03-04-06

Tribute for a special woman...My Mam.

Als inzet van het weekend viel op vrijdag bij mij de afrekening van mijn visa in de bus. Het soortelijke gewicht van die afrekening was zo groot dat het nogal een knal moet geweest zijn toen die op de grond terecht kwam. Ik heb besloten om mijn vriendschap met Miss Victoria Key op een laag pitje te zetten. Ik verdenk haar er ondertussen van dat onze vriendschapband een duister kantje heeft, ze is uit op mijn geld, het serpent. Wat er ook nog in de bus lag was van een heel ander kaliber. Namelijk het tweede seizoen van de Desperate Housewives. Dank zij littlestar (je bent een schatje, my lovelystar ) kan ik er dus terug stevig tegenaan gaan voor 13 afleveringen. De ondertiteling die ik al van het Internet gehaald had er onderplaatsen en ik ben weer zoet voor een eindje. Bij het horen van de begingeneriek kreeg ik zo een goe gevoel, wat had ik mijn vriendinnen gemist, Bree, Susan, Lynett, en mijn favorietjes Gabrielle en Edie, welkom back in my live. Yes i’m addicted J

In het weekend ook een bezoekje gebracht samen met juniorke aan mijn ma die geplaatst is in een home voor mensen met een dermate ernstige vorm van verlies van geestelijke vaardigheden. Dementie dus. (Ik haat het woord, vandaar de uiteenzetting in de vorige zin) Vertederend om te zien hoe we haar dag maken door een bezoekje te brengen. Ze was echt knap, de zilvergrijze haren mooi opgekamd, mooie bloeze en zwarte broek maakten het compleet. Na de complimentjes over mijn voor haar wel heel mooie jas, en wat een mooi baaske juniorke ze wel vond herviel ze nogal gauw in die aparte wereld van haar.

Bij het aan horen van de stilte kwam de gedachte bij me opzetten hoe ingewikkeld onze hersenen niet moeten zijn dat haar hersenen haar eigen hersenen niet meer begrijpen. Of hoe haar denken constant verdwaald en de weg niet meer vind om uit te drukken wat ze daarnet dacht... Anderzijds bij het bekijken van haar gezicht viel me op dat ze bitter weinig rimpeltjes heeft. De blauwe potjes niveau crème die ik als klein mannetje als vast ritueel elke morgen zag opduiken hebben gewerkt. Wat heb ik haar lief, de vrouw die de naam ma draagt die me opgebracht heeft van een baby-jongen tot een man. Al wat ze vroeg als return was mijn liefde voor haar in mijn verdere leven. Wat heeft ze me lief gehad, en nog. Niets is zo compleet als de liefde van een moeder voor haar kind.

Als ik zo de liefde bekijk voor mijn ouders gaat het grootste deel toch naar mijn ma. Geen kwaad woord over mijn vader maar die was er bijna nooit door het harde werken die hij zich toeeigende. Ik was trouwens de jongste van vijf en door het beminnelijke van mijn ma voor hem mss te weinig man... Wel met de broers van me waar hij echte manne heeft van gemaakt is hem nog niet zo veel positiefs te beurt gevallen. Of hoe je ideaal zich kan keren tegen u. Er staan en de koppigheid die hij bezat waren niet zo echt mijn ding. Kortom ik was een moederskindje, nooit ver uit haar buurt. Zij kende mijn zwakheden en rekende me er niet op af, beschermde me zelfs. Altijd was ze er voor mij. Ja, ma heeft me geleerd wat liefde is in al zijn facetten zodat ik in feite een afspiegeling ben van haar. Ik ben er trots op.

Bij het in haar ogen kijken kwamen spontaan alle mooie herinneringen terug de kop op steken. Het me instoppen als ik naar mijn bedje ging tot op een leeftijd die ik hier niet kan publiceren, het mee gaan tot aan de deur als ik s’morgens vertrok naar school en ze keek tot ik uit haar gezichtveld verdwenen was maar alom tegenwoordig was in haar hart, het zelfde ritueel als ik begon met mijn eerste job toen je samen met me opstond en mijn kleren warmde op de centrale verwarming, het kopje koffie uitgeschonken en de boterhammetjes gesmeerd, ja ik was verwent... Mijn eerste loon die ik samen met haar opdeed aan kledij. (ma was ook een fashionita, wat dacht je) Je beschermende toen ik mijn eerste auto-ongeval had voor het verbale van mijn pa. Toen bleek nog eens wat ze voor me betekende. Het kon haar geen zier schelen wat de schade betrof, je was al meer dan gelukkig dat me niets mankeerde. Terwijl de pa als het ware met de preek van wat het allemaal ging kosten klaarstond voor hij me ook maar gezien had. De taak van een papa natuurlijk...

Bij dit alles werd ik zo emo, dit gevoel had me ergens in de week al weten te pakken. Mijn inlevingvermogen is zeer groot en met het ouder worden lijkt het alsof ik gevoeliger, emotioneler geworden ben. Wat had ik mijn ma soms met de tranen in de ogen gezien voor iets spijtigs dat een ander te beurt viel en dat haar kenbaar maakte. Ik heb het ook dus..., ja i’m definitely my ma. Net op dit moment kwam ze voor me staan en nam ze mijn hand met de vraag “wat is er da jongen”. Ik heb spontaan geglimlacht in die mooie donkere kijkers van haar en gezegd dat het van blijdschap was haar te zien. (Korte informatie in een al even korte zin vergemakkelijkt de overdracht van informatie met een grote kans dat het begrepen word) Het werd beantwoord met een glimlach die me eeuwig bij zal blijven. Wat ik haar wilde vertellen ging ergens als volgt.

Vergeef het me voor al de dingen die ik nooit zei tegen jou, voor het niet vinden van de juiste woorden of momenten om mijn liefde aan jou te bewijzen. Sorry, zou even niet een moeilijk woord geweest zijn om zeggen. Met een beetje geluk heeft ze het gezien in mijn ogen. Dit is de taal die ze nog voor de volle honderd procent begrijpt. De liefde van een kind voor zijn ma en de moederliefde voor haar kind, daar zijn geen woorden tegen opgewassen. Want ze kent me, I always be her Little Justin... Love you mam...

Liefs Justin.

11:53 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

;-) idd wat zou ne vent doen zonder mijn mamie hé ;-)
wat niet wil zeggen dat we moederskindjes zijn hé ;-)

Gepost door: lord cms | 03-04-06

Awww... Dat was een heel mooi en teder postje, Sir Justin! En ik ben er zeker van dat je mama de blik in jouw ogen heeft begrepen.

Veel plezier nog met de housewives!

Gepost door: Fresco | 03-04-06

Wat een mooi.. .. en vertederend eerbetoon aan je mam. Natuurlijk begrijpt ze wat je zeggen wilt, moeders hebben geen woorden nodig :)

Gepost door: Mystic Flower | 04-04-06

* Woepz, dacht al dat 'k de subtitles vergeten was :) Nahja, ge hebt ze toch gevonden ;)
Heel mooie post .. Moeders zijn geweldig en verdienen véél respect! :)

Gepost door: LittleStar | 04-04-06

De commentaren zijn gesloten.