03-07-06

Tears have sometimes more strength than words...

De laatste dagen is the drama queen meer dan vertegenwoordigd in me. Er stond ook zoveel te gebeuren de afgelopen dagen. Dingen waar Justin niet zo naar uitkeek en ook niet mee bezig was want dat was “the future”. Ik leef meer op het nu moment. Zeker als het dingen zijn die ik niet zo gemakkelijk verwerkt krijg. Zelfbescherming is het gepaste woord voor mijn gave J.

 

Vorige week Dinsdag was de start van my weakness. Toen was er een afscheidsreceptie ter gelegenheid van juniorke zijn laatste leerjaar op de basisschool. Hij heeft het alvast van mij. Het afsluiten valt hem ook zwaar. De traantjes waren op die avond al vertegenwoordigt. De leraar waar hij samen mee was opgeschoven van het vijfde naar het zesde leerjaar heeft voor die gastjes natuurlijk iets magisch. Hij brengt op een menselijke, natuurlijke manier wijsheid bij. Hij helpt, steunt, hij begrijpt, corrigeert en moedigt aan. Geen computer die zoiets kan... De mooie jaren op zijn school en de vriendjes die elk hun eigen richting uitgaan., het deed me terugdenken aan mijn tijd op de basisschool. Ik reageerde net hetzelfde..

 

Op Donderdag was het dan het moment om het rapport te gaan ophalen van Sir Juniorke. Sir is gepast want ik ben meer dan trots op het cijfer 93.2 % waarmee hij het 6de leerjaar afsluit. Hij was er blij mee, maar toch.. Ik herkende zelfs op die dag een beetje Justin in hem. Het was blijdschap met een kantje, ja dat van afsluiten. Want op Vrijdag was het de laatste schooldag en tevens ook de laatste dag dat hij en zijn mama de bewoners waren van de parochie waar juniorke geboren werd. Het is natuurlijk een beetje veel voor dat nog jonge brein van juniorke om dit allemaal te plaatsen. Alhoewel, aan het jonge brein zal het wel niet gelegen hebben want ik had het ook.. Of zou dit het bewijs zijn dat ik ‘forever young’  ben in mijn koppeke J.

 

Op Vrijdag was het dan zover, kreeg ik een totaal ontredderde jongen aan de telefoon op weg naar zijn toekomstige thuis een 40 tal kilometer verderop. Brugge meerbepaalt. Het was ook deze keer meer dan zelfbescherming dat dit telefonisch gebeurde. Zowel voor juniorke en Zij was dit de beste keuze. Zelfs op die manier hadden we meer dan last om de traantjes de baas te kunnen. Met de auto sta je mss wel in een veertigtal min op bestemming maar het is heel wat anders dan vijf min natuurlijk. Praktische zaken zoals hem eens van school ophalen of eens binnenwippen in een rapke zitten er nie dadelijk in natuurlijk. Dit alles staat op de harde schijf, als je daarop terugblikte kon ik toch nie anders dan emo zijn? Dat heeft toch niets te maken met geen man zijn? Dit was wat broerke me spottend verweet. Een vrouw mag huilen , een man nie. Dit ruikt naar discriminatie mijn gedacht J. Trouwens hebben tranen niet meer kracht dan woorden?

 

Toen ik de zelfde avond nog door het dorp reed was alles zo.. anders. Ja, het was vreemd. Iets vertrouwds was er niet meer. Of toch niet op deze locatie.. Wat een afstand allemaal niet teweeg brengt. Een schorpioen en drastische veranderingen gaan nie zo goed samen en is bij deze dus bevestigt. Voor zover klopt dit toch bij mij..

 

Op Zaterdag was het dan het moment om mijn brein een beetje rust te bieden. En waar kan een mens dit beter dan aan zee. Het ruimtelijke, het geluid van de branding en het zeebriesje gaven me een boost. Toch betrapte ik er me op dat ik op momenten door de vensters van my mind keek, kijkend naar de angsten die ik ergens daar had achtergelaten..

 

Het was al een hele tijd geleden dat ik de Belgische kust had bezocht. Deze keer was het Oostende. Bij het binnenrijden van de badstad via de jachthaven waar de Mercator lag fier te wezen, de kleinere zeilbootjes als metgezel, de mensen mooi rood, sommige bruingebrand, kindjes met de nodige strandattributen.. Korte rokjes en diepe decolletés. Ja, ik vond België opeens een prachtig land.

 

Na de wind te hebben omhelst op het westerstaketsel was het tijd om te tafelen. Na het aperitief deed ik me tegoed aan een lekkere noordzeetong  met langoustines en garnalensausje om de locatie nog een beetje meer te accentueren. Het was genieten, de loner die huist in de super sociale Justin was aanwezig. Mijn sunglasses  beschermende mij niet voor de zonnestralen maar voor het opserveren van de mensen om me heen. Afgepeigerde ouders met hun kids, een miss België (zo gedroeg ze zich toch) die aan haar sigaret lurkt alsof het een echte Havana was (hoe onbekwamer, hoe meer pretentie...). En koppels die nietszeggend voor zich uitkeken. Alsof alles al gezegd was, spottend dacht ik ’na het jawoord leren partners elkaar echt kennen’, of was dit terug mijn zelfbescherming die in werking trad denk ik nu bij het schrijven van dit postje. Op het moment wilde ik alvast nie van plaats wisselen.

 

Als afsluiter van de avond kreeg ik een foontje van juniorke die op weekend was met Zij en Mister-Love uit Spa. Dit foontje gekruid met de lach aan de andere kant van de foon maakten mijn dag compleet..

 

Op Zondag was het luilekkerdag thuis onder het paviljoentje.. Met als afsluiter in de vroege avond een ritje op de fiets en een terrasje...  Toen we terug thuisgekomen het licht langzaam plaats ruimde voor de nacht was dit de voorbode van A New Day. Een die me de kans gaf om dit postje te schrijven. Thanks for it...

14:44 Gepost door Justin | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

hou de moed erin! ja kerelke niemand ziet graag zijn dierbaren verhuizen,maar je zal zien dat ook zulke veranderingen ook voor je zelf zal goed doen,al zal het wel zijn tijd nodig hebben voor je het zelf inziet maar één ding is zeker huilen is niet alleen voor vrouwen maar ook voor mannen met het hart op de juiste plaats en dat bewijs heb jij al geleverd meermaals zelf.blijkbaar is de zee wel voor jou een plaats om tot meditatie over te gaan of nieuwe ideeén op te doen hou je goed en tot ...... a friend
"Geluk is een zeldzame vogel,
Hij is er niet,wanneer je hem zoekt;
Maar wie weet,zit hij op een onbekende dag ,op je vensterbank.
Misschien geeft dit idee jou kracht."xxxxxxx

Gepost door: tim mulligan | 03-07-06

Amai 40 km verder verhuisd....Dat moet pijn doen! Maar het voordeel is euh...het voordeel is...euhm...awel, het voordeel is dat Brugge een mooie en gezellige stad is, waar je nu dan vaker wat van gaat zien, nèm!

Dikke knuffel,

AV

Gepost door: AV | 06-07-06

I never can say goodbye I look into the windows of my mind… :-)

Afscheid nemen valt me ook steeds zwaar, van mensen, van plaatsen.
De verhuis van mijn huisgenoten was lang op voorhand aangekondigd, maar eens het een feit was, had ik het er toch lastiger mee dan ik aanvankelijk had gedacht.

Maar zoals AV zegt: Brugge, die skone!

Gepost door: Fresco | 07-07-06

De commentaren zijn gesloten.