11-09-06

My greatest reward...

Afgelopen zaterdag was het de verjaardag van juniorke. Tijd dus van wat er op die bewuste dag een aantal momenten zich in mijn hoofd afspeelde neer te zetten in dit postje. Het was iets in de stijl van iets moois die aanbreekt en tegelijk het aanbreken van het einde. Of hoe juniorke, junior wordt. Mijn kind of manneke zal verwoord worden met mijne zoon. Kortom hoe hij dus aanbeland is in de fase naar het volwassen worden.. Hoe hij op een moment zal geraakt worden door de liefde en een meisje hem zal veranderen van een jongen naar een man. Mss wel een beetje benauwd voor wat komen gaat doordat hij nog jong is en niet geproefd heeft van de liefde en het leven.

Ik herinner me nog toen ik de leeftijd had van hem dat het soms niet gemakkelijk was om alles te begrijpen. Je bent nog jong en er is zoveel dat je moet weten.. Wat ik er uit leerde is dat het niet juist is dat de dingen die ik diep in mijn hoofd verborgen hield niet altijd vertelde. De vragen die me bezig hielden soms onbeantwoord bleven. In ieder geval denk aan wat je hebt en wees dankbaar was wat ik in grote lijnen leerde met vallen en opstaan. Want hoe hard het ook moge klinken sommige dromen komen nooit uit. En toch, als je het van de positieve kant bekijkt zijn de moeilijke momenten of periodes dat het leven zich niet van zijn mooiste kant laat zien juist deze die je kneden tot een rijk innerlijk persoon.

 

Of hoe hij zoals ieder van ons tot de vaststelling zal komen dat hoe mooi iets ook lijkt, liefde soms zo tijdelijk kan zijn. Enkel de liefde voor je eigen kind is de uitzondering op die regel. Het maakt je de koning van al wie leeft en de koningin van alle goede harten. Je bent er zo mee verbonden dat het zoveel meer is dan graag zien. Het is zoveel meer dan kussen, woorden, omhelzingen of handdrukken. Wanneer je zoon, het is nog even wennen aan de andere benaming, ziek is of zich niet lekker voelt, hij mistroostig is of het geluk niet aan zijn kant staat. Wel, dan durf ik de pijn zelf te voelen. Het straalt als het ware mijn hoofd in.. Worden zijn muizenissen of hartenpijn als het ware ook door mij gefilterd.

 

Love is temperary, is dus niet van toepassing op je eigen kind, zoon. Dat is de liefde waar je nimmer zal van weglopen. Voor altijd zal er een onzichtbaar netwerk van liefde en bezorgdheid zijn dat groter is dan het hier en nu. Dit is mss wel het grootste en het mooiste der werelden. En dat tot het einde der tijden. Mijn gevoel zegt dat het bestaat, zonder twijfel, want ik heb het.

 

Kortom ik ben the lord eeuwig dankbaar dat dit geluk me te beurt viel. Te weten op momenten van eenzaamheid, of op dagen dat de zon niet schijnt ben ik blij dat ik jou heb.  Je bezorgde me een liefde dieper dan de zee en krachtiger dan een storm. En toch kwam je in mijn leven als een zacht neerdwarrelend blaadje op een autumn morning.

 

Happy birthday Junior.

 

Liefs Pa.

18:55 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

ontroerend... Je zoon mag fier zijn met zo'n pa...en ja ook ik merk het hier,...ze worden groot :-)

Gepost door: zuchtje | 11-09-06

Mooi gezegd Happy Birthday Junior!

Gepost door: Fresco | 12-09-06

een dikke verjaardags knuf! Van harte gefeliciteerd met je zoontje of moet ik nu zoon zeggen
xxx

Gepost door: zonnetje | 16-09-06

En toch... ... is het vervloekt jammer dat een blijvende liefde voor een goede levensgezellin het cirkeltje niet mooi rond mag maken. Je hebt gelijk dat je moet steunen op het waardevolle dat je hebt, maar als een tafel een poot ontbreekt, is het maar een wankel ding soms... In mijn opinie toch.

Gepost door: Beowulf | 16-09-06

De commentaren zijn gesloten.