22-08-06

A Tribute To My Parents...

 

Men zegt wel eens: “werken is gezond!” Een uitspraak die mijn wenkbrauwen doet fronsen.
Oké, tot op zekere hoogte deel ik hun mening, maar naar het eind van de week wordt mijn standpunt geleidelijk aan gewijzigd. Misschien zijn het de jaren die tellen, maar na het eind van een werkdag, word ik regelmatig overweldigd door de vermoeidheid. Vooraleer ik de slaapkamer bereikt heb, moet ik de trap op of juister geformuleerd de Calvarieberg beklimmen. Overdreven? Maar nee, hoe kom je er op, het ligt immers niet in mijn aard. Er zijn zo van die dagen, wanneer mijn nachttaak erop zit, vermoeid het bed in duikel en ik niet eens realiseert of mijn tweede been het andere volgt. Met andere woorden dit is hoe mijn eerste werkweek ervaren werd. Gelukkig waren er de gesprekken over het verlof en het terug zien van my friend N. het allemaal waard.

 

Gelukkig was het een korte week en kon ik na drie dagen al terug recupereren van de arbeid (lees socializen) Nee, hou er geen schuldgevoel aan over tegenover mijn patron. Socializen is niet alleen leuk maar bovendien goed voor lichaam en geest. Hoe meer tijd je hebt om te genieten van goed gezelschap hoe gelukkiger en relaxter een mens zijn job kan uitvoeren J.

 

In het weekend dan gestart met het assisteren van parket te leggen in de slaapkamer van mijn medebewoners. Dit in afwachting van hun nieuw speeltje, het waterbed dus. Ook nog mijn Star een deftige poetsbeurt gegeven. Heb hem trouwens geplezierd met een set te gekke sierwielen. Ben er terug helemaal weg van, hou weer net zoveel van hem als de eerste dagen dat we on the road waren. Ja, hij mag me nog een drietal jaren vergezellen op mijn kruistocht over de wegen. Who knows we finally found my way J.Voor sommige was de aankoop geld in het water maar ik denk er anders over... Ben nu eenmaal een autoliefhebber en kan het zelf niet verhelpen. Natuurlijk op een gezonde basis. Ik zie gewoon graag een mooie auto. That’s it J. Wel eerst een beetje raad gevraagd om mezelf de moed te geven om tot aankoop over te gaan. Of met andere woorden gebeld met de vrienden die de dingen zouden zeggen die ik wilde horen, en zij die de dingen zegden die ik niet wilde horen, wel.., toen hield ik het heel kort J.

 

Wat hebben Juniorke en Justin nog uitgespookt in het weekend.. Wel euh... Niets eigenlijk. Ik moest recupereren van de werkweek die ik had ingezet en daar kan Justin heel druk mee bezig zijn ja J. Heb trouwens met veel moeite gekeken naar de film Grendel & Beowulf. Nie slecht met best wel stof om over na te denken.

 

Wat Justin ook tot nadenken bracht, of tot bezinning, was het bezoekje die ik Zondagnamiddag bracht aan mijn ma die in een RVT woont voor mensen met de ziekte van Alzheimer. Na genoten te hebben van een gezicht dat getekend is van de jaren die ze heeft bereikt, en die wondermooie glimlacht die nu de betekenis kreeg dat ze je herkent als haar zoon, herviel ze nogal vlug weer in the world of her own. Hoewel, toen mijn pa me vertelde dat hij alles had geregeld en betaald voor de uitvaart voor hen beiden onderbrak ze met het volgende “ a ja, gaan we op reis mss, als je wil mag je mee hoor”. Alles delen maakte haar zo’n schatje... Meestal hebben haar opmerkingen ons al meermaals tot lachen gebracht. Deze keer produceerde het een trieste glimlach en een drietal uurtjes in mezelf gekeerd zijn om dit te plaatsen.

 

Ik ben o zo trots op mijn ouders, elk op hun eigen manier hebben ze zo hun kwaliteiten. Mijn mededogen voor de medemens en zachtmoedigheid heb ik van mijn ma (was een echt moederskindje). Mijn berekend karakter van mijn pa. Maar hoe mijn pa ook zijn hele leven een berekend man was, na drie jaar op een RVT was dit niet voldoende geweest om dit zonder de hulp van zijn kinderen te bekostigen. Vijf kinderen heeft ze met alle liefde van de wereld opgevoed. Eentje hebben ze moeten afgeven toen die 34 was. Een kwaadaardige hersentumor had in zes maanden tijd alle levenskracht getransformeerd tot een leven in de eeuwigheid.

 

 Slechts twee van de vier betalen met de glimlach hun kindsdeel als return voor zoveel geluk om opgevoed te worden door deze twee geweldige mensen. De andere twee, wel die kijken niet meer om naar die twee mensen waar ze het leven van hebben gekregen. Van alles de lusten, van niets de lasten. Dit is hun goddelijk moto... Vanaf die dag heb ik dus nog een broer en een zus moeten missen. Gesprekken brachten geen soelaas. Er restte me enkel nog deze woorden toen ik ze het laatst zag, “ het stemt me heel gelukkig dat ma dit alles niet begrijpt en ik het haar dan ook niet meer hoef uit te leggen tot wat jullie zijn uitgegroeid”.

 

Dit was het laatste wat ik zegde voor ik voorgoed gebroken heb met wat mijn broer of zus bleek te zijn. Mijn ma leerde me om niet haatdragend te zijn, ik slaag daar meestal in. Maar cynisch genoeg gaat dit nu niet op voor mijn eigen broer en zus. Haat is eigenlijk niet het juiste woord. Maar ik neem hen zoveel kwalijk ivm de omgang met mijn ouders dat een verdere omgang met iemand die breekt daarmee, mijn trots dus, het niet meer mogelijk maakte voor mezelf. Enkel daarvoor regelde mijn pa de uitvaart voor hen beiden. De trots in hem vertelde dat hij de personen die achter hun ouders verder de wacht hielden niet wilde opzadelen met de eventuele twist van wat moest betaald worden op de bewuste donderse dagen uit een mensenleven. Het heengaan van je ouders.

 

Op momenten heb ik echt te doen met broer en zus dat ze dit alles niet meemaken en hun ouders van uit dit oogpunt dus ook niet kennen. Ik ben echt trots op mijn pa. Ik hoop dat de kinderen van broer en zus ooit dit niveau halen. Hoewel de geschiedenis die ze nu aan het schrijven zijn niet echt positief zal zijn als een goed voorbeeld van ouderliefde.

 

Wat is het toch op momenten fijn om de luxe van een blog te hebben. Het voelt soms zo bevrijdend om van je te kunnen afschrijven wat er zich op momenten diep in jezelf afspeelt. Mss is dit voor velen interne keuken. Voor Justin is zijn gevoelsleven een thema zonder blad voor de mond. Is dit ok? Mss niet. Maar Justin is geleerd dat je u gevoelens moet uiten, uitdrukken, tonen, delen, meegeven en vertellen. Enkel van het schrijven op een blog had mijn ma geen weet... Al weet ze het bestaan niet van mijn plaatsje op het onmetelijke net, toch weet ik met een gigantische zekerheid dat ze mijn grootste fan zou zijn.

 

Mijn postje loopt uit heb ik de indruk. Maar voor deze keer vind ik het als tribute voor mijn ouders meer dan gepermitteerd.

 

Nu terug in mijn tweede werkweek te zijn aanbeland van vijf werkende dagen is het enige die me de moed geeft om daar in te volharden, de factuur van mijn wielen en het verlengde weekend van Waregem paardenkoers. Van zaterdag tot en met dinsdag.. Yihaa!! Schreeuwt de cowboy in Justin J.


15:13 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Jammer Ben zelf enig kind en 'k heb altijd wel een broer of zus gemist. Als 't echter zo moet lopen, is 't wel even jammer...

Gepost door: Beowulf | 22-08-06

all these words Hey J.
Told ya I'd visit your blog... ;-)

Gepost door: Peter | 24-08-06

We are family Dat was een mooie ode aan je ouders, Sir Justin.
Ieder huisje heeft zijn kruisje.
Ook ik heb mijn broer in geen 5 jaar gezien, mijn ouders hem evenmin, ook niet toen ze hem nodig hadden.
De laatste tijd probeert hij echter wel weer contact te zoeken.
Ik begrijp niet dat mensen zomaar hun ouders opzij kunnen schuiven.

De nice wheels heb je al, maar heb je ook de hoed voor Waregem Koerse?

Gepost door: Fresco | 24-08-06

Haai Justin Ik heb weer genoten van je schrijfsel. Fijn moet het zijn als je zo een goede band hebt met je ouders. Jammer dat de broer en zus dit niet vinden. Overal is wel wat ik de familie geloof ik, ieder huisje heeft zijn kruisje.
Geniet van je vrije weekend.
Lieve groet.

Gepost door: Purplerose | 26-08-06

Ik kan ook niet begrijpen dat mensen hun ouders zo behandelen, maar om een andere reden dan Fresco. Ik heb zelf 3 zussen waar ik een enorm goede band mee heb. Ik kan me echt niet voorstellen dat zij zich zo zouden gedragen tov mijn ouders; Maar ja, things change zeker?

Gepost door: Talforthes | 27-08-06

De commentaren zijn gesloten.