31-10-06

Nostalgie...

circus

Toen ik daarnet door het dorp reed werd ik als het ware overvallen door een beetje nostalgie. De aanzet was de pamfletten die zo typerend rond de verkeersborden of elektriciteitspalen worden gehangen, die de kennis geven dat het circus op komst is.. Circus Barones, sounds in ieder geval trés chic. De borden zijn nog net zoals in mijn kindertijd. Een soort dun houten plaatje met een poster die je laten wegdromen van die lieve olifant, te gekke clown en niet te vergeten de enige echte wildcats. What you see is what you get! I don’t think kids.

Ergens niet zolang geleden, (kwestie van zich niet te oud te gaan voelen) was dit in mijn kindertijd niet anders. Ik herinner het me nog zoals het gisteren was. In de kleuterschool die ik liep kwam dan die ietwat mysterieuze man van het circus om zijn flyers uit te delen via de kleuterjuf. De rood met wit geschilderde bestelwagen met het opschrift Circus Rondo hadden al evenveel magie als de tovenaar van het circus zelf..

 

Na schooltijd was het dan altijd afspraak op de plaats waar het evenement zich zou afspelen.. De aankomst van de eerste wagens.. ik zie sommige nog met hun fietsje als bij wijze van gids ze begeleiden tot op de plaats van afspraak. In ons geval het kerkplein. Ja, Justin woonde in wel een heel klein dorp waar de markt nog het kerkplein noemde.. De open air tractor, met daarop de man met cowboyhoed die het dorp binnenreed,  de circustent op zijn kar.., waren al een attractie op zich voor mij. Even als het opzetten van de tent.

 

Echt quality time was dit toen. Wat hadden we toch een leuke kindertijd, waren mijn bevindingen. De wagens met de dieren waren niet veel meer dan de kinderboerderij van vandaag. Een paar honden, geiten en pony’s maakten het zowat compleet. De leeuwen en olifanten waren echt zigeunersbedrog. Als klein kinderen fantaseerden we er op los dat de betreffende wagen mss wel helemaal op het laats zou aankomen. Of dat ze mss wel in die wagen zaten die niet open kon, kinderlijke fantasie, fabulous toch. Het vragen, dit durfde niemand.. Was als kind niet van de spontaanste en vond dit volkje eigenlijk maar een beetje creepy, vandaar.  

 

Een dorp vol sissy’s, nee ik denk het niet. Maar de Mighty macho’s waren er gewoon van overtuigd dat ze zouden komen. Het stond toch op de pamfletten.. yeah, right ! Het was toen nog niet verkeerd van die Personality’s te volgen. Pas later kreeg ik de onschatbare info dat dit nu net de personen waren met de Oer-factor (op eigen risico factor) J.

 

Oh, ik herinner me ook nog de golddigger bimbo. De kassa madame. Als ik daaraan terugdenk is zij mss wel hét voorbeeld wat toen een totally make-over is van nu. Hoe die eerder norse dame veranderde met de gepaste outfit in een over the top miss rich & famous (denk iets in de stijl van veren en een wel héél mini rokje, en stiletto’s om u tegen te zeggen) en de woorden. Welkome, i proudly presents…

 

Op zijn achterpoten lopende hond, rondjesdraaiende pony’s, de geiten.. wel die deden niets eigenlijk?! (behalve stinken), Pipo de clown en de koorddanseres. Maar de olifanten.. wel die waren er van mij niet bij en zullen er deze keer ook niet zijn denk ik. De kinky lady achter de kassa vind het vast ma nen detail. Ma voor de kids It's all in the details..  Of hoe sommige dingen zelfs met verloop van tijd nooit zullen veranderen. Laat het ons olifantenbedrog noemen J. Toch vonden we het een geweldige vertoning. Hoe de kinderen het dezer dagen ontvangen, ik zou het niet weten als ze er nog in geloven dat die Dumbo’s écht mee zijn.. Op een fijne manier bedrogen worden in je kindertijd, in een volwassen leven kan je er enkel maar van dromen.

 

Hmm., op een fijne manier bedrogen worden, sounds tricky J.

12:03 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-10-06

Fire Drill...

imagesCASY9Z56

Vorige week werden we op the factory uitgenodigd om de jaarlijkse brandoefening bij te wonen. Normaal is dit niet echt ‘my cup of tea’, maar mijn beste vriend-collega wist me toch te overhalen. Trouwens, er werd na de oefening een hapje en een drankje voorzien. Een soort afterparty dus. Works magic J.

 

Op vrijdag waren we dus om 18u30 op de afspraak. Net iets te laat maar zo maakten we natuurlijk een beetje een statement van onszelf hé J. De uitleg over het sprinklersysteem was nogal messy. De reputatie van de firma indachtig scoorden ze bij deze dus een dikke 10/10. De uitleg over het scenario was dan wel euh.., duidelijk. Het voorzag een brandmelding vanuit de firma. Er was ook melding van een slachtoffer…

 

Net alsof het echt was zagen we dus de veiligheidchef de oproep maken om de brandweer te laten uitrukken. Hij voelde zich vast mighty macho.. Vanaf toen waren we dus de toeschouwers van op de eerste rij. Het was best wel een heel spektakel om dit alles eens mee te maken. Leuk ook om zien, hoe iedereen die een beetje een functie had als het ware als een magneet rond de directeur aanwezig was. Toen ik daar leuk vermelding rond maakte dat hij wel een of andere biljonair-bimbo-deal leek voor die mannen, was de toon gezet voor wat een leuke avond zou worden.

 

Toen de eerste brandweerwagen aankwam maakte het hoofd van de bedrijfsbrandweer de eerste fout door de brandweerwagen het bedrijf te laten binnenrijden?? (Brandweerwagen laten in een brandend gebouw rijden!?) Yes, you have seen nothing yet J. Dan maar met veel drama het slachtoffer gaan redden. (een witte papieren overall volgestouwd met stro, name Dolly). Hilarisch om zien hoe die arme sukkel naar buiten werd gebracht. De euh.., vier uiteinden dat een normaal mens heeft werd dus gewoon gebruikt om den duts te evacueren. Eenmaal buiten met een afgescheurde arm als gevolg van de erg inlevende interventie kwamen we dus niet meer bij. Wat een freaky Franky show seg.  Voor de rest werd er geblust dat het een lieve lust was. 90 brandweermannen waren in het totaal met de klus verveeld. Want je moet weten volgens het scenario nam de brand vlug uitbreiding.. oh dear. Het viel ons ook op dat de meeste brandweermannen waarschijnlijk gerekruteerd worden op een lichaamsgewicht van boven de 90 kilo. Dus geen firemen ala de hollywoodboy next-door. Nee, het was eerder de setlist van big fat papa J. Dus de man on the picture was nie aanwezig, voor de vrouwelijke lezers.

 

Een flinke regenbui toonde wat echt blussen was. Met als gevolg dat de afterparty iets vlugger van start ging dan geplant. Het hapje en het drankje was tot in de puntjes verzorgt, schril contrast met de messy toestanden ivm den brand. Er is duidelijk nog veel werk aan de winkel. Dus in geval van brand; inpakken en wegwezen is de enige logische optie. Voor de veiligheidschef wel; it's all about discipline, honey.

 

Voor de rest hebben we als personeel niet veel meer omgekeken naar wat de beroeps allemaal voor elkaar kregen buiten. Want ondertussen bleef de regen met bakken uit de hemel vallen. Het was best gezellig in die hal vol mensen in een losse babbel met elkaar. De nightshift is altijd al een beetje uitgesloten als het over de laatste nieuwtjes gaat of wat er leeft tussen het personeel. Er werd dus deftig wat afgeroddeld (fijn hé) van wie wie had als fuckbuddy, wie new is on the gaylist, (louter op vermoedens of course), van een nieuw intrimke die een heuse catfight had met een ancien, tot het proces die is afgegaan van de mupet die zijn hond wilde verdrinken met stenen aan zijn poten gebonden?! Het arme dier wist echter revenge te nemen door de moed te vinden, en de kracht om zichzelf te redden… had de mupet dus niet voorzien. (om maar enkele voorbeelden te geven).  Ja, was best boeiend. Daar kon het scenario van de firm nie tegenop J. Yes, a lot of things are not so secret anymore!

 

Toen de spraakwaterval, die ons al deze info rijker maakte, me op de even humoristische manier vertelde dat iedereen me er van verdenkt dat ik ga werken met de kledij die ik in het weekend draag, kwam ik er nog goe vanaf. Of course! Dat ik een geurtje op heb en me netjes kleed is de waarheid. Ma weekendkledij om te werken… Pff, zegt natuurlijk al genoeg van de mensen die dit beweren. Phoe! Zelfde kleren van in het weekend? Shame on you. Working in style, think of it this way. Ja, er zijn er die duidelijk nog een beurtenkaartje af te leggen hebben bij een shrink. Mijn weekendkledij vergelijken met mijn werkkledij, creepy animals J.

 

Vogue says! Your clothes tell something about you, what do you want them to say? Dat ik een elegant en polished voorkomen heb.. nah! En de roddel neem ik er dan maar met alle plezier bij van deze shiny happy dressed like hell  mupets. Of hoe leuk roddels ook zijn, ze altijd ten koste gaan van iemand zijn gevoelens, persoonlijkheid en nog zoveel meer. Maar toch voelde ik me ergens niet schuldig over deze avond vol roddel, iedereen doet het. Dus, join the club! You should be! J  

16:08 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-10-06

Back on-line...

internet

Door een storing op de kabel was justin de laatste zeven dagen geen bewoner van het internet. Daar dit gegeven een vast onderdeel is van mijn dagdagelijkse bezigheden was het best eff wennen.. Niets virtueel, mails, blogs, de favoriete sites, van dit alles werd ik dus uitgesloten. Toch op een bepaalde manier kwam er een bepaalde hoeveelheid tijd vrij. Tijd die me er deed bij stil staan dat die tijd dat ik over het Net surf niet zo gering is als ik op het eerste gezicht dacht.

Dus het nuttige aan het onaangename gekoppeld en de tijd die vrijkwam ten volle besteed. Zag het eigenlijk al als een geschenk. Dit omdat ik best wel de intentie heb om bepaalde dingen te doen maar het informatiecosmos me soms opslorpt in al zijn facetten. Ja, ik ben duidelijk een groot internaut met de finesse om dit aardig af te liegen. Het Internet wordt op momenten het perfecte excuus om vervelende bezigheden voor me uit te schuiven.. En ja, dit lukt me meestal aardig J .

Dus mijn star vaarde er wel bij en staat bij deze terug in showroom staat. Ook de zon was dan net iets meer overtuigend in het afgelopen weekend om die eerste herfstwandeling te maken in het bos. Dit op invitatie van Zij en Mister-Love. Het was zalig. Ze waren op die middag de beste gidsen die ik maar kon bedenken en lieten op die manier een prachtig stukje natuur zien dicht bij het huis waar junior woont. Ja, het is echt wel een prachtige omgeving waar ze wonen. Best veel volk op de been hoor. Op de been waren we in ieder geval. Dik 4 uur wandelen brachten mijn benen aan het protesteren en ook mijn maag volgde ergens die stelling. Zoals het echte Belgen betaamd sloten we af in een landelijk restaurantje. Mmm, frietjes en een entrecote... Ik mag dan nog zo slank zijn toch huist er een echte Bourgondiër in me.

Dat dit nog altijd kan met Zij en haar partner ervaar ik als een echte zegen. Zo word alles eens overlopen wat met junior te maken heeft op de momenten dat ik er niet ben. Als part-time papa is dit van onschatbare waarde. Met Mister-Love kon ik me geen betere persoon indenken om de honneurs waar te nemen. Hij is als het ware iemand extra die instaat voor de opvoeding van junior. Iemand die ook het beste voor heeft en bijstuurt waar nodig. Als de meningen niet echt synchroon lopen staan we altijd open voor een dialoog. Met een goed glas wijn J , dit praat gemakkelijker.

Dit bracht ons op een duizelingwekkende manier in de week dat er terug te werken viel. Dit was bij deze dan ook de aanleiding van een markant gegeven dat gaat als volgt. Op een bepaald punt in mijn regio staat er namelijk een stel verkeerslichten met als sidekick Miss flitspaal die het echt gemunt heeft op mij. (ja, ik neem nog altijd op de gepaste tijd mijn pilletje J ) Elke keer als het betreffende kruispunt nog een eindje voor mij ligt hebben we als het ware contact. Iets laat die trut van een verkeerslantaarn elke keer opnieuw de beslissing nemen om me de daver op het lijf te jagen. (Miss flitspaal heeft haar sidekick totaal in haar macht) Volg ik met het gepaste tempo het verkeer, wil ze toch ergens een leuk aandenken in de vorm van een foto van star zijn kont. Begin ik preventief al iets op de rem te gaan staan of trap ik met de schrik dat die stalkster me bezorgt mijn tempoversneller in, niets blijkt nog te helpen. Nee, de bitch (that’s what you are honey) is duidelijk héél justin-minded. Toch is het niet wederzijds. Ze zal het moeten doen met de hond die ze elke dag gerieft met zijn yellow shower. Ergens kwam er zelfs al bij me op van den boel in de fik te steken (da’s de macho in me J ). Maar ik wil niet de oorzaak zijn van de breuk tussen de Paris Hilton onder de flitspalen en Thinkerbell. Ieder diertje zijn pleziertje you know J .

Justin’s wegen leiden dus niet meer deze kant uit. Als troost kan de bitch nog altijd haar gebruikte tampon gebruiken als lolly.. (mens ben kwaad op dat ding) Op deze manier had ik dus de weg terug gevonden naar het net, of beter gezegd het net naar mij J . Terug surfend op turbo-snelheid was het eerste wat ik opzocht wat dat eventuele fotootje me zou kunnen kosten. (ben er sterk van overtuigt dat ze me toch heeft vereeuwigd). De favo sites, blogs, e-mails, mens wat heb ik een achterstand opgebouwd in die dagen. Goh.., wat is dit voor me een wonderlijk gegeven. Ja, ik ben verslaafd en een echte internaut. Oh, nu weet ik het vrijwel zeker.

Hmm.., bij het overlezen van mijn postje kom ik eigenlijk tot het besluit dat het oud nieuws is die hier te rapen valt. Alhoewel, dat ik weer online ben is wel  nieuw hé...

15:33 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-10-06

The rainbow make live colourful...

regenboog

In de afgelopen week waren er op momenten een aantal dingen waarop mijn brein op een speciale manier geprikkeld werd. Zo van die dingen waar je als mens eff bij stil staat. In een solitary life of op momenten dat je alleen de emotie, gewaarwording of het gevoel ervaart, zet dit zoals bij ieder van ons de radertjes van je brein aan het werken. Na zo bij een paar van die puntjes te hebben stil gestaan nam ik als gadget-idool mijn gsm en gebruikte de tip die ik ooit kreeg van een very nice guy en maakte er gewoon een spraakmemo van op mijn euh.. dictafoon. Voelde me na een paar memokes net dokter Bernard J.

 

Ma het zorgde op deze manier dus wel dat ik een steuntje in de rug kreeg voor het maken van dit postje. Dus bij deze ben ik nooit meer alleen.. Ik vertel het gewoon allemaal aan mijn vriendje samsungeenenaloor J. Wat deze me na het afsluiten van alle gespreken had te vertellen gaat als volgt.

 

Alles begon toen ik uitverkoren was tijdens een autorit om mss wel het mooiste natuurkundige verschijnsel te aanschouwen. De regenboog. Dit gaf me de kennis dat het op momenten toch een enorm voorrecht is om hier de tijd die we in bruikleen kregen door te brengen. Onrechtstreeks kwam bij me ook het besef dat als je nog jong en dartel bent al die dingen aan je ontgaan. Ja, een mens groeit met de jaren waren mijn bevindingen. De periode van het speelse maken met de tijd plaats voor het meer belezen zijn om op tijd en stond dit te gebruiken om speels uit de hoek te komen natuurlijk J.

 

Op maandag en dinsdag had ik dan het geluk in de maatschappij dat ik kon genieten van twee dagen recup. Dit was dan ook het uitgelezen moment om broerke, die vrachtwagenchauffeur is, eens te vergezellen op een dagtrip als goed gezelschap J. Ik heb ervan genoten. Dit gaf me ergens de kennis dat ik nog altijd iets in mijn genen heb van de oermens. Dat er dus nog altijd een beetje van een trekker huist in me. (is nog altijd ivm dat dagtripje voor de ero-hunters..)

 

Toen ik mijn eerste werkdag inzette was het eerste uur verstreken zonder dat ik er het besef van had. Mooi dat mijn collega op het werk echt een van mijn beste vrienden is. Altijd is hij de persoon die me na een verlofperiode de kracht geeft of het positieve opwekt om met verse moed te beginnen.  Beiden hebben we de kennis dat we eeuwig achter elkaar zullen staan. Wanneer wanhoop toeslaat en het lijkt alsof je alleen op de wereld staat heb ik de zekerheid dat hij me zal de juiste dingen zeggen. Geen verhaal is te moeilijk en geen verhaal is te lang, we hebben alle tijd. (hopelijk leest de baas nie mee) Nooit wordt er gelachen voor iets die onbenullig lijkt. Wat ik probeer uit te leggen is dat alles bespreekbaar is en niets of niemand zal een wig drijven tussen ons. We zijn de bewakers van elkaar geheimen, de oplossing van elkaar problemen. Adviseur, steunpilaar met de kracht dat we nooit de macht die zoiets verschaft zullen misbruiken. Ik ben dus in het bezit van een grote schat, vriendschap.

 

Toen Heather Small ‘Rise Up’ door de luidsprekers van mijn star jaagde was dit voor mij mijn eerste vocaal optreden en kippenvel moment (ja, in private maak ik soms een vertoning van mezelf J). Even dwaalden mijn gedachten weg naar this guy die the voice life zal bijwonen in de komende dagen te Londen. Yes, music is very important for me.

 

Op weg naar the factory werd mijn aandacht getrokken naar mss wel het vreemdste van alle aandachtspuntjes in dit postje. Aan de koetjes in de wei. Ik vind het zo’n lieve beesten. Hoewel, dit woord is te min voor die dieren. Wat de reden daarvan is gaat ergens als volgt. Als baby drinken we in uitzonderlijke gevallen moedermelk, iets wat alleen kan door de genegenheid van de mama. Dit staan die lieve dieren zonder morren af om ons als mens te laten opgroeien. Dat ik nog altijd kan genieten van een goed glas voedzame melk zit er mss ook wel voor iets tussen. Of denk maar bij een verkoudheid aan een warme kop melk met een beetje honing... Ja, een koe straalt voor me altijd die geneigenheid en rust uit als ik ze zie liggen in de weide. Klinkt mss vreemd, ma vindt ze lief.

 

Een dreigend onweer leerde me dan op zijn beurt dat een kinderangst me nog altijd niet echt is ontgroeid. Hoe mooi en hoeveel kracht die donkere wolken ook uitstralen, het boezemt me nog altijd een gevoel van angst in. Weliswaar in een sterk genuanceerde vorm. De wind in de volgende dagen gaf me dan wel weer een goed gevoel toen die speelde met de windorgel die ik in de tuin heb opgehangen. Man, i love that thing.. Het heeft me altijd de energie, rust die het uitstraalt.

 

Het haarvuur dat werd opgestookt om de eerste kilte van het regenweer te verdrijven gaf de huiskamer die prettige gloed. De herfst waar ik tegenop keek kwam opeens op die manier in een goed avondlicht en deed me er vrede mee nemen. Ik kon er dus vanaf nu van genieten.. Autumn is arrived. Welkome.

 

Ook is het net iets aangenamer in bed, waren mijn bevindingen, als de temperaturen in dalende lijn zijn. Het beschermde van die warme dons is zoveel sterker terwijl de regen en de wind afwisselend tikt tegen de rolluiken. Mmm, ik kan er van genieten, lijk op momenten wel een marmotje. Schenk me al enkele dagen nog vijf extra minuutjes. Engelengeschenkjes zijn het. Ja, ik kan er van genieten..

 

Ook werd ik onrechtstreeks getuige van een kind die het in zijn hoofd haalt het huwelijksjubilee van zijn ouders te verpesten door zijn ongepast gedrag en gebrek aan respect. Hoe hij dit deed kan ik niet verwoorden. Ik walg van zo’n mensen. Kan het spijtig genoeg niet beschrijven want dit kan niet de reden zijn dat woorden werden geboren. Dit in de wetenschap dat dit kind op zijn beurt zelf instaat voor de opvoeding van zijn kroost die drie kinderen telt. Het verstand komt met de jaren.. Of net niet. Hopelijk krijgt hij zichzelf niet in return wat liefde en respect betreft als het over zijn kinderen gaat.

 

Junior en Justin waren de getuige van wel een heel mooie prent in de bioscoop. De aanrader draagt de naam ‘Click’. Het zijn als het ware twee films voor de prijs van één. Totaal niet verwacht. Daar het onderwerp zich daar niet onmiddellijk voor leende. Kort samen gevat gaat het over het feit dat mensen soms zichzelf voorbij lopen voor een carrière uit te bouwen.. Dat een mens altijd het beste wil voor zijn kinderen.. Zo op de helft van de film draaide alles die gelach produceerde naar drama die zo erg op het gemoed werkte dat the audience zo stil werd en er menig traantje werd weggepinkt. Ik was er ook bij, zag dat het in Juniorke zijn genen ook aanwezig was.. Het besef dat ik wel een héél gevoelig persoon ben was aanwezig.. Ja, we zijn best wel gevoelig en we schamen er ons niet voor. Nah. Oh ja, in de voorfilmpjes was OO7 wel een echte giller. Die wordt vertolkt door iemand die zo uit animal planet is ontsnapt. Duidelijk was de vereiste een  non Britich look.. Bah.. begrijp er niets van, Guy Verhofstadt was zelfs een betere keuze geweest J.  

 

Om af te sluiten was het mooiste van alles dit. Het besef dat Junior op de foto’s van het huwelijksjubilee van Zij haar ouders wel heel knap op de foto stond. Dat het gevoel dat ik daar bij kreeg met niets te vergelijken valt. Als man een zoon te hebben is gewoon.. Kan het niet beschrijven. Zelfs de regenboog met al haar kleuren vervalt in het niet. De koetjes die al hun genegenheid uitstralen, zijn in leer. Het haardvuur vergaat in functionele warmte. Juniorke.., dit is gewoon alles omvattend. Dit is gewoon liefde, emotie, trots... En alles waar woorden te kort schieten om uit te leggen wat ik bedoel.

 

Na mijn eigen postje te hebben overlezen kom ik tot de vaststelling dat ik best tevreden ben. Vriendschap, genegenheid, liefde voor de medemens en de natuur.. ik hou gewoon van iedereen. Ja,ik kan er mee leven. Hopelijk denken andere mensen er net zo over..

14:49 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |