22-02-05

My Playground

Vandaag passeerde ik toevallig aan mijn geboortedorp en kon ik het niet na laten om eens het dorp binnen te rijden waar mijn leven ooit begon. Best wel vreemd als je zo aan het huis passeert waar je bent in opgegroeid en waar nu iemand anders zijn thuis heeft. De kleuterschool waar ik met de grootste moeit van de wereld afscheid nam van de mama, het snoepwinkeltje, de basisschool het leek wel alsof het nog niet zo lang geleden was. Het is er nog altijd even rustig als vroeger in de wetenschap dat er op zondag vroeger ook geen kat te zien was op de markt van het dorp, blijkbaar zijn ze nog altijd niet veel geëvolueerd. Het was zo het typisch dorp waar alles onmiddellijk geweten was en waar er uitvoerig over gesproken werd bij bakker en beenhouwer. De mentaliteit was er ook enorm bekrompen en op die manier was er gauw commotie rond de absurdste dingen wat je in stad niet hebt, vandaar dat mijn ouders in de tijd geopteerd hebben om naar stad te trekken. Maar als kind daarentegen was het er reuze leuk om er op te groeien, het dorspark, de vele pleintjes waar je naar toe rende als je nood had aan een vriend. Achter alles gezien is het jammer dat de periode dat je kind bent zo snel op zijn einde loopt en overvloeit op het leven waar we toen zo achter verlangden maar o zo gecompliceerd is. Soms beweerd men wel eens, don’t look back, maar soms is het toch eens leuk om terug in de tijd te gaan en de goede momenten nog eens te overlopen. Vandaar dat ik nooit goodbye zeg tegen het verleden omdat deze me gemaakt hebben tot wat ik op vandaag ben.


17:31 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-02-05

Sneeuwpret voor juniorke

Bij het ontwaken zag ik dat er een sms binnen geglipt was op mijn gsm. Zij had een berichtje gestuurd om te weten als ik al wakker was. Na een telefoontje vroeg Zij me om mijn weekend voor een weekje op te schuiven omdat ze dolgraag met junior nog eens voor een weekend naar de Ardennen  was geweest om nog eens van de sneeuwpret te kunnen genieten nu deze er in overvloed aanwezig was. Dit weigeren zou gewoon getuigen van geen tact en kortzichtigheid, altijd hebben we al afgesproken dat er in verband met het bezoekrecht, Jezus wat een woord, er  kan mee gegoocheld worden als het maar ten voordele is van onze jongen. Vandaar dat ik ze dan ook alle sneeuwpret van de wereld toegewenst heb.

Morgen denk ik eens van een saunaatje te doen in de plaats van de koude op te zoeken, dit is trouwens nog nooit echt mijn ding geweest die sneeuwtoestanden want ik hou nie van de kou.

Dus word het een kalm weekendje volledig op me zelf. Hopelijk is het weer morgen iets beter zodat ik een wandeling op het strand met achteraf een warme choco kan combineren met een saunaatje als afsluiter. Het klinkt wel eenzaam maar ik heb er een goed zicht in, we moeten er gewoon het beste van zien te maken hier, ieder op zijn manier en als het eens iets minder gaat er in geloven dat het maar een passage is in ons leven die er nu eenmaal bij hoort en deel uitmaakt om ons te vormen naar een rijper iemand.



15:44 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-02-05

World of our own

Terwijl het buiten nog altijd de somberheid is die hoogtij viert is dit het uitgelezen moment om nog iets neer te schrijven. We zijn misschien dan wel bevoorrecht om hier op die plaats op de wereld te wonen waar we in niets te kort komen maar als het op ons klimaat aankomt zitten we toch naar mijn bescheiden mening ver onder het gemiddelde.

Dit is ook van toepassing voor me zelf en Zij om op een bestemming te geraken via wegwijzers op de snelweg. Samen zijn we net over de grens, Frankrijk, naar dat groot warenhuis gereden en wat raad je, hopeloos verloren gereden. Al altijd heb ik het moeilijk om de juiste afrit te kiezen want hoe absurd het ook mag klinken daar waar ik meestal moet zijn is er altijd wel een keuze tussen twee waarvan ik ondertussen mij ontplooid heb in heer en meester van de verkeerde te kiezen. Na een beetje zoeken zijn we dan toch op onze locatie beland en was het best gezellig, winkelen was altijd al onze favoriete bezigheid.

Ondertussen heeft mister love al zijn valentijncadeau geschonken en schittert de met  170 bezette diamanten ring aan de vingers van Zij. Hij staat haar gewoonweg prachtig en hoe vreemd het ook mag klinken, ik had niet verwacht dat hij zo een goede smaak had.

Ik benijd het hoegenaamd niet want in onze eigen wereld waar wij in vertoeven zijn zo een dingen niet van belang. Het enige die telt in die wereld van ons is dat we elkaar in alle vertrouwen alles kunnen vertellen, dingen die we aan niemand anders kwijt kunnen en waar anderen nooit kunnen komen. Elkaar een prettig gevoel bezorgen en op momenten een beetje geluk schenken zijn de basis van wat onze band met elkaar levendig houd.

Geen buts or maybe’s gewoon genieten.  


15:38 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-05

Krokusvakantie

Ik heb een eindje forfait moeten geven omdat er problemen waren met draadloos internet vandaar dat ik zonder het zelf te willen, lijkt alsof ik mijn blogje heb verwaarloost.

Niets is minder waar en de problemen zijn nu terug opgelost zodat ik terug mijn hersenspinsels kan opslaan op mijn blog.

Vrijdag heb ik nog samen met Zij en mijn zoontje een hele leuke namiddag beleeft. We hebben samen naar stad geweest en heb van haar een mooie vest gekregen. Vond het wel zeer lief van haar en terug was het aangenaam om nog eens samen te zijn. Nog altijd kunnen we alles vertellen aan elkaar en zijn we de beste maatjes. We waren ook zeer relaxt want mister love was gans de dag weg voor zaken zodat we niet op ons ongemak moesten zijn. Vreemd zeiden we samen nog tegen elkaar maar het hoort nu eenmaal niet dat we nog omgaan met elkaar, ook al doen we dan niets verkeerd en zijn we gewoon de beste maatjes.

Jammer dat mensen maar zo veel vertrouwen meer hebben in elkaar dat je in feite om gewoon vriendschappelijk om te gaan dat in het geniep moet gebeuren. Hij hoeft namelijk niets te vrezen want ik ben niet het type dat een bestaande relatie schade zou berokkenen omdat ik weet hoe het aanvoelt en dat leed mijn ergste vijand niet wil aandoen. In ieder geval was het zeer leuk en hebben we er met zijn drietjes enorm van genoten, nog een geluk dat ik er bij was want alleen ging ze haar handen meer dan vol hebben gehad om al haar zakjes te kunnen dragen. Ik hoop van harte dat de financiële vrijheid die ze nu geniet haar mag helpen om gelukkig te worden en dat meen ik uit het diepst van mijn hart. Maar het hart van een vrouw is zoals een diepe oceaan en laat zich moeilijk doorgronden…

Momenteel geniet ik nog van een verlofperiode tot en met woensdag. De junior is al van zaterdag bij mij en we beleven samen weer de tijd van ons leven. Zaterdag hebben we samen nog eens gekeken naar Titanic, die speelden ze op tv en ik kon gewoon de verleiding niet weerstaan om nog eens te kijken alhoewel hij nu ondertussen al na 5 a 6 keer voor eeuwig in mijn geheugen staat gegrift. Maar het is zo een geweldige emo film dat ik niet kon weerstaan. Nog altijd worden tranen geboren als ik het laatste deel van de film bekijk, en nee ik schaam er mij niet voor als man dat ik zo emo kan zijn voor een film. De beste films zijn nu eenmaal die inspelen op je gevoelens vind ik. Zondag hebben we dan genoten van het mooie weer en zijn we samen er eens op uit getrokken met de fiets en s’avonds nog naar sharktale gekeken op dvd. Vandaag zijn we samen naar het shopping geweest en zijn we eens tot bij de mama gereden om een goede dag te zeggen om het gemis die ze voelde te laten verdwijnen. Als we terug thuis waren hebben we de avond afgesloten met een spelletje Cluedo waarin de junior zich ontpopt tot een echte speurder en nogmaals de verdachte vroeger vond dan ik. Nu is het tijd om naar bed te gaan en een flinke knuffel voor mijn kapoen, want daar is het waar een mens voor leeft, om lief te hebben en alles te kunnen delen met de mensen waar je voor leeft. De mensen uit je hart.



23:16 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |