31-03-05

Zomeruur

De overschakeling van winter naar zomeruur is toch iets waar ik iedere keer zo een last van heb, niet te doen dus hoe moe ik er de laatste dagen bij loop. Alhoewel met de buren die me al twee dagen uit mijn slaap houden terwijl ik lig te vibreren in mijn bed, nee den justin is nie in love, doordat ze met een drilboor de vloeren aan het uitbreken zijn zal er ook wel geen goe aan doen. Ik verdenk die er zo langzamerhand van dat ze op zoek zijn naar kolen of zo… J. Nu ja normaal is dat geen probleem maar als je u nachtrust moet nemen in de voormiddag doordat je gekozen hebt om in de vaste nachtshift te werken, doordat het zoals Kylie zingt het er nog mogelijk is om alles slow te doen,  is het natuurlijk niet zo evident om de slaap te vatten. Van Kylie gesproken ik kon me maandag zowat door de kop, een hoofd had ik niet op die dag, schieten dat ik er niet bij was. Concerten zijn voor mij  altijd al een van de leukste vormen geweest om er eens in te vliegen. Nu ja, ik vergeef het me nooit dat ik dat over het hoofd gezien heb maar ik denk dat de verkoop van de kaarten zal gestart zijn op het moment dat mijn gedachten er niet op stonden doordat ik toen juist was weggegaan van bij Zij. Even kwam het bij me op om naar Antwerpen te rijden en op goed geluk misschien nog een ticket op de kop te kunnen tikken van iemand aan het sportpaleis zelf maar ben dan maar op mijn gedacht terug gekomen omdat ik ook geen zin had om een fortuin te betalen terwijl ik dat niet heb. April is immers nog steeds uitgeroepen tot sabbatmaand op gebied van financieel budget en dus is er geen speelruimte voorzien L. Heb me dan maar eens laten gaan op de paasfoor op den Extreme om me zelf te straffen, kon altijd zijn dat ik te pletter viel of zo. Gestraft was ik zeker want heb zowaar eventjes een dik half uur het gevoel gehad dat ik een halve meter boven de grond liep. Voor de maand April een beetje te overbruggen heb ik van Zij het boek in bruikleen gekregen van Sabine Dardenne, het is niet zo een dik boek en op het eerste zicht is het nog grote druk ook dus het zal het nog vlot lezen want dit is voor mij een vereiste om tot het eind door te gaan. In de volgende post mag je rekenen op een reactie in verband daar mee.



18:17 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-03-05

Paasfoor

Gisteren de dag begonnen met de stalen koets een beurt te geven en de dieren van een vriend van mij te gaan voederen omdat die op reis is. Na dit alles heb ik dan koers gezet richting Aalst en yes, het broekske dat ik langs hier niet meer vond was daar nog voor handen, budget liet het niet toe maar kon dat natuurlijk nie laten liggen en heb dan maar occasioneel gekozen om ze te kopen met mijne visa, kon het dus niet laten.

Gisteren is tegen de avond een goede vriend aan huis komen koken,eerst had ik al kunnen genieten van een aperitief bij Zij en Mister-love toen ik juniorke ophaalde. Dear H. heeft ons op een sublieme manier laten genieten van wat de Thaise keuken te bieden heeft. Het was zeer lekker en na afloop zijn we nog eens naar de paasfoor geweest om de honger die juniorke nog voelde in verband daarmee te stillen.Daarna hebben we nog een terraske mee gepikt en de avond afgesloten omdat de kraamkes begonnen de matten op te rollen en het vervelend koud kwam. Bij thuiskomst snel onder de wol en dat was het.


17:13 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-03-05

verlies.

Elk jaar bij het ontkiemen van de eerste botjes aan de takken van de bomen en dat nieuwe frisse groen word ik er op een eigenaardige manier aan herinnerd dat we in de periode van het jaar zijn gekomen dat ik mijn broer heb moeten afgeven. Na een kwaadaardige hersentumor is hij na een gevecht van een jaar op 35 jarige leeftijd gestorven. Ik was toen amper 21 en heb nooit geloofd dat hij de strijd ging verliezen. Hij was niet enkel een broer voor mij maar ook een echte vriend bij wie ik altijd terecht kon. Toen hij stierf was ik nog aan het werk en was ik er dus niet bij, ik kan het me zelf soms nog altijd zo kwadelijk nemen dat ik er niet was toen hij heen ging. Nog altijd is dit voor mij een rare periode in het jaar waarschijnlijk omdat het voor mij de eerste keer was in mijn leven dat ik zo een onmenselijk verdriet had in mijn leven en ik het met moeite kon verwerken. Er zijn zo veel momenten die ik nog had willen delen met hem maar het heeft spijtig genoeg niet mogen zijn. Toen ik daarstraks bij hem was op de begraafplaats en in gedachten, ben ik nog altijd blij met de gedenksteen die we hebben laten maken voor hem met de tekst die gaat als volgt.

 

Afscheid nemen van jou was heel zwaar.

Je vrolijkheid en enthousiasme maakten

plaats voor een gruwelijke stilte.

Je lag daar zo vredig, je handen in elkaar

geplooid en op je gezicht die wondermooie

lach die we nooit zullen vergeten en die ons

eeuwig bij zal blijven.

Want we hielden van jou en god wat zullen

we je missen.



18:53 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-03-05

Money...

Na juist eens online naar mijn zichtrekening te hebben gekeken kom ik zoals gewoonlijk terug tot de constatering dat het hoogst nodig payday word want het geld is op en er rest voor de zoveelste keer nog een beetje maand. Shame on me. Nu ja no hard feelings volgende maand ander en beter zou ik zeggen. Toch zal ik volgende maand enig  karakter moeten aan de dag leggen want vorig maand kreeg ik mijn persoonsbelasting in de bus in zijn nieuwste outfit, niet veel zaaks wel vereenvoudigd moet ik toegeven. Dat word dus een knap lastig maandje April, ‘k zal me zelf maar verplichten om de stad niet in te trekken en te gaan wandelen in het zwin of zo. Help ik duizel al bij de gedachte. Ik zie het me nog niet direct doen maar het word dus pure noodzaak. Ik ga er maar mee stoppen voor vandaag want ik kom al ziek bij de gedachte wat ik allemaal ging kunnen doen met die 698 €. Ben het vrijwel zeker dat ik weer de uitgelezen persoon was om onze Guy Verhofstadt zijne bril te helpen betalen, had hij dan nog smaak gehad dan kon ik er nog over, dammit…  



18:14 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-03-05

Een weekend perfect in balans

Het weekend is weer voorbij gevlogen. Zaterdag ben ik mijn dag begonnen met een bezoekje aan de kapper. Na de kapbeurd en met een fris kopie ben ik dan mijn zoektocht begonnen achter een broek met een lage taille wat beloofd heel trendy te worden deze zomer. Op aanraden van een vriend die er maar niet in kan komen wat een budget ik spendeer aan kledij ben ik eens binnen gelopen bij Springfield. Inderdaad de prijzen vielen reuze mee maar toch heb ik niets gevonden naar mijn smaak. Mijn voorkeur gaat te veel de richting uit van bikkembergs denk ik. Na het binnen wandelen van de zaak waar ze dit stuff verkopen was het dan ook direct prijs. Een te gekke broek zoals ik ze in gedachten had lag daar mooi te wezen het enige probleem was dat mijn maatje al partie was. Nu was het hek dus heel van de dam, en kon ik dus niet verder dan elke winkel die ook maar enigszins iets te koop had van bikkembergs een bezoekje te brengen. Na nog twee winkels gedaan te hebben kwam ik tot de vaststelling dat het broekske niet ging in mijn bezit geraken. K’heb dan maar om mijn frustratie in verband daar mee afgewerkt met een prachtig T-shirt mee te nemen om ergens mijn honger naar iets nieuws te stillen.

Op zondag werd ik dan door Zij en Mister love uitgenodigd om samen naar de rommelmarkt van school te gaan waar onze junior stond met speelgoed die niet meer van zijn leeftijd was en hij dus voor een zacht prijsje aanbood. De verkoop is iets die hem blijkbaar goed ligt want hij was de best verkopende stand van de school. Na het nuttigen van een paar flessen witte wijn stelde Mister love dan voor om samen te gaan grillen in zijn fuifkot, even ter verduidelijking, dit is in feite een chalet die in zijn tuin of liever gezegd bos van zijn huis staat. Na de benodigdheden te hebben afgehaald  bij Zij thuis, want zijn uiteindelijke huis moet nog afgewerkt worden, zijn we dan vertrokken naar het fuifkot dus. Wat ik dus niet wist was dat er daar geen elektriciteit was in die chalet, maar dat kon dus voor Mister love geen probleem zijn en die maakte daar samen met Zij in een mum van tijd een feeërieke sfeer met wel honderd theelichtjes die ze daar elk hun plaatsje gaven tot we juist genoeg zagen om te doen wat nodig was. Dit allemaal aanschouwend werd ik me er terdege van bewust wat een energie ze daar samen in staken om dit te doen. Na hout te hebben gehaald heeft hij dan zijn haardvuur samen met juniorke ontstokken en zijn we dan beginnen grillen. Ik kon enkel maar toegeven in de gesprekken die dan nog volgden dat zo iets nooit bij mij in mijn hoofd zou opkomen om dit te doen. S’avonds in valavond nog 50 kilometer rijden om in een chalet zonder elektriciteit  een maaltijd klaar te maken zou aan mij niet besteed zijn. Mister love legde mij dan uit dat hij in feite iemand is van het platte land en het voor hem de normaalste zaak was om zoiets te doen, we kwamen op het eigenste moment niets te kort en dit was ook zo, een ruimte met kaarslicht gevuld, een knetterende haard, een goede fles wijn en een maaltijd om u tegen te zeggen. Het enige dat ik daar kon op opmerken was dat het inderdaad waar was wat hij me zei en het voor mij een zeer unieke ervaring was. Na het eten zijn we dan nog samen rond het haardvuur gaan zitten en nog een beetje gebabbeld over van alles en nog wat. Op de weg naar huis dacht ik nog bij me zelf dat het dus niet zinloos is van te geloven in de goedheid van een mens tot het tegendeel bewezen is.


14:06 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-03-05

Drukke week.

Na een razend drukke week ben ik er eigenlijk in geslaagd om nog iets te schrijven voor mijn blogje. Ergens mag ik me gelukkig prijzen dat mijn werkcollega eigenlijk een vriend van mij geworden is en we samen veel lol hebben tijdens de uren dat we verondersteld worden te werken. Samen hebben we het zelfde gevoel voor humor en weten we van elkaar ontzettend veel wat natuurlijk onze goede band enkel maar verstevigd.

Wie had dit ooit durven denken dat mijn blogje zo een invloed ging hebben op mijn leven. Na amper drie maanden in dit medium te vertoeven ben je op een eigenlijk vreemde manier met een aantal mensen verbonden en benieuwd wat er reilt en zeilt in hun leven, je wilt delen in hun vreugde of in hun verdriet en kan ergens je steun betuigen via een grappige of hartverwarmende reactie. Bij deze bedankt voor de bezoekjes of leuke reacties.

De zon heeft in iedere geval deze week meer dan zijn best gedaan om me vrolijk gezind te stemmen. De mensen uit mijn omgeving zijn allemaal aardige mensen en overal waar ik kom word ik met een schouderklopje onthaald. Zelfs Mister love valt na alles reuze mee, samen kunnen we een zeer leuke babbel hebben als ik de junior ga hallen bij Zij. Elke keer word er een flesje wijn ontkurkt en vloeien de gesprekken over van diepgaand tot humoristische onderwerpen. Deze week ben ik ook met Zij een levering gaan doen voor zijn zaak en ook dan hebben we ons ontzettend geamuseerd, samen zijn we eens gaan zien naar het huis wat haar nieuwe thuis moet worden. Nu is het nog altijd een bouwwerf maar als alles zal afgewerkt zijn zal het een oase zijn van rust. Onnoemelijk veel grond is er bij dit huis waarvan het meeste bos is, het zal er prachtig zijn in de lente als de bomen terug uit hun winterslaap ontwaken. Hopelijk komt Zij en junior er uiteindelijk ook tot rust want dat hebben we nu wel allemaal verdiend. Toch na een dagje samen zijn is het altijd vreemd als we terug afscheid nemen. Hoezeer je ook probeert je leven een nieuwe wending te geven, toch neemt dit niet weg dat je soms nog spijt hebt van wat niet heeft mogen zijn of van wat men achterliet. Als ik denk aan de lieve kanten van Zij, dan kan ik er nog behoorlijk verdrietig om zijn dat dit niet volstond om samen te blijven. Wie eerlijk is in zo een situatie zal moeten toegeven dat al sta je volledig achter je keuze om er uit te stappen, er toch nog een zwart kantje aanzit. Bij veel mensen moet je daar niet mee afkomen want je hebt het zelf zo gewild. Het stemt me in ieder geval gelukkig dat we nog altijd het diepste respect hebben voor elkaar en we zonder elkaar te kwetsen onze mening kunnen uiten. Het blijft een uitzonderlijke vriendschap en dit is waar het toch allemaal een beetje om draait.



20:32 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-03-05

Stokje

Het antwoord op het stokje van C-ke

 

Omscrijf je zelf in vijf woorden 

Dat is nu een es niet gemakkelijk, maar vooruit. Ik ben erg sociaal, ben nogal gevoelig, probeer elke dag om iets goeds te doen voor een ander, ga door een vuur voor echte vrienden of mensen die me nauw aan het hart liggen en hou er van om mensen aan het lachen te brengen. Nu ja dat is wat ik denk over me zelf he.
Wat vind je mooi aan jezelf?
Mijn vergevingsgezindheid en verdraagzaamheid en mijn gave om te geloven in de goedheid van een mens tot het tegendeel bewezen is. Mijn openstaan voor de vreugde maar ook de zorgen van de mensen rondom mij.
Hoe voel je je op dit moment?
Soms wel een beetje gedesoriënteerd omdat ik niet weet wat de toekomst brengt maar dat zijn maar momentopnamen, voor de rest voel ik me redelijk happy
Zou je iemand anders willen zijn?
Na alles wat me is overkomen in het leven ben ik geworden wie ik tot op vandaag ben en dat zou ik voor niets of niemand willen ruilen.
Personen aan wie je dit stokje doorgeeft?

Een van de weinige die nog geen stokje heeft gekregen.

