grotere liefde bestaat dan de liefde van een moeder voor haar kind. Hij is dan gaan aanbellen aan de voordeur en mijn eerste goede daad voor het jaar was geschied. Na een enorme ontlading van emotie van de mama, die maar niet maar niet kon stoppen met huilen, is Zij dan nog tot bij mij gekomen aan de auto om me het allerbeste te wensen voor het nieuwe jaar.Zoveel verdriet had ik nog nooit gezien in haar ogen, wat ben ik blij dat ik haar op die manier kon tonen dat ze niet schuilt in een klein hoekje in mijn gedachten, al is het daar soms een constant gevecht tussen het verleden en de toekomst.


15:20 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |