24-11-05

Strange relationship...

Tijdens het avondeten deze week zijn meermaals de liefdesdrama’s van mensen uit de kring van broerke en zus het onderwerp geweest. In de onmiddellijke omgeving lijkt het in elk geval een sterke concentratie van relaties die dreigen verkeerd af te lopen. Hartverscheurende keuzes dringen zich op. Waarschijnlijk niet in gedachte dat kiezen finaal gezien altijd iets verliezen is in een verdere toekomst. Er zijn altijd twee keuzes als het om iemand anders gaat en elke keuze zal pijn doen, daar zijn ze in elk geval al zeker van. Het verleden zomaar vaarwel zeggen vraagt iets van een mens maar is soms een voldwongen feit.

Dit was ergens genoeg om op het gezegde van broerke eens diep in mijn ziel te kijken. Die klonk ergens in de stijl van “jij bent nog gemakkelijkst van allemaal, alleen” en waren dus de start van mijn diepe gedachten. De liefde heeft natuurlijk zijn mindere kanten in het leven van een mens, dit van mij is daarin niet anders. Ergens heeft het me een benauwd gevoel gegeven en is op die manier in feite de eenzaamheid die op zoek was naar een vriend bij mij terecht gekomen. Sinds we elkaar gevonden hebben heeft het me nog niet verlaten. Vreemde relatie hebben we. Het weet alles, mijn diepste gedachten die me soms uit mijn slaap houden en mijn mooiste dromen of stille verdriet. Het heeft me in ieder geval geleerd dat niemand iets kan veranderen aan me, enkel ikzelf. Ben op momenten dan ook dankbaar dat het gevoel bestaat want minder dan dat is maar enkel te verwoorden met niets. Op momenten kunnen we echt genieten van elkaar en hebben we zelfs nood om alleen te zijn waar we dan ook een goed gevoel aan overhouden. Ook heeft het me geleerd om te hopen omdat het me geen pijn wil doen en kennis gegeven heeft dat dit het enige is die geen pijn doet in een mensenleven. En dit is waar we op leven. Misschien verlaat het eenzaam zijn me wel ooit voor waar het zo jaloers op is, de liefde. Maar de gesprekken die we soms nachten lang in alle stilte hebben daarover hebben de eisen die daar zouden aan vasthangen zo hoog gelegd. Alsof we benauwd zijn om elkaar te verliezen. Loneliness told me something like this. Als het me ooit nog eens overkomt, moet het zo mooi zijn dat het de moeite loont dat we afscheid nemen van elkaar. Het moet iemand zijn die me opnieuw kan laten zweven. Iemand die ziet aan de expressie op mijn gezicht wat me droevig of juist gelukkig stemt en die me op die manier de kracht heeft om het bange gevoel die me dan in de nacht zou te beurt vallen om dit alles te verliezen. Dit alles doordat ik van dit soort geluk vervreemd ben. Zoveel emoties... Samen lachen, samen huilen. Samen plannen maken en alles bespreken, geheimen vertellen, kortom alles delen. Zo iemand die als de ogen elkaar kruisen op een feestje dit al een gevoel teweeg brengt van een innige knuffel. Gewoon iemand waarvan je zegt, ja daar kan ik mee de rest van mijn leven vullen omdat elk zichzelf is en we op die manier nog elke dag kunnen leren van elkaar. De stok achter de deur, iemand die er is om me te steunen op mijn bange momenten. Iemand die net als ik er een vervelend gevoel aan overhoud als er de verkeerde dingen worden gezegd en daardoor ook tot het besef gekomen is dat we weinig tijd hebben om daar onze mooie momenten mee te onderbreken aan doelloos gekibbel over oppervlakkigheden of koppigheid. Dit zijn zo enkele van mijn dromen die ik diep in me heb bewaard. De eenzaamheid fluistert me dan vragend dat je er wel kan van blijven dromen maar of het wel nog bestaat? Wel in mijn hoofd is er nog plaats voor het kind in me waarvan in dit hart nog plaats is voor een sprookjesverhaal dat kan waarheid worden. Misschien doen we dit ergens allemaal iets te weinig. Ik weet dat mijn hart nog de liefde bezit maar al een tijdje onaangeroerd schuilt in een hoekje omdat de eenzaamheid me de rust verstrekt en waakt om mezelf te beschermen. Als het zich aandient zal ik het met de nodige voorzichtigheid benaderen om mijn geloof in de liefde te sterken en zo de persoon toe te laten in mijn hart.

Aan allen die het geluk in de liefde gevonden hebben kan ik enkel maar zeggen “ dank de god hierboven want veel dichter bij de hemel kan je niet geraken” hou het vast en laat het nooit meer los zodat je ziel mag bespaard blijven van de onherstelbare krassen die een breuk met zich mee brengt.

Zware materie is het geworden in dit postje, hopelijk vinden mijn vaste bezoekers den Justin nu geen weirdo en haken ze af. Dit is juist wat een blog zo speciaal maakt. Dat je kan uiten wat je anders niet onmiddellijk in een gesprek kan kaderen omdat die thema’s nu eenmaal moeilijk besproken worden, zeker als Loneliness your best friend is.

Justin.


19:12 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

* Herkenbaar .. En dus zéker geen reden om af te haken ;) Eén van die krassen na 'n breuk is geloof ik dat we de lat daarna veel hoger leggen, misschien soms té hoog. Of nimeer zomaar naïef in 'n relatie kunnen stappen .. Goh ja .. Het komt wel goe ;) x

Gepost door: LittleStar | 24-11-05

Loneliness is sometimes good for the soul Maar het mag ook niet te lang duren.
Dat was een mooi stukje, Justin, not weird at all, maar heel erg menselijk.
Hopelijk vind je gauw waar je naar zoekt.
X

Gepost door: Fresco | 25-11-05

wegblijven? Wegblijven na zo'n mooi berichtje? echt niet!!!!
Je laat ons een beetje meekijken in je hart! en dat is een mooi iets. Alle woorden die je schrijft kan ik me volledig indenken. Zo dachtik ook als ik eenzaam was zonder lieve vriend.

Je bent een mooi mens, en geloof me er loopt hier iemand rond speciaal voor jou, alleen hebben jullie elkaar nog niet gevonden... maar geloof me er loopt iemand voor jou rond!

Je bent een warm mens met veel liefde in je... Spijtig dat ik al een vriend heb ;-)

Ik wens je een fijn weekend en zoek zolang de liefde bij je vrienden...

Dikke knuf Zonnetje

Gepost door: zonnetje | 26-11-05

Hallo Justin Wat prachtig geschreven. Je lijkt me iemand die op een positieve manier in het leven staat en nadenkt over de essentie van het leven.
Je schrijft vanuit je hart en dat ontroert me. Liefde moet gekoesterd worden, het is zo belangrijk in een mensenleven. Jammer dat er zoveel relaties zijn die om welke reden dan ook niet goed gaan en stranden. Eenzaamheid komt veel voor, zelfs in een relatie. Daarom vind ik ook niet dat een relatie altijd eenzaamheid weg neemt. Ik denk dat het ook te maken heeft met hoe jezelf in het leven staat. Natuulijk is iedereen op zoek naar de liefde, een arm om je heen ,een maatje een geliefde maar een goed gevoel over jezelf is waar het mee begint.
Justin jij lijkt me een eerlijk en betrouwbaar iemand, een goede vader en
ook jij zult weer de liefde ervaren in jouw leven, zeker weten,
Fijne zondag nog.
groet

Gepost door: Purplerose | 27-11-05

beste Justin, je verwoordt hier op heel mooi een menselijke wijze hetgeen ik ook al een tijdje aan het overpeinzen ben...als ik dat zo kan uitdrukken ;-)
ben het er volledig mee eens

Gepost door: Lord cms | 30-11-05

De commentaren zijn gesloten.