31-08-05

Vreemd gevoel...

Ongelooflijk hoe snel de dagen passeren als je in verlof bent. De twee daagskes recup zitten er ook weeral op, diepe zucht. Toen ik vanmorgen wakker werd had ik zo een vreemd gevoel waarvan ik kennis heb dat het bij momenten naar boven komt. Zo een benauwd gevoel waarvan ik het ontstaan niet kan achterhalen maar die je kan vergelijken met het voorgevoel alsof er u iets heel ergs te wachten staat. Als het me te beurt valt haat ik het omdat het me zo naar beneden trekt en dit tegen mijn eigenste karakter in is. Ik wil me niet down voelen en als dit al zo is wil ik op zijn minst weten aan wat het ligt, ja toch??? Nu ja, het klinkt weird maar ik doe mijn uiterste best om het te verdringen als het weer eens de kop komt opsteken. Misschien heeft het wel met het feit te maken dat ik gisteren mijn kalender met verlofdagen heb ingekeken en er in de maand September in de verste verte geen verlofdag is te bespeuren L . Bij deze eens bekijken wanneer ik eentje van mijn keuzedagen ga nemen deze maand want ik zie het niet echt zitten om een volledige maand te werken.

Zo is de vakantie van juniorke ook op zijn einde gekomen en heeft hij ook die vervelende eigenschap van al enkele dagen op voorhand er zodanig mee bezig te zijn dat hij er op die manier aan zijn laatste dagen  ook niet zo veel pret beleefd. Waarschijnlijk is dit iets wat hij zonder mijn goedkeuring heeft megekregen in zijn dna...

Hopelijk blijft het weertje nog aanhouden tot Zondag, kan ik eens lekker gaan uitwaaien aan zee, die open vlakte, met het geluid van de golven en meeuwen, hebben altijd zo een ongelooflijke goede invloed op mij en brengen mij de rust en het gevoel die ik niet kan verwoorden. Dus vol goede moed ertegenaan deze avond en uitkijken naar het weekend dus, wat kan een gewone werkmens toch gelukkig zijn met zo een eenvoudige dingen des levens. Ik ben in ieder geval blij voor me zelf dat het die eenvoudige dingen, zoals genieten, zijn die me een goed gevoel geven. Alhoewel ik ooit eens gelezen heb dat verlangen naar geluk iets anders is dan genot. Verlangen naar geluk is positief, maar bij verlangen naar genot wil je altijd meer. Ik snap er nog altijd geen knoert van...zijn die twee dan niet met elkaar verbonden?




15:22 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-08-05

Justin in grey...

Vandaag kan ik nog genieten van twee daagskes recup door de feestelijkheden die plaats vinden in waregem. De factory waar ik ben tewerkgesteld heeft zo een traditie dat er altijd twee dagen verlof worden vastgezet voor de paardenkoers aldaar. Het betreft best wel meer dan dit want gans dit gegeven start daar al van Donderdagavond met een openingsvuurwerk en alles wat je de dagen erna maar kan bedenken, avondmarkt, stoeten die uitgaan etc... We kunnen er met dit weertje in ieder geval niet rouwig om zijn en genieten dus met volle teugen J . De Justin is Vrijdag naar de kapper geweest en heeft een ware gedaante verwisseling ondergaan. Zo creatief als mijn kapper is had hij zin om eens iets anders te doen met mijn kopke. Met de gedachte de pluimen maken de vogel...lol stemde ik dan maar met de glimlach toe dat hij zijn intuïtie mocht volgen. Het eindresultaat was dat Justin dus zijn pluimen nu in het grijs zijn. Het is best wel wennen maar ik vind het wel super origineel en hip. Mijn vriend en werkcollega confronteerde me met zijn gedachte dat dit wel eens kon een midlife crisis zijn, hallo, niet dus, ik voel me voor met juniorke zijn woorden te zeggen nog beere jong. En met de kledij en mijn interesse voor alles die met fashion te maken heeft zal dit nog een eindje zo zijn, alhoewel ik nu al grey ben is wat eronder steekt nog altijd een jonge geest. Ik ga nu maar afsluiten en een beetje gaan genieten op een terrasje van wat de zon ons vandaag te bieden heeft, aan allen die het vandaag niet zo getroffen hebben en hun dagtaak aan het uitvoeren zijn zou ik zeggen probeer het misschien nog na je taak, want het zullen van de laatste zijn.



13:13 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-08-05

Pin-up...

Zoals afgesproken nog een weliswaar laat postje over onze belevenissen van in het weekend op de stuntshow “ de monstertrucks” samen met juniorke. Op Zondagvoormiddag hadden we een telefoontje gekregen van de mama en Mister Love dat er in het dorp een stuntshow te zien was en als we geen zin hadden om die samen te gaan zien. Juniorke heeft zo de laatste tijd enorme interesse in alles waar maar een motor in steekt en de hoedanigheid heeft van een auto. Die monstertrucks horen daar ook bij die hij op jim-tv aan het werk ziet. Dus samen afgesproken om eerst te gaan tafelen en erna dan die show te doen. Om 15 uur was het dan zo ver en stonden we aan te schuiven aan de kassa en waren we verast van de opkomst voor dit gebeuren. Ik had in gedachten meteen een flashback naar de tijd toen ik nog klein was en gans het circus die toen de naam “Hel drivers” droeg in het dorp arriveerde.In de tijd die ik in gedachten was verzonken waren we tot op de plaats gekomen van waar we het gebeuren gingen gade slaan. Had er eigenlijk een nogal vreemd gevoel bij want het soort volk dat dit spektakel lokt leek me een beetje vreemd en nogal aan de ruige kant, nu ja het kon natuurlijk een vooroordeel zijn ook hè. Toen de show een beetje op dreef kwam zochten ze een vrouwelijke vrijwilligster om deel te nemen aan een stunt. De man die alles aan elkaar praatte werd bijna terstond van zijn podium gesleurd van een nogal wulpse verschijning. Ik dacht dat dit een goedkope manier was om ook voor een grappige noot te zorgen en zo volwassenen een beetje te entertainen en dus bij deze iemand was die deel uitmaakte van de show. Na de stunt deed de stuntrijder nog een schepje bovenop door uit zijn auto een Bh te laten zien aan het publiek om een beetje de spot te drijven met de vrouw. Dit was wel buiten het lef van die laatste en toonde prompt aan alle aanwezigen met het topje naar beneden dat het haar Bh niet was, hallo, o nee, ik dacht bij mezelf is er hier een psychiater in de zaal ??? De stunts volgden zich op een snel tempo op en waren met wat de kinders ganse dagen zien op tv van een belachelijk niveau als ik zo de mening van juniorke aanhoorde. Maar daarvoor niet te min leuk om eens te zien. Toen alles afgelopen was bleek dat de wulpse vrouw tot onze verwondering geen deel uitmaakte van gans het gegeven want die liep daar voor gans dat plein te kirren dat dit haar leven was en klom prompt op zo een mega truck ( zie foto ) voor een fotoshoot, in de stijl van topje naar beneden en rokske in de lucht, de parochieslet was geboren. De partner vond dit alles maar kunnen en had niet door dat zij op dit moment de attractie van de dag was en de spottende commentaar ontvangde als ware het een compliment. Toen ze een pose aannam met alles omhoog of omlaag wat je maar kan denken, en haar verleidelijkste blik, ben ik gaan lopen van de schrik. Juniorke wist me in de auto te vertellen dat het inderdaad wel een raar publiek is die dit soort evenementen boeit, ik had dus toch geen vooroordelen of wel...




15:37 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-08-05

Wijnegem...

Zaterdag zijn we dus zoals gepland naar het shopping center van wijnegem geweest. Bij aankomst was het aldaar een gezellig mooi weertje, hoe durft ze. Wat wil je ook, als een mens bescherming gaat gaan opzoeken waar de weersinvloeden geen vat op hebben kan de zon evengoed van de partij zijn... Nu ja we hebben er ons gewoon geen knoert van aangetrokken van wat dit hemellichaam van plan was op die dag. Binnen was het heel rustig en was het daardoor ook leuk wandelen want van de hele grote drukte word ik de laatste tijd nogal gestrest. Zij had haar Gps op Café au lait ingesteld om de jeansbroeken van Victoria Beckhem te gaan zien. Voor de vrouwen of meisjes, zoals je wil, zou dit een “most have” item moeten worden. Nu voor Zij alvast niet want die zijn nogal gewaagd met die scheurtjes die erin zijn en dit is iets dat niet past in de wereld waarvan Mister Love deel uitmaakt. Ik was best trots op mezelf dat ik mijn belofte voor me zelf wist staande te houden dat ik niets nodig had. Dit was zo tot ik de store van Harper’s men’s fashion binnen trok. Daar stond het paar shoes die perfect zouden passen voor het kostuum die ik een tijdje geleden had gekocht. Daar onze baas, de vrek, geen voorschot heeft willen uitbetalen waar gans de firma schande van spreekt doordat hij personeelsleden in dienst heeft die permanentie hadden tijdens het verlof voor de verzending en nu de regel hanteert dat 80 % van het personeel niet heeft gewerkt voor 15 augustus en dus geen voorschot uitbetaald, twijfelde ik nog als ik wel tot aankoop ging overgaan. De 80 miljoen die Berry Floor in de wielerploeg van lance Armstrong pompt heeft dan langs die zijde zijn gevolgen...om van te balen toch ?? Heb dan mijn belofte verbroken, niet kunnen weerstaan en mijn vriendje visa betaalde met de glimlach. Shame on me L . Om vijf uur kwamen we dan zo moe van gans het gegeven dat justin in alles een stoel begon te zien, alhoewel het een schaal was voor de speldjes voor een broek in te zomen...( zie foto ) Zij daarentegen vond met de grootste moeite van de wereld in die betreffende winkel nog met moeite de pashokjes waarop we prompt dus nie meer bijkwamen en dit het teken was om terug huiswaarts te keren. Door de werken of waren we verkeerd ik weet het nog altijd niet, waren we dus in plaats van op de ring, op de singel of zo iets geraakt??? Na in plaats van over die bruggen te rijden waren we dus in het hartje van Antwerpen beland... We zijn dan maar de regenwolken gevolgd en als bij wonder waren we in de kortste keren op de juiste weg. J

Zondag hebben we in het dorp dan naar de monstertrucks gaan zien, vreemde show.., in een volgend postje meer hierover want deze vind ik zelf al iets aan de lange kant en het is niet de bedoeling om mensen te vervelen hé.




13:43 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-08-05

T'weertje...

Bij het ontwaken en na het optrekken van het rolluik van mijn kamer beloofd het weer een typisch Belgisch zeikweertje te worden. Het enige positieve die me bij het schrijven van dit postje te binnen schiet is dat de werkweek terug zo goed als afgelopen is. De gesprekken op het werk komen langzaam terug op het niveau van wat ze geweest waren en de uren verliezen al terug iets van hun toegevoegde waarde waar ze de eerste dagen rijkelijk mee waren voorzien.

Langzaam word de rust en kalmte die een mens had opgebouwd tijdens het verlof vervangen door het gejaagde. Toen ik gisteren door ons dorp reed was dit de vaststelling die me toch direct te binnen schoot. Alhoewel wij geen stad zijn kan het verkeer er super druk zijn en dacht ik met een glimlach terug aan de verlofperiode toen je op bepaalde dagen de indruk had dat je wel de enige was die niet op de hoogte was van die autoloze dag. Tijdens het aanschuiven gebruik ik dan optimaal mijn tijd om mensen te kijken. Toen was het dus dat ik het vrijwel zeker was dat velen onder ons terug aan het werk waren. Sms-en, druk telefonerend en ja zelfs een mama die het zodanig op haar heupen kreeg dat ze niet meer kon wachten tot thuis om haar kind die druk heen en weer liep op de achterbank een petettre te geven. Den justin was trots op zichzelf bij het aanschouwen van al die “stressy persons” dat hij dus na al terug drie dagen te gaan werken nog altijd een voorbeeld was van takt en geduld.

Wel zielig dat het weertje van gisteren geen stand heeft gehouden tot na het weekend. De zon spot dus duidelijk met de mens die zijn dagen moet vullen met zijn dagtaak. Om dan verstoppertje te spelen als het weekend is. Ik doe niet meer mee met haar kinderachtig gedoe, de seut.

Bij deze staat het dus vast dat ik Zaterdag ga gaan shoppen naar Wijnegem, daar loop ik lekker binnen en zal het zielig klimaat die me op de zenuwen werkt geen roet in het eten weten te gooien. Boedda zegt, als je geduldig bent in alle omstandigheden ben je een groot mens, die leefwijze zegt me wel iets van die gast daar ik een boek aan het lezen ben over dit thema waar ik nog wel op terug kom in de toekomst. Maar geduld voor zomerweer hoort daar duidelijk niet bij J .




14:03 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-08-05

Afsluiten...

Gisteren was de tijd aangebroken om dus mijn verlof af te sluiten en terug mijn dagdagelijkse job aan te vangen. Iets afsluiten daar heb ik eigenlijk al gans mijn leven problemen mee en het wilde dus ook deze keer niet goed lukken. Dit zijn voor mij dan de momenten dat ik alles nog eens overloop en terugdenk aan de leuke momenten. Dit waren er heel wat dit verlof, juniorke was voor het grootste deel bij mij waardoor ik bij deze een grote buiging maak in de richting van Zij. Alles is niet altijd vanzelfsprekend daar die periode Mister Love ook veelal niet aanwezig was voor zijn job en Zij dus ook alleen was. Gelukkig hebben we op het laatst nog een paar keer kunnen de zee gaan zien en viel bij wonder het weertje aldaar er reuze mee. Je ziet maar dat als je niets onderneemt ook niets beleefd. We zijn naar Nieuwpoort geweest waar juniorke voor op zijn kamer spulletjes gaan kopen is die op een bepaalde manier iets te maken hebben met de kust. Zo ging zijn keuze uit naar een vuurtoren en een boei voor aan zijn kamerdeur. Dit alles is voor op zijn nieuwe kamer in het huis waar ze samen gaan wonen in de omgeving van Brugge. Samen kwamen we tot de vaststelling dat de zee toch wel heel rustgevend werkt. Het moet ergens een utopie zijn om op die locatie uit te blazen en er je laatste thuishaven te hebben. Als het kan mag dit natuurlijk ook vroeger maar van mij zal het sowieso bij een droom blijven want voor daar iets te bezitten zou ik vlug iets moeten beginnen in de seksbranche denk ik J .

Zondag zijn we dan met het Belgisch klimaat nogmaals de bio ingedoken om de Smiths te gaan zien. Mister Brad Pitt en Angelina Jolie hebben mooi werk geleverd en vond het een leuke film, misschien waren de verwachtingen wel iets meer maar dat zal ik dan wel aan de media te danken hebben die dit gegeven iets te veel belangstelling heeft gegeven.

Al bij al zijn we dus al aanbeland aan dag twee van de werkweek en kan ik in de verste verte niet denken waar we het deze nacht gaan over hebben. Ja de afgelopen nacht hebben we acht uur gehad om het verlof te overlopen en hadden zelfs nog tijd over... Het zal dus duidelijk nog een beetje inwerken worden, de uren kropen voorbij en hadden wel de dubbele waarde van wat ze waren in het verlof. Het word dus van de nood een deugd maken met in mijn achterhoofd de lokroep van mijn zichtrekening achter provisie en de troost dat bijna iedereen zijn verlof er al opzit en terug aan het werk is.

Ps; Bij het naar buiten kijken heb ik de indruk dat het weertje nu plots wel echt zijn best begint te doen om de zomer te benaderen, wat zou er toch mis lopen in die relatie van goed weertje en België, if you know please tell it to me.




11:52 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-08-05

Vroeger bij mijn ma achterop de fiets...

Gisteren heeft my star dus kunnen genieten van een beauty treatment. Na een uurtje of twee, drie zag hij er al terug bijna als nieuw uit. Wel tijdens het kuisen opgemerkt dat de banden hun beste tijd hebben gehad en het dus zeker aangewezen is daar budgettair rekening mee te houden nog voor de winter begint. Dat is wel nodig want Justin heeft nogal een vreemde relatie met geld. Ik sta nooit erg rood bij de bank, rekeningen en mijn belastingen zijn op tijd betaald dus... Maar om nu te zeggen dat ik verstandig met geld om ga, nee, daarvoor ben ik te onevenwichtig in mijn uitgavenpatroon. Nu ja, we live one time you know J .

Na de opkuis dan als een soort beloning een ritje gedaan, schuifdakske open en cd “Ladies & gentlemen van George Michel op de achtergrond en meer moest dit niet zijn, of anders uitgedrukt hoe prettig autorijden kan zijn. Bij het passeren van een veld waar ze de graanoogst aan het maaien waren moest ik even terug denken aan mijn ma, toen ik als kind mee was op een van haar vele uitstapjes met de fiets vertelde ze me er dit over. Zij noemde dit halfoogst, wat ik me nog herinner is dat dit 15 augustus betekende in haar tijd. Betekende dit nu dat het graan maar halfrijp was, ik als stadskind ben het nooit te weten gekomen. Wat ik wel nog herinner van wat mijn ma daar bij uitlegde was dat halfoost het keerpunt was van de zomer. De felste warmte en de langste avonden waren voorbij. Het kan dan van tijd tot tijd eens fel onweren en de geur van de herfst kon je soms al een beetje ruiken als je erg je best deed.

Ondertussen tuft mijn verlof naar zijn einde. Wie de zon heeft gezien, de rust heeft gevonden, mag zich zalig prijzen. Voor de anderen kan de herfst hopelijk nog wat bieden. Ikzelf kijk er een beetje tegenop tegen die donkere dagen die weer in het verschiet liggen. Voor ik, die geen relatie heb word dit misschien wel geassocieerd met eenzaamheid of iets die toch die gemoedstoestand tot leven brengt. Nu ja, de seizoenen lappen hun laars aan mijn fanatisme. Zij leiden hun leven, en de zee en de wind hebben geen boodschap aan waar ik tegenop zie. Zoals een mooi gezegde het verwoord;

                    Wij zijn geen koningen van de schepping. Wij mogen hier zijn en dat is al heel wat. J







14:13 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-08-05

Vreemde kerel...

Gisteren zijn we het golfke die vandaag moet vervangen worden gaan inleveren bij de handelaar die er hem een zaak in zag om hem dus aan te kopen. Normaal was dit de taak van broerke maar door zijn job, chauffeur, kon hij dus op het afgesproken tijdstip niet thuis zijn. Ik had de dag ervoor al iets opgevangen dat zus niet die auto ging afleveren want dat dit zijn taak was... Wat ik in feite een beetje vreemd vond. Dus voor een lang verhaal kort te maken zijn zus en ik de auto gisteren gaan afleveren en kwam de aap uit de mouw. Daar aangekomen kon ik nauwelijks geloven dat die man ook maar iets kan verkopen. Man zo een duistere uitstraling dat die had, ik ben zo al niet van de felste, maar bij deze voelde ik me zeker niet op mijn gemak. Bij zus zag ik dezelfde symptomen toen hij haar aankeek als ware het “niet veel piepen of je krijgt mot” we waren dan ook zeer gelukkig als gans de paperassen achter de rug waren en zijn zo rap mogelijk vertrokken. Zo stoer als we zijn in de auto lagen we wel weer plat van het lachen en vond zus dat die gast toch wel heel veel geld bij had, allemaal briefjes van 500 € zomaar in zijn achterzak dubbel geplooid en na betaling nog een pakje over van zo een twee centimeter, bij het horen van dit liep het water mij bijna uit de mond..., maar waren we er samen zeker van, de gast zit “in de onderwereld.” Voila dat was de enige en ware toedracht van ons visie over de kerel die perfect verwoord wat hij uitstraalt.

Gisteren zijn ze de overgordijnen komen ophangen waar zus zo lang voor gespaard had (zie foto). Is best gezellig nu, dat was het vroeger ook al, maar nu is het iets warmer van uitstraling, of hoe moet ik het verwoorden...in ieder geval heeft het er me toe aangezet om me terug eens te verdiepen in een boek. Het tiende inzicht is de titel van het kleinood die ik de komende dagen zal proberen een plaats te geven in mijn vrije tijd. Dit is het vervolg van “De celestijnen belofte” en moet ik dus gelezen hebben. Het gaat een beetje over spirituele ervaringen en dit boeit me wel. Nu ga ik maar afsluiten want ik heb “my star” een grote schoonmaak belooft daar ik me zelf niet meer op mijn gemak voel als ik in zijn omgeving vertoef, shame on me, nu ja bij deze maak ik er eens goed mijn werk van dat hij een beetje fris oogt want vanavond komt er een nieuw vriendinnetje langs, dat nieuw golfje, en ik wil dat hij geen slecht figuur staat. Word ik nu gek en onnozel of is dit ochtend humeur...



11:07 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-08-05

 Notebook...

Drie dagen is het nu geleden dat ik me de trotse bezitter mag noemen van een laptop. Na lang twijfelen is het er toch van gekomen. Toen ik de winkel verliet heb ik wel een paar minuten weer tot me zelf moeten komen want ik was effkes niet goe aan het komen van het bedrag die via de terminal van bankcontact mijn rekening ging leegzuigen. Het klinkt absurd maar ik heb nogal de eigenaardige en vervelende gewoonte dat ik als ik grote bedragen uitgeef er de eerste dagen niet ten volle kan van genieten omdat ik wel een zwak heb voor Euro’s ook. Die vervelende periode is nu achter de rug en achter alles ben ik nu blij met mijn aankoop en vind ik het wel fijn dat ik nu waar en wanneer ik wil gebruik kan maken van mijn pc. De pc die in de woonkamer stond en die iedereen gebruikt had soms het nadeel dat wanneer je er zin in had iets te doen ermee dit over was tegen de tijd dat hij weer vrij was. Die tijd is dus voorbij en het vervelende werk om alles uit de pc en naar de laptop te schrijven is ook al gebeurd. Dus laten we hopen dat we een zorgeloze tijd tegemoet gaan en er niet te veel problemen zijn met gans het gegeven. Ik stel het alvast nog een paar dagen uit om eens de stand van mijn rekening te controleren. J




17:20 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-08-05

Update...

Dringend tijd om eens een update te doen en een postje te plaatsen. De afgelopen dagen heb ik meer dan ten volle benut samen met juniorke. Dinsdag was de dag dat Zij en Mister Love de ballonvaart hebben ondergaan (zie foto) die Zij had gekregen voor haar verjaardag. Het weer zat reuze mee en het was dan volgens hun ook een onvergetelijke belevenis. Alhoewel beiden bij het opblazen van de ballon er maar beteuterd stonden naar te kijken en ergens achter hun glimlach een verdoken angst zat om de tocht te ondernemen waren ze na afloop dolenthousiast. We vonden het dan ook een zeer geslaagde cadeau om te geven daar we beiden konden plezieren en zo Mister Love ook daaruit kon afleiden dat we het goed voorhebben met hem. Na het opstijgen zijn we dan samen de ballon gevolgd en vonden juniorke en Lady Louise het een ganse belevenis om dit van zo dichtbij mee te maken. Eigenaardig maar waar, op die manier was het voor ons dus ook prettig om dit alles mee te maken alhoewel wij alles van op de grond moesten volgen. Bij landing was er ook nog een glas voorzien voor ons allen en was er op die manier een gezellige babbel met de vaarder en de mensen die er bij betrokken waren. Ik zou zeggen meer dan een geslaagd cadeau dus.

Afgelopen Donderdag zijn we samen met broerke en zus, lady Louise en Zij naar de efteling geweest in kaatsheuvel. Het was al zo een twintig jaar geleden dat ik dit park had bezocht en juniorke zijn mening stond vast als hij de keuze had tussen Euro disney en dit park. Na een nogal lange rit waren we op bestemming. Het is meer dan het vernoemen waard dat Mister Love eigenlijk een prachtkerel is die het op zijn manier mogelijk maakt om juniorke het te gunnen samen met zijn papa en mama dit te kunnen laten beleven. Hijzelf wou met de beste wil van de wereld nog achterkomen maar de zaak die hij runt heeft daar anders over beslist. Het weer zat meer dan mee en van wat we allemaal te zien kregen kon ik me amper nog iets herinneren. Na een pretparkdag van meer dan 10 uur waren we dan ook meer dan voldaan en was ik meer dan blij dat ik de trip naar de thuishaven niet meer moest ondernemen achter het stuur. Ik denk dat dit de eerste tekenen zijn van verouderenL , waar is de tijd dat ik iedere kilometer die ik moest afleggen met de auto een joyride was, correctie het was dus gewoon omdat ik onnoemelijk moe wasJ . Vertederend was het om aan te zien hoe juniorke en Lady Louise na enkele kilometer al de dag waren aan het overlopen in dromenland...



11:31 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |