30-05-06

The Atmospheric Contition...

Het is niet door gebrek aan inspiratie of omdat het komkommertijd is maar het is nu wel erg genoeg geweest om dit eens als onderwerp op mijn blog te gooien. Net als zovele vraag ik me af waarom het hier in België nooit eens gewoon leuk zomer kan zijn. Ik weet dat ik voorloop op het seizoen maar toch, dit is wat me het weertje de afgelopen dagen deed denken. Een graadje of 25 met zon en een klein briesje lijkt hier onmogelijk te zijn. Op dit moment halen we amper 10 graden buiten... De zon is weg en een fikse onweersbui staat al bijna weer voor de deur hier in mijn regio. Gewoon om te balen.. Binnen de kortste keren gaat het zonnetje dan in de hoogste versnelling gaan en zullen we gevoelsmatig de piek van 20 graden met moeite kunnen verdragen.

 

Hoofdpijn van de klamme hitte, mensen die half slaperig de baan op komen en niet goed meer opletten en zo ons het nog warmer laten hebben op momenten J. Of de werkpost waar het opeens meer lijkt op een of ander gijzelingsdrama waar je gevangen word gehouden de eerstkomende 8 uren in een ondragelijke hitte.. Kortom zo’n temperaturen waarvan we allemaal uitkijken naar de avonduren waar het allemaal weer iets draaglijker word. Zo rond een uurtje of tien, elf, kan het zo lekker zwoel zijn zonder de stralen van de zon. Tegen de tijd dat je dan naar bed gaat en een poging onderneemt om te slapen loopt de wekker af. Niet zo vreemd dat ieder er zo belabberd  uitziet de eerste dagen van  een opflakkering van de zon. Ja, zomer in Belgie, wat een heerlijkheid hé.

 

Hopelijk leest de laffe trien (de zon dus) mee en neemt ze revenge.. wat de bedoeling is.J

 

Het verlengde weekend ligt op die manier ook weer achter ons en door het weertje die er de laatste dagen  heest heb ik dit maar ingevuld al... werken. Bij vrienden en Zij, waarvan de tijd dringt of met andere woorden in sneltreinvaart dichterbij komt om te verhuizen. Het ging vooruit dit staat vast. En met zo’n zeikweer geen verloren tijd.

 

Nu zijn we terug aanbeland in de werkweek en heb ik zo een zin om niets te doen, mijn brein is soms onbegrijpbaar. Nog zoiets. Als er me niets belet om eens lang uit te slapen, lig ik al te waken tot het dag word. Moet ik vroeg uit de veren voor een of ander verplichting, dan lig ik zo prettig dat je er bijna geld zou voor geven om nog een eindje te soezen. Gewoon nie te vatten.

 

Nu ja, wie kent er zichzelf? Niemand. Steeds verbaas je jezelf of ben je op momenten teleurgesteld in je eigen. Zoeken mensen niet constant naar hun eigen ik, naar wie ze in feite zijn? Ik denk het wel. De langste reis die we maken is die naar binnen. Die start op ons geboorte en eindigt met de dood. Het zal dus een weg zijn die daar zal eindigen.

 

Elke dag opnieuw ga je diep in je lichaam opzoek naar dat kleine stukje ‘self’. En juist dat kleine stukje is nog eens onderverdeeld in duizenden stukjes in je hele lichaam verspreidt. Dus op een mensenleven zal niemand al deze stukjes kunnen vinden en ze mooi aan elkaar kunnen puzzelen tot één geheel, om zo zichzelf te kennen. Je kan wel meer en meer stukjes vinden, en een totaalbeeld vormen. Maar soms zal dit totaalbeeld dan weer verkeerd ingeschat zijn, en dan komen we weer bij het feit dat mensen zichzelf soms kunnen verbazen.

 

Ik ben er alvast nog niet uit om mezelf te kennen. Maar ik ben op weg, beetje bij beetje..  Op momenten sta ik al eens versteld van mezelf. Zoals nu bij het schrijven van dit postje. We zijn dus op de goede weg..Al is het een weg zonder einde..

18:41 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben ook.. .. naar mezelf op zoek.. en ik denk dat dat een levenslang proces wordt.. langs de ene kant vind ik dat jammer, maar langs de andere kant: het leven zou maar saai zijn moesten we onszelf volledig kennen denk 'k. En het weer? No comment :) Je hebt het vast al gelezen op m'n blogje.

Gepost door: Mystic Flower | 31-05-06

Hallo Justin Ja zijn we niet allemaal op zoek naar ons zelf. Ik heb er toevallig vandaag nog over gehad. Dat ik niet goed weet wie ik ben en wat ik nog zou willen doen. Je zelf leren kennen is zo gemakkelijk nog niet.
Het bed is tegenwoordig een ramp voor mij, ik lig daar veel te lekker. Elke dag opnieuw moet ik me zelf uit ben hijsen. Een drama.
Een fijne week.
Lieve groet

Gepost door: purplerose | 04-06-06

De commentaren zijn gesloten.