Llorando.skynetblogs.be




15:29 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-03-05

Vreemd bezoek

Het zijn bizarre tijden.Tijdens het lezen van een magazine deze middag werd ik plots gestoord door iemand die aanbelde. Bij het openen van de deur zag ik op het eerste gezicht een respectabel man voor me, althans dat was mijn eerste indruk. Voor ik ook maar goedendag kon zeggen begon hij nogal agressief te melden dat het grijze ding, mijn auto dus, binnen de vijf minuten van voor zijn eigendom moest. Eerst niet goed wetende waar ik het had, vroeg ik waarvoor het hem nodig leek om mijn wagen te verplaatsen. Toen begon die man zo te schreeuwen tegen mij dat het nu al vijf dagen was dat ik mijn auto voor zijn eigendom parkeerde en hij het zo langzaam aan de keel uit ging. Hallo…wacko jacko had daar dus niets aan, ik bleef nog altijd vriendelijk en melde aan de man dat het enkel was omdat de buren in een renovatieperiode zitten en daardoor de bestelwagens van de vakmensen de plaats voor mijn eigen woning innemen en ik zo doende mijn wagen iets verder op moet parkeren voor zijn woning dus. Dat bleek dus voor hem allemaal niet van toepassing met wat hij voor ogen had en herhaalde dus, nu met het schuim op de lippen en onder dwang voor de laatste maal mijn auto te verplaatsen en nu komt het, met de vermelding, ik weet niet welk diploma jij hebt behaald maar ik ben burgerlijk ingenieur en ben een integer man, maar als jij niet snapt dat zoiets niet kan dan mankeert er iets in je bovenkamer. Ik keek nog even drie huizen verder naar mijn auto die daar zo onschuldig als het maar kon voor een huis wettelijk goed geparkeerd stond, niet voor een inrit of op welke manier dan ook dat het voor iemand een object van ergernis kon zijn. Toen kon ik me dus ook niet meer bedwingen en heb ik verteld dat onze diploma’s daar nu even niets mee te maken hadden maar ik hem enkel kon aanraden om eens een afspraak te regelen bij een psychiater want hoe hij iets aanbrengt ik meer de indruk kreeg dat hij een of ander geflipte pooier was in plaats van een ingenieur. Normaal ben ik altijd tot rede vatbaar en zeer flexibel in zo een toestanden maar nu had hij me dus op dreef gekregen. Ik heb hem dan nog enkel meegedeeld dat ik mijn jaarlijkse verkeersbelasting een goed maand geleden betaald heb en ik het op die manier nu dus vertikte om mijn auto onder dwang en op zo een onbeschofte manier te verplaatsen. Het gesprek die zo langzaam aan van geen enkel niveau meer was heb dan maar geëindigd met de deur toe te gooien. Voordat ik gans het voorval kon plaatsen en terug op mijn positieven kon komen werd er terug aangebeld. Nu stond er daar dus een agent voor me die me om uitleg vroeg over gans het voorval. Om een lang en onnozel verhaal kort  te maken vroeg ik of mijn auto daar nu mocht geparkeerd staan, op de duur wist ik het zelf niet meer, antwoordde de agent dat hij het zelf niet wist want dat hij niet van onze gemeente was en het voor hem eigenlijk op het eerste gezicht geen probleem leek. Vol ongeloof keek ik naar de man, waarop ik nog enkel kon zeggen dat het ok was dan. Bij het sluiten van de deur kwam ik dus de eerste minuten niet meer bij en lag ik dus gewoon plat. Niet te doen dus wat een stelletje ongeregeld er los loopt waar ik geen probleem mee heb, maar met twee zo een weirdo’s in confrontatie gaan op een uur tijd dat kan mijn brein dus ook niet verwerken.


17:59 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-03-05

Eenzaamheid

Het is nu ondertussen zes maanden dat ik geen relatie meer heb en ik het leven probeer verder te zetten in mijn eentje. Dagen glijden aan me voorbij, de één gemakkelijker dan de ander. Soms heeft het wel zijn voordelen om alleen te zijn maar, en dit is er een woord te veel  aan, heb je ook te kampen met een enorm gevoel van eenzaamheid en leegte en dat is een van de meest overweldigende gevoelens die een mens kan ervaren. En toch, om volledig mens te worden, is eenzaamheid een noodzakelijk goed. Wie geen eenzaamheid kent, weet niet wie hij zelf is. Hij is zichzelf nog nooit tegengekomen en heeft ook de ander nog nooit ontmoet. Misschien schrijf ik dit nu enkel uit zelfbescherming, om terug het goede uit het slechte naar boven te halen…ben nogal goed in die dingen. Momenten en dingen met iemand delen zijn nu eenmaal de dingen waar ik al altijd het meest van heb gehouden in mijn leven. We hebben onszelf niets te verwijten want zelfs in tweede zit geraakten we er niet meer uit, ons zandkasteel spoelde langzaam weg in de wassende zee.  Toch zal ik de momenten die ik samen met Zij mocht beleven nooit vergeten het waren er heel wat, daarom ook dat je van die dagen hebt dat het zo eenvoudig is om niet in de scherven te trappen uit ons verleden. Soms lig ik uren wakker en vraag ik me bij god af wat de reden eigenlijk is van mijn bestaan, waarom ik werd geboren en ik er op een moment niet meer zal zijn. Waarschijnlijk zal geen mens me een antwoord kunnen geven op die vraag waardoor het soms moeilijk is om er nog in te geloven omdat ik het doel van dit alles niet weet. Gelukkig heb ik nog juniorke die me zo veel toont waarvoor ik nog leef. Al heb ik er op relationeel gebied misschien niets van gebakken toch zal ik de rest van mijn leven meer dan mijn best doen om een goede vader te zijn voor mijn zoontje. Niets of niemand zal ooit tussen ons in gaan staan daar ben ik ondertussen al uit voor me zelf. Mijn verstand zegt dat ik verder moet en dat is ook zo maar het is niet eenvoudig om te vergeten wat je hebt gevoeld. Morgen is het weer een nieuwe dag of een nieuw begin. Misschien kan ik morgen wel iemand aan het lachen maken, iemand die verdrietig is troosten, iemand terug laten geloven, dat hoop niet enkel een horizon is die men toch nooit bereikt. Ik wil er zijn voor zo veel mensen zodat ik me niet hoef af te vragen, heb ik mijn deel gedaan. Voor mijn bezoekers aan mijn blogje heb ik alvast de winter van het scherm getoverd en vervangen met foto’s die ons meer doen denken aan zon, zee en stand en de betere dingen des levens.


00:46 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-03-05

Junior is even de pedalen kwijt.

Juniorke is voor even de pedalen kwijt op school, zijn toets wiskunde stelde naar zijn capaciteiten niet veel voor. Het was dus dringend tijd om de koppen eens bij elkaar te steken en samen met de mama en mister love te bespreken wat we daar konden aan doen. Ik moet zeggen dat ik ook geschrokken was van zijn resultaat. Daar de vriend van Zij er wel heel veel tijd en moeite insteekt omdat hij er echt in geloofd, in zijn kunnen, en op die manier zijn steentje wil toe bijdragen om junior een mooie toekomst te schenken. Een heel mooi gebaar dat ik zeer apprecieer. Ik zal helpen waar ik kan en op mijn steun mogen ze zeker rekenen. Al moet ik toegeven dat ik er niet zo goed in ben in die dingen. Anders was het best een plezierig weekend die ik kon delen met mijn zoontje. Wat zijn kinderen toch  enorm puur en kwetsbaar. In het begin had ons zoontje vooral behoefte aan zijn mama en als vader stond ik de eerste jaren aan de zijlijn. Maar nu hij iets ouder is groeit er een band tussen ons die heel mooi is. Hij kan zo ontzettend lief zijn, een eigenschap die hem zo bevallig maakt. Tederheid is wat ik hem dan ook zo veel mogelijk bij breng want dat staat voor goedheid en goed doen voor anderen, lief zijn en tijd nemen voor elkaar. Vooral met dat laatste hebben we het allemaal nogal moeilijk. We willen onze weinige tijd die we hebben niet zo gauw besteden aan iets sentimenteels als tederheid we moeten presteren en veel geld verdienen. Vandaar dat ik het hem toch bijbreng omdat voor mij dat wel een belangrijke waarde is in het leven, een spontane knuffel op tijd en stond, waar ik me niet moet voor forceren, dragen daar toe bij. Ook eens stil staan bij de problemen van iemand anders maken daar deel van uit want je kan pas tederheid ontvangen als je oog hebt voor wat er rondom je gebeurt. Als man heb ik er absoluut geen probleem mee om me op die manier van mijn zachtste kant te tonen, misschien zouden we dat met zijn allen wat meer moeten doen en zou er op die manier soms meer begrip zijn onder elkaar. In ieder geval weet junior dat hij in al zijn kwetsbaarheid altijd bij ons terecht kan en hij zichzelf kan zijn, we zullen hem altijd in zijn waardigheid laten door gewoon naar hem te luisteren. Ook dat is tederheid.


15:51 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |