22-05-06

Een stapje dichter naar volwassenheid...

De laatste dagen is justin nogal verzonken in gedachten. Zo van die gedachten waarvan een mens zich ietwat terugtrekt in stilte. Het is een schril contrast tot wat mijn gemoedstemming in het algemeen is en daardoor ook een bepaalde last als ik met die gevoelens kamp.

 

De aanzet van dit alles is het vormsel van juniorke. Op zo een momenten word je plots met je neus op de feiten gedrukt dat de tijd niet is blijven stil staan. Jezus, het gaat snel. Toen ik in de kerk samen met Zij onze trots aanschouwde waren het al die gedachten die de dagen ervoor me overvielen die ook nu zich meester maakten van me. Op zulke momenten ga je, nu je het wilt of niet, altijd eens repeteren in de tijd. Denk je aan wat was en nooit meer zal komen.

 

De wetenschap dat alles verandert en niets blijft zoals het is en dat we dit moeten leren aanvaarden, hoe aangenaam of onaangenaam iets is, waren niet vertegenwoordigd op het moment. De keuze die we toen maakten had consequenties voor iedereen. We moesten het laten gaan want we waren meer dan moe gestreden op het slagveld van de liefde.

 

Het was tijd om eens uit te rusten en vooruit te kijken. Een soort nieuw begin, een nieuwe wind door je hart. Een tijd van loslaten en niet meer achterom zien maar van de zon te volgen. Nu kwam de vaststelling bij mezelf dat door alles ik al een hele tijd van op de zijlijn alles aanschouw. Alleen al omdat het daar zo veilig is en vertrouwd en er geen risico bestaat om gekwetst te worden. Ook leerde ik dat het moeilijk is om mezelf te vertrouwen, laat staan van de mensen om me heen. Niet dat ik ze niet vertrouw, nee meer op het emotionele dan. Ik ben duidelijk een beetje de weg kwijt...

 

Ik blijf er op hopen dat op een dag mijn hart zich weer vult met waar het allemaal om draait. Ja op zo’n heugelijke dag was het een echte puinhoop in mijn hoofd. Normaal leef ik veelal op het ’nu’ moment. Omdat het enkel dit is die van tel is. Het ‘nu’ moment is het enige die echt bestaat.. In een gebed spreken we ook van’ geef ons heden ons dagelijks brood..’. Nooit word er gesproken over het muffe brood van gisteren, noch hoe we morgen ons brood zullen hebben..? Maar nu waren het de gedachten over de toekomst die overheerste. (i’m only human, born to make mistakes)

 

Was het kijken in de tijd die al voorbij was die me een benauwd gevoel gaven? Of was het omdat ik er allesbehalve als een held uitkwam uit het levensverhaal die zich afspeelde in mijn gedachten.. Ja het trok me naar beneden. Of was het de toekomst die me het gevoel bezorgde. Vragen als waarom, waarheen en hoe het verder moet. Wat geeft de toekomst aan mij of wat zal de toekomst brengen? Die vragen maakten zich meester van me. Juist die onwetendheid maakt me op momenten onrustig of ja soms bang en angstig. Op die manier kan ik me soms zo in het nauw gedreven voelen dat het me over alles doet twijfelen.

 

Wat ik wel al geleerd heb is dat zorgen niet langer mijn leven bepalen. Maar tegen de angst heb ik tot op vandaag geen enkele slag thuis gehaald. Mss moet ik er maar eens meer werk van maken om mijn dromen niet altijd te verbannen naar morgen of later. Mss doet dit stiekem pijn omdat ik dan pas zou doen wat ik altijd al wou. Maar wat als er geen morgen meer zou zijn? Op een moment keek ik naar het grote kruisbeeld, naar de zoon van god, die alles aanschouwde.  In stilte vroeg ik wat de bedoeling was tot nu toe van alles wat me was overkomen. Waarom ik was geboren? Maar zoals altijd keek hij me bedenkelijk en zwijgend aan.

 

Soms kan ik het niet vatten waarom ik hier ben. Zoekend naar een antwoord dat niemand kent. Het lijkt wel op een spel spelen maar niet weten wat het doel is.. Blind geloven dat het zijn redenen heeft, op het moment viel het me zwaar. Dat niemand me kan vertelen waarom ik dit leven leef en alles hier neerkomt op vertrouwen  en nu net ik dit gevoel mis.

 

Het boeddhisme leert te relativeren zodat je sneller de zonzijde van de dingen ziet. Als je te lang over je problemen piekert krijg je een tunnelvisie. Je ziet dan enkel jezelf en denkt dat je de enige bent die zoiets meemaakt. Dit was het die me verlichting gaf en mijn gedachten terug op het juiste spoor bracht.

 

Toen ik nogmaals de zoon van god aanschouwde leek het alsof hij keek naar juniorke en zo een teken gaf op wat ik eerder hem stilzwijgend vroeg. Liet hij me op die manier zien waar ik voor leef en voelen waar ik om geef? Was dit een teken, een moment zodat ik weet dat alles niet voor niets is geweest? ....

 

Na de kerkdienst was juniorke ietwat onder de indruk. Alsof hij ook tot het besef kwam dat hij een stapje dichter bij het volwassen worden was gekomen. Er staat ook nog zoveel te gebeuren, de verhuis naar de nieuwe woning, een nieuwe school.. Het zal wel zijn invloed hebben. Maar we zullen er zijn. Terwijl ik dit schrijf word ik er zelf een beetje emo van. Ingrijpende veranderingen in het leven heb ik nog nooit goed aangekund. En dit zal nu niet anders zijn.

 

In de avond stond dan nog een etentje op het programma. Heel onderhoudend en met nogmaals een signaal dat juniorke half Zij, half mij is. Na het etentje was er dan nog een ware danceXploision als afsluiter. Toen ik na dit alles thuisgekomen het licht uitdeed dwaalden mijn gedachten weer af naar wat de tijd zal doen met onze spruit. Ik vond die tijd van nu zo schoon dat ik die gerust voor een paar jaar zou willen stil zetten. Ik schreef het al in een ander postje geloof ik, die spontane knuffel, zo lekker samen op de sofa naar een dvd-ke kijken.. Het zal langzaam maar zeker plaats ruimen voor volwassenheid. Wat die brengt kan ik niet zeggen, maar wat zijn kind zijn was kan niemand me nog ontnemen.

 

Ik ga het missen..  Hoe volwassen je ook word, mijn Juniorke zal je altijd blijven, love you.

 

Liefs PaPa.

 

13:48 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Justin Justin wat prachtig omschreven. Ieder mens heeft wel eens die momenten en het is ook wel goed om daar eens bij stil te staan. Echter het leven gaat wel door en jij hebt er een groot aandeel in hoe jou toekomst er uit zal zien, samen met je zoon. Het kind zijn gaat voorbij maar er komen weer andere leuke dingen voor in de plaats en knuffelen kan altijd toch? Ook samen op de bank, samen uit gaan, samen leuke dingen doen, ze blijven, ze gaan niet weg.
Het verleden is geweest, die tijd kan niet terug gedraaid worden. Wel kan men leren van de dingen die mss niet goed gegaan zijn. Verder kan het verleden een aangename herinnering zijn aan wat was.
Ik vind het ontzettend knap van jou en ZIJ dat jullie nog steeds een goede band hebben, nog steeds samen vader en moeder zijn van Juniorke. Voor jullie mss van zelfsprekend maar voor vele andere niet.
Juniorke weet dat hij daardoor de liefde heeft van beide ouders en dat hij altijd op jullie kan rekenen.
Justin, bedankt voor het delen van jouw moment, ik vind je een kanjer
Lieve groet

Gepost door: Purplerose | 24-05-06

Here's a song for you I've been down and I've been lonely
Every day another story
About what a heart is going through
When I think it's all behind me
History knows just where to find me
But when the clouds come into view

I know wherever the road goes
I will always find my way
I know wherever the road goes
Every heart will have its day

Heaven knows just where I'm going
I face it all not even knowing
What future lies ahead
But they will put your faith in something
You don't care how hard you're running
If you're never running scared

'Cos I know wherever the road goes
I will always find my way
I know wherever the road goes
Every heart will have its day
Wherever it takes me
Is where I wanna be
Wherever it takes me
I'm gonna keep my spirit free
I'll keep my spirit free

(Heather Small)

Gepost door: Fresco | 25-05-06

De commentaren zijn gesloten.