28-10-05

At the moment...

Nog net een beetje tijd om nog iets te posten tijdens de hectische taferelen door, die hier plaats vinden omwille van het vertrek naar de Ardennen voor het weekendje die ik geboekt heb ter gelegenheid van mijn verjaardag. Ja, zuske is zo een echte controlefreak en daardoor natuurlijk het slachtoffer van zichzelf. De arme meid heeft deze morgen extra vroeg de wekker gezet om nog vlug het hele huis een beurt te geven zodat ze naar haar normen kan vertrekken en thuiskomen met een gerust hart opdat alles zou proper zijn. Dit gecombineerd met nog een bezoek aan de kapper straks moet dus de perfecte start worden voor een weekendje vol rust die meer dan nodig zal zijn als ik haar zo bezig zie. Justin zou Justin niet zijn als hij dit alles op een veel gerelaxter manier benaderd. In feite ben ik tot grote opluchting van zus nu pas klaar net mijn bagage...lol. Dat is volgens mij toch geen probleem dat dit in laatste instantie gebeurd want we vertrekken toch maar binnen een tweetal uurtjes.

Een ding zal dus zeker al goe zijn en dit is het weertje die zich volgens de laatste berichtgeving meer dan zich zal gedragen en die alvast nu al van de partij is. Ieder kijkt er al een aantal dagen naar uit naar dit weekend dus alles zal wel meevallen denk ik.

Eigenlijk is het voor mij meer om het moment te doen dan voor de data die aangeeft van welk bouwjaar ik ben. Ik heb dat al altijd gehad dat mijn eigen verjaardag niet echt een hoogdag is op de kalender. Heeft toch blijkbaar met de opvoeding te maken want bij mij thuis was dit iets die de revue passeerde tijdens het avondeten om dan soms bij verwondering de felicitatie te ontvangen of te geven. Bezinning is meer wat er bij mij gebeurt wanneer mijn data nadert of er is. Zo eens een geconcentreerder terugblik op wat is geweest of de vraag bij mezelf wat nog moet komen. Als je jong bent denk je dat je al op zoveel dingen het antwoord weet, maar als ik dit nu bekijk was ik met sommige antwoorden nog in de verste verte niet in de buurt. Ik besef dat het leven me tot op vandaag niet altijd meezat maar kan er toch vrede mee nemen. Een uitgangspunt van het boeddhisme is dat leven op momenten lijden is en dit lijden er is door onwetendheid. Een voorbeeld van onwetendheid is dat veel mensen denken dat hen geen slechte dingen zullen overkomen. Daarom als je boeddha zijn regel volgt dat tegenslag bij het leven hoort en niemand er kan aan ontkomen het gemakkelijker is om het te accepteren. Je in zelfmedelijden wentelen of reacties als “waarom ik?“ en “het is niet eerlijk” hebben weinig zin. Waar ik het wel iets moeilijker mee heb is dat ik nu aanbeland ben ergens in het midden. Wat ik bedoel is zoiets in de stijl van, je bent niet oud maar ook niet jong, I’m not a boy, not jet a man. Toen ik vanmorgen vroeg aan mijn medebewoners als ik nu de leeftijd bereikt had dat ik nen echte vent geworden was kwamen die niet meer bij, dus blijf ik happeren in het midden dan? I have a solitairy live, die me reuze bevalt, maar heb toch iemand nodig. Toen ik en Zij wisten dat het moment was aan gebroken om op te geven waar we niet meer uit geraakten heb ik me zelf beloofd dat ik nu tijd nodig had, een moment voor mezelf. Nu eigen ik mezelf terug dit moment toe while I’m in between. Toch is er een factor bijgekomen en die is dat de tijd me nu en dan een schouderklopje komt geven. Maah, we zien wel, ben alvast al blij dat ik niet meer zo afhang van de beschermende handen van mijn ouders of Zij en ik al eens meer opkom voor mijn rechten. De stelling doe eens meer je ogen open, moet al iets minder gezegd worden.

Ik ga moeten sluiten nu want zuske heeft me hier al meermaals de vraag gesteld wat ik daar nog allemaal zit te tokkelen op mijn lappie in de wetenschap dat alles nog in de auto moet.... Ik niet beter nog eens zou controleren als ik alles bij heb.... Ja, het is echt wel een schatje die via haar bezorgdheid me ten volle laat genieten van mijn moment in het midden. Maar nu tikt de tijd op mijn schouder om af te sluiten, volgend postje zal pas Dinsdag zijn met een full report van de voorgaande dagen. See you.


10:33 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-10-05

Car accident...

In het weekend is me het ongelukkig toeval te beurt gevallen om betrokken te zijn in een ongeval. Ik ben als ik er aan terugdenk nog altijd nie goed van. Wat gebeurde gaat als volgt. De regen viel met bakken uit de hemel toen ik op het einde van mijn weg stopte op een T-kruispunt. Om mijn weg te kunnen verder zetten stond de snoet van “my star “jammer genoeg een halve meter op het fietspad wat spijtig genoeg te veel was voor het meisje die kwam afgereden met zo een super snelle booster, of scooter uit de toekomst. Gelukkig hebben we elkaar maar net geraakt en kwamen we er beiden met de schrik van af. Ik had zo te doen met het meisje dat ze door mijn fout dit moest overkomen. Gelukkig was er niets aan het arme kind en was ze enkel emotioneel voor de schade aan haar bromfiets, enkel ook enkele krassen, maar toch, ik begreep de meid. Na mijn diepe verontschuldiging te hebben geuit en kennis te hebben gegeven dat ik zeer tevreden was dat zij niets had heb ik dan alle gegevens die nodig zijn voor een aanrijding overgemaakt en me volledig in fout verklaard en er bij vermeld dat ze niet moest denken aan de schade omdat ze dat onvoorwaardelijk vergoed krijgt van mijn verzekering. Met een verstand van een grote volwassene zijn we dan uit elkaar gegaan en vertrouwde ze me toe dat ik zeker aan haar niet moest denken want dat zij echt niets had en alles wel zou in orde komen. De papa en mama mogen terecht trots zijn op hun kroost.

Bij de verzekeraar kwam ik dan tot de vaststelling na het verhaal te hebben gedaan dat ik me niet mocht in fout verklaard hebben. Daar het een scooter was waarvan de snelheid 80 km/uur bedraagt, mag je niet op een fietspad rijden maar op de openbare weg en kon ik op die manier dus ergens niet in fout zijn voor de verzekering. Nu ja, justin voelde zich in fout en daar ben ik tot op nu nog altijd van bewust. Ze hebben inderdaad een punt daar op kantoor maar er is ook zo iets als gevoel en ik stond naar mijn gevoel op het fietspad waar het meisje in dit weer gebruik van maakte, ok ergens mocht ze daar niet rijden maar met het verkeer en het weer...kortom ik voel me in fout. Vreemd maar ik ben altijd al zo bang geweest hoe die scooters zich door het verkeer slingeren, het lijken wel aliens, meestal ik het zwart met gelukkig die helm op, en altijd komen ze uit het niets met een snelheid om u tegen te zeggen. Ik ben er echt bang van, nu zeker...

Na het bezoek aan de beautyfarm om de krassen te laten verwijderen uit mijn bumper kwam ik tot de vaststelling dat de stelling op mijn wagen “I follow my own star” ook zijn keerzijde heeft. Om de kleine retouche van zijn snoetje vragen ze daar via spotrepair 200€ voor het schilderen en voor een sierstrip van een half metertje 92€ alstublieft. Ja, ze hebben daar echt wel sterallures. Mag er niet aan denken als ik eens ergens heel onzacht tegen aan ga en een grondige facelift zich opdringt, ik denk dat justin zich mag prostitueren om de reparatie te betalen. De schade is bijna niet te zien maar toch denk ik van het te laten repareren omdat ik nogal gesteld ben op mijn wagen en dit niet past in het plaatje van justin.

Al bij al toch tevreden dat het maar dit is, in het ergste geval had ze me geraakt op mijn voorwiel en rolde het meisje aan de andere kant van de weg haar dood tegemoet onder een aankomende auto... Valt nog bijna flauw bij de gedachte. Na 18 jaar niet in een ongeval te zijn betrokken ben ik me er nu terug voor de volle honderd procent van bewust welk een verantwoordelijkheid je hebt het moment dat je de wagen start. Zo zie je maar dat niets honderd procent negatief is hoe je het ook bekijkt. Toch was ik er gans het weekend niet goed van omdat ik er niet mag aan denken als... Dit is waar de plaat bleef happeren.



12:54 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-10-05

Boeking...

Vandaag de aanbetaling gedaan voor het weekend die ik heb vastgelegd voor mijn birthday te vieren die valt op 3 nov. Het is een verblijf van een weekend startende op vrijdag den 28ste die eindigt op den 31ste op Domaine de L’Alu middenin een uitgestrekt bos en natuurgebied in de Belgische Ardennen. Te bezichtigen op de volgende link http://www.lalu.be/HOME.htm. Denk dat het een leuk alternatief is op de ideetjes van mijn voorgangers die al hun verjaardag voor die van mij hebben mogen organiseren. Ja, ik denk dat het ieder van de zeven die er zal aanwezig zijn, na een drukke periode die ons allen te beurt is gevallen het zal ontvangen als een geschenk uit de hemel. Yes, Justin is playing for angel . Ik zie het alvast zeer goe zitten, de winkelstraatjes in La Roche, het kleinste stadje van België Durbuy, zijn een paar plaatsen die ik wil gaan bezoeken en in de onmiddellijke omgeving liggen. Dan s’avonds thuis kunnen komen en een kaasplankske met een goed glas wijn in het juiste gezelschap en een gezellige babbel in die omgeving, dat komt wel goed denk ik. In ieder geval is het alvast mijn intensie geweest opdat ieder te schenken dus... Ook is dit de locatie waar juniorke heel graag naartoe gaat. We nemen alvast de fietsen mee zodat ik samen met hem eens een ritje kan maken daar op een van die fietsroutes, zo echt vader en zoon, begrijp je. Ik breng alvast uitgebreid verslag uit na de thuiskomst en zorg in het beste geval voor wat beeldmateriaal ook, als het daar niet te hortig word J .

Gisteren was het hier in onze regio zo een echte dag met een stevig windje. Op een bepaalde manier heeft dit me altijd zo een heel goe gevoel. Wat daar achtersteekt zou ik begod niet weten. Ergens een trekje van Winnie the Pooh denk ik, de liefste beer van de wereld vermaakt hem ook super in het Honderd Bunder Bos als het waaibomendag is... Of hoe op momenten het kind nog altijd in me aanwezig is, en dat op mijn leeftijd, o my god justin J . Nu ja leeftijd is zo relatief vind ik. De dertigers van nu vind ik eigenlijk de jonkmannen van vroeger. Nee, echt ik denk dat gans die situatie zich verlegt heeft...lol. Het is zeker niet omdat ik tot die groep van dertigers behoor dat ik dat denk of beweer maar mensen blijven nu eenmaal langer jong via fashion en zo. Kan natuurlijk aan de personen liggen waar ik mee omga ook hé, die allen nog zo jong ingesteld zijn. Gelijk hoe je het ook draait of keert ik voel me nog altijd jong, toch vreemd dat ik hier wel mijn exacte leeftijd nergens vermeld.......maah moet kunnen vind ik .



11:25 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-10-05

Weekend...

Het afgelopen weekend stond er niets op de agenda en daar was Justin nu es echt niet rouwig om. Als ik zo terug blik naar de afgelopen weekends was er altijd wel iets te doen waardoor ik nu enorm heb genoten van een rustig weekendje die ik volledig naar eigen zin mocht invullen. Op zaterdag heb ik lekker lang uitgeslapen, bij het ontwaken het rolluik iets opgetrokken om zo het zonlicht in al haar glorie mijn dag positief te beïnvloeden. Na de middag dan naar een self carwash om mijn star zijn recht te geven. Op de terugweg met het schuifdakske open had ik zo een feel good moment over de auto dat ik eigenlijk zeer tevreden ben erover en hij super rijd. Ja, na 2.5 jaar in mijn bezit te zijn kan ik op momenten nog altijd genieten van zijn rijgedrag en niet te verwaarlozen het gevoel van vrijheid die daar mee gepaard gaat, goe hè. Op te tonen van George Michels “Let’s go outside, in de sunshine and take me to the places that i love best” heb ik maar in zekere zin zijn raad opgevolgd en naar stad geweest met juniorke en Zij. Had het echt wel eens nodig om te shoppen want de afgelopen weekends had het mij aan tijd ontbroken om dit te doen. Toch was ik niet echt iets van plan om te kopen maar ja Justin kenende geniet hij op vele manieren van fashion en dat kan dus ook zijn door etalage kijken. Justin zou Justin niet zijn als er toch weer niet iets de revue passeerde die zijn ongelofelijke aandacht trok . Dit keer was het een super tof hemd van Dolce&Gabbana, zo’n mooi streepke waar het deze winter mode van is en nog gecentreerd er bij, da kon ik niet laten liggen. Na de aankoop weer effkes time out voor een minuut of tien... Maar na de wijze woorden van Zij die ergens klonken in de stijl van,”jij wilt alles kopen maar je geld mag niet minderen en dat kan natuurlijk niet dus...” kwam ik tot de vaststelling dat ik er super tevreden mee was en het geld die ik er aan besteed had gaf toen het nog in mijn bezit was dit gevoel nog niet teweeg gebracht die dag. Nja ik heb ergens een rare relatie met geld, eigenlijk hou ik er enorm veel van maar na een tijdje ruil ik het altijd wel voor iets in tot op een aanvaardbaar niveau.

Zondag ben ik dan naar Beernem-bos een herfstwandeling gaan maken. Het was er gewoonweg prachtig, al die verschillende kleurtjes van blaadjes op de grond die ooit de start van de lente aankondigden. Op momenten dwarrelden de blaadjes op zo een elegante manier van de bomen dat ze er in Hollywood met de grootste moeite van de wereld niet zouden in slagen om dit na te bootsen. Allen kwamen we dus moe en voldaan terug en waren we dus op een bepaalde manier gevoed door positieve energie die een bos rijk is. Dit is natuurlijk iets waar je moet in geloven en wat iets beter lukt als je de Celestijnse belofte hebt gelezen. De kids waren ook voldaan en het stemde me gelukkig dat ze eens een namiddag buiten waren. Die gastjes gaan soms zo op in hun pc of PSP dat je ze echt moet meesleuren om nog eens zoiets te ondernemen. Met de honden die mee waren lukt dat natuurlijk al iets beter.

Dit was zo een beetje mijn weekend, ben er zeer tevreden over dat het zo rustig was want ik had het meer dan nodig. En met dit weertje kon ik er volledig van genieten om er als een van de eerste bij te zijn om de geur van de herfst op te snuiven.


13:56 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-10-05

Low battery

Als ik het goede weer van deze week buiten beschouwing laat zal mijn hoogtepunt van de afgelopen dagen blijven steken op afgelopen zondag. Dit was de dag die ik had moeten vastzetten om op invitatie van zuske en broerke, omwillig van hun tien jaar huwelijk, te gaan tafelen. Dit zijn de mensen bij wie ik inwoon dus. Om 12u.30 werden we verwacht in Zottegem in het hof van Nassau. Zeer mooi en aangenaam kader met een sublieme keuken is mijn mening over de zaak nu gezien. Na het overhandigen van het cadeau, een waardebon van het reisbureau, heerste er een soort opbouwende stemming waarvan je wist dat het een onvergetelijke dag zou worden. Over dit gegeven kan nu achteraf niet meer worden getwijfeld, aangename gesprekken, veel wijn... , super veel plezier gehad en een keuken om je vingers bij af te likken. Na de zeven gangen die het menu rijk was zijn we dan nog een glas gaan drinken op de locatie waar ik op vele Vrijdagen te vinden ben om de week te overlopen met de mensen uit mijn onmiddellijke omgeving, ja zo een soort friends toestand. Dit is een echte aanrader maar in een ander postje eens meer daarover... Ook daar was er direct ambiance zat, wat zo langzaam ook de toestand was waarin we allen verkeerden, hik... Lol. Zonder de minst gene was het kot daar te klein en zijn we op de muziek allen in den dans gesprongen. Ja, ik hou er nog altijd een glimlach aan over als ik terugblik op de taferelen die daar hebben plaatsgevonden. Broerke en Mister Love hadden na hun gesprekken van samen een wijnhaard te kopen, na een sloot wijn te hebben gedronken uiteraard, echt wel een boontje voor elkaar. Hilarisch waren we dan ook als we die beiden maar hoorden kirren hoe graag ze elkaar hadden en ze o zo een grote vrienden waren. Ja, de drank maakt soms wat los... Nee alle gekheid op een stokje allen waren we dus al zo zat als tien polen maar toch op een aangename manier waarvan niemand het wilde toegeven van zichzelf. Ik heb alvast van het ganse gegeven een paar foto’s die je kan zien op, http://justin-m.magix.net/ onder het album “verjaardag zuske”. dan druk je op fotooverzicht en op de eerste foto en de diashow begint te lopen.

Dinsdag echter was dan een dag dat mijn gsm met moeite de dag heeft kunnen doorkomen en dus het laatste wat hij meld was “low battery” om zichzelf dan de nodige rust te gunnen. Van Zij die me emotioneel opbelde om te melden dat een buis van het aardgas onder haar huis lekte, en zo alles moet open gebroken worden, het RVT waar mijn mama is, me opbelde dat ze er heel slecht aan toe was en met veertig graden koorts in bed lag en finaal mijn pa die dan als afsluiter me mededeelde, een echte zwartkijker trouwens, dat hij het allemaal niet meer zag zitten met ma die nu zo slecht was. Na allen van hen te hebben gesproken kon ik iedere keer afsluiten met het gevoel om mijn rust een beetje te hebben overgedragen op ieder van hen. Ergens was ik blij met het voorrecht dat ik voor al die mensen de opklaring was op een bewolkte dag, ze de steun vonden in mijn stem aan de ander kant van de lijn. Daarvoor zijn we er voor elkaar en kwam ik tot de vaststelling dat niets 100% negatief is hoe vreemd dit ook moge klinken.


19:23 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-10-05

Bad mail...

Gisteren bij het doornemen van mijn post viel er me een aangetekende zending te beurt. Dit was dan voor mij meteen ook niet de perfecte start van de dag omdat ik van me zelf weet dat gans mijn financieel gegeven iets is dat ik tot in de puntjes verzorg. Alle betalingen die ook in de bus vallen worden netjes in mijn betaalagenda gedropt via internetbankieren. Ik mag dan wel een gat in mijn hand hebben, toch hou ik alles in ballansJ . Na alles eens te hebben overlopen kwam ik dus tot de vaststelling dat het daar niet had mee te maken. De kaart die me vertelde dat ik de brief kon afhalen in de post maakte me ook al niet veel wijzer, enkel dat ik vanaf 14 uur de zending kon ophalen. Nog tijd zat dus om me er voor de volle honderd procent in op te winden.

De brief daar in ontvangst te hebben genomen bleek het een zending te zijn van the factory. Met de vermelding dat ik me te onledig bezighoudt, andere mensen bezighoudt tijdens hun arbeidstaak en ondertussen zelf niet presteer. Voorbeelden van langer dan een uur tijd verlies, om reden van praten, etc..., werden mij gegeven door de meestergast. De slotbetuiging ging dan ergens in de stijl van, er op rekende dat u bovenvermelde bemerking direct stop, zoniet volgt er ontslag. De tijd dat de firma dit kan toestaan is voorbij, geen idee wanneer dit was maar bon. Bij deze bent u gewaarschuwd.

Dit was nu eens voor mij de druppel die de emmer doet overlopen se.

Wat er in wezen was gebeurt ga ik eens kort schetsen. Een vriend van mij die op een machine draait had de banalle opdracht gekregen van zijn meestergast om die stil te leggen om te kuisen. Die vond dit om nog vijf minuten voor verandering van kwaliteit niet nodig omdat hem dit dan tweemaal te beurt viel en dus zinloos was. De meestergast is dan beginnen roepen en tieren en duwen en trekken tegen mijn vriend met als surplus de melding, als je nog veel staat te praten tegen Justin ga ik het eens melden aan de directeur. Toen die info me bereikte heb ik met de agressor een gesprek gestart met de vraag wat zijn probleem was met iemand die eens staat te praten op de werkvloer als hij zich zelf schuldig maakte om op nachtelijke zwerftocht te gaan achter pita voor al de meestergasten ??? Dit maakte die man zo woedend dat hij ook begon te duwen en te briesen tegen mij. Een dialoog kon je met die kerel niet voeren, ik verdenk er hem eigenlijk van dat hij het woord zelfs niet begrijpt. Het is zo een type man die bij hoog en laag beweerd dat zijn legertijd de tijd van zijn leven was, jawel die is daar duidelijk blijven steken en heeft ergens een beeld hoe zijn denkwereld is. Hij was dus subtiel van mij gewaarschuwd dat hij niet de enige is die kon praten. Het heeft niet geholpen blijkbaar...

Dit heb ik dus dan ook gedaan bij het bezoek die ik maakte bij mijn baas. Ik ben er niet geweest om te weerleggen dat ik babbel maar geen uur aan een stuk want dan valt de lopende band die ik aanvoer stil omdat je hooguit twintig minuten voor kunt lopen met de aanvoer van de materie. Wel heb ik hem mijn uitdrukkelijke wens geuit om terug in ploeg te werken onder toezicht van hem. Dit omdat de zending van die dag me niet meer te beurt zou vallen. Ik kan onmogelijk nog opvolgen wat een meestergast me oplegt die 1/ Tijdens de uren achter pita of friet rijd..., 2/ Vroegtijdig de werkplaats verlaat, twee uur voor het einde van zijn ploeg, en een andere meestergast de badge passeert en dus geen loonsverlies doet...3/ Zijn whisky in een blikje cola giet om zo niet in de armen te lopen van de baas ...4/ Geen respect opbrengt voor zijn collega’s doordat hij altijd maar spreekt van te vechten... 5/ Racistisch gezind is en er personen op die manier alle kansen ontnomen worden op een vaste job... Ja ze hebben niveau hé ons meestergasten. Ik kon dus omgaan met de corruptie van die mannen, maar ik was door deze toestanden dan ook niet benauwd om eens een woord te babbelen omdat ik dit wel het minste vond die er daar naar de normen van de baas verkeerd aan was in vergelijking met wat die mannen deden. Ook heb ik hem gemeld dat als dit de norm was van zijn meestergasten ik begod niet weet wat ik na tweeëntwintig jaar dienst dan nog op een heftruck doe. Niet dat ik ook een ambitie koester om meestergast te zijn, zeker niet,enkel en alleen maar omdat de aangetekende zending die me dan zou kunnen te beurt vallen van een heel ander kaliber zou zijn dan nu en het profiel in de verste verte niet de inborst is van mij. Hem van dit alles kennis te hebben gegeven, heb ik er toe nog fijntjes bij verteld dat ik het eigenlijk het minste vond, praten, waar ik een zending kon voor krijgen.

Na ons gesprek reikte hij me de hand met de mededeling dat hij me binnen een tweetal weken een bezoekje brengt in mijn shift met wat hij kan doen voor mij. Toch hou ik er een gemengd gevoel aan over dat alles op die manier moet verlopen. Dit is niet hoe ik omga met zulke toestanden maar een gedwongen keuze die me werd opgelegd door de hoogmoedigheid van een dwaas, nochtans was ook hij gewaarschuwd. Wie de regenboog enkel voor zichzelf wil moet natuurlijk ook regen kunnen verdragen, so be it.


14:01 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |