26-12-06

Music is a journey...

20452_wallpaper110uurwerkDe eerste week verlof zit er al op. De kerstboom roept al een heel andere gedachte op als men deze vergelijkt met die van amper twee weken geleden. Op naar het nieuwe jaar nu. Stilletjes in mezelf vraag ik me af wat dit zal brengen. Het ombekende is altijd mysterieus geweest, dit door de eeuwen heen. Voorspellingen lopen meestal net iets anders dan men had voorzien. De basis van dit alles is natuurlijk om je ergens een beeld te kunnen vormen van wat er je als individu te wachten staat, om dit toe te voegen bij u eigen ik. Ik, die soms staat voor zelfzekerheid in zelfkennis, voor  anderen voor twijfel in hun onzekerheid.

Je hoort vaak zeggen dat vele mensen zichzelf nog niet kennen, en het is ook zo. Wie kan nu zeggen dat hij zichzelf volledig kent. Niemand. Steeds verbaas je u zelf of ben je teleurgesteld in je eigen. Mensen zoeken heel hun leven, constant, naar hun eigen ik, naar wie ze in feite zijn. Iedereen kan zichzelf ontdekken, de ene zal dat al gemakkelijker kunnen doen dan de andere. Je moet er eerst en vooral tijd voor uittrekken, tijd maken voor jezelf. Je moet stilstaan bij de dingen, bij de handelingen die je doet.

 

A friend and constant reader omschreef het als Luxe: “Echte luxe is tijd. De tijd nemen voor datgene wat er werkelijk toe doet in het leven: nadenken, voelen, schoonheid ervaren, bij je familie en vrienden zijn”. Mooie woorden gebundeld in een zin van naakte waarheid. Op momenten de tijd nemen om eens diep in jezelf op reis te gaan. Als je jezelf beetje bij beetje leert kennen, zal je ook versteld staan van jezelf. Bijvoorbeeld hoe je aankijkt ten opzichte van bepaalde onderwerpen. Hoe je handelt in een stresssituatie. Je zal verschieten van je eigen kunnen en niet-kunnen, en ook van je eigen gedrag. Duidelijke voorbeelden zijn: zelfvertrouwen, gewetensproblemen,… 

 

Als je het verandert van ‘een reis naar binnen’ naar een innerlijke reis’ is het al duidelijker: men gaat diep in je lichaam opzoek naar dat kleine stukje ‘self’. En juist dat kleine stukje is nog eens onderverdeeld in duizenden stukjes in je hele lichaam verspreidt. Dus op een mensenleven zal niemand al deze stukjes kunnen vinden en ze mooi aan elkaar kunnen puzzelen tot één geheel, om zo zichzelf te kennen. Je kan wel meer en meer stukjes vinden, en een totaalbeeld vormen. Maar soms zal dit totaalbeeld dan weer verkeerd ingeschat zijn, en dan komen we weer bij het feit dat mensen zichzelf soms kunnen verbazen. Dit komt omdat het gevormde totaalbeeld niet overeenstemt met de dieper liggende ik, die niemand in zijn geheel, in totaal, zal vinden. Dit in gedachte klinkt het voor mij dan ook altijd heel stom als ik iemand de stelling hoor zeggen “ik ken hem….” Phoe, is weer zware materie als ik hier bovenstaande es overloop. Het luchtig deeltje, laat ons zeggen de sorbet volgt nu met ‘Justin was ook verrast.. it sounds like this J.’

 

Weliswaar over een wel voor velen een alledaags gegeven. Toch voor Justin een die een zeer grote plaats inneemt in zijn leven. Music. Ik ben er prettig aan verslaaft. Mijn i-Pod is mijn beste vriend en neemt me veelal heel intiem mee op verre reizen. Reizen van gevoel en emotie. Die je soms uitbundig of net heel triest maken. Ieder heeft wel een bepaalde song die je herinnert aan a very special moment. You choud have! Kortom ik zie het als een goddelijk geschenk aan de mensheid. De harmonie van klanken en tonen, de melodie die het gestalte vormt en de stijl die het dan onderverdeeld in Pop/Rock/Blues/Dance en Disco uiteraard J. Ik laat het me allemaal smaken, van de grootste stemmen tot filmmuziek.

 

Ook op dit alles dan te kunnen dansen kan overheerlijk zijn. Zelfs mensen te zien bewegen op muziek vind ik wondermooi. Het heeft iets hemels, overheerlijks en magisch. Zwoel en sensueel als échte Sugababes of teder en lief alsof je de enige mens bent op aarde samen met je partner. Gevoel en muziek, ja het is volledig met elkaar verbonden. Als het gepaste lied dan nog gebracht word door je favo voice is het helemaal raak. De mensen die geregeld een concert meepikken weten wat ik bedoel. Imagine, de intro, bijhorende lichtshow. Kortom the show is gone begin. Je haar komt recht op je armen, of tranen worden geboren in je ogen van opwinding. Ja het klinkt bijna orgastisch. I know. Sounds strange, i think, voor iemand die geen voeling heeft met muziek.

 

Op mijn muzikale reis kwam ik in de verste verte mezelf niet tegen toen ik “Rode rozen in de sneeuw” van Laura Lynn hoorde. Of toch? Yes i’m in shockJ. Zoals je kan zien on your richt side is mijn current hit niemand minder dan miss Laura Lynn. Current Hit is niet meer dan een lied die blijft haperen in the mind of Justin. Kan nieuw, maar ook heel oud zijn. It depends of the moment. Thats all there is to it! Maar brengt, of bracht een bepaald gevoel of emotie teweeg waardoor ik er meerdere malen naar teruggrijp.

 

snowrose9qm33

Zo was het deze keer “Rode Rozen”. Het doet me terugblikken in de tijd en is tevens actueel (in de tekst komt voor: ‘Ik weet dat het rond kerstmis was, de lucht was grauw, het sneeuwde zacht’). Toch overheerst het verleden. Naar de tijd dat mijn ma nog niet het probleem had dat haar hersenen zichzelf niet meer begrijpen. Naar de tijd dat alles nog zo eenvoudig perfect was in mijn kindertijd. Van die lieve en krachtige vrouw waar bij het zo veilig vertoeven was en er al die jaren er voor mij is geweest, die ik nodig had, met wie ik gehuild en gelachen heb. Ook hoe ze “Rode rozen” meezong. Hoe ze als ma de best mogelijke vocale act opvoerde samen met Marva. Tijdens de afwas. Ik vond het schoon. Zo schoon dat ik bij het horen al die herinneringen spontaal naar boven kwamen. Of hoe de muziek, tijd en gevoelens samenbrengt. Deze keer is het dus: Laura en Marva. Weet je, i’m not ashamed. Vandaar dat ik ze prompt bombardeerde tot mijn current hit, een soort tribute to my mom.

 

14:39 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Music was my first love and it will be my last Muziek is inderdaad onmisbaar in het leven en is vaak verbonden met allerlei herinneringen.
Dansen op muziek is als een geschenk. Zo leuk.
En wat Laura Lynn betreft: ik had nog geen nieuwjaarscadeautje voor mijn moeder, en ik dacht 'waaron zou ik haar de cd niet kopen.'? Ze hoort die liedjes ook graag. Hij heet toepasselijk 'Voor jou' en 'Rode rozen in de sneeuw' staat er ook op.

Gepost door: Fresco | 27-12-06

Haai Justin Wat heb je dat weer prachtig omschreven en je hebt helemaal gelijk. Het zou goed zijn als een ieder eens bij zichzelf ging ontdekken wie hij of zij is. Waarom men handelt, doet en voelt zoals men doet. Echter dat gaat niet zomaar daar moet je wel de tijd voor nemen. Daarnaast kan het ook heel confronterend zijn. Sinds ik ziek ben geweest ben ik er ook zeker mee bezig. Wie ben ik en waarom ben ik zo. Het roept best veel vragen op en de antwoorden zijn er niet altijd.
Ik hoop dat 2007 mij toch de antwoorden brengt zodat ik verder kan.
Wat muziek betreft, ik kan enorm van muziek genieten. Mag er ook graag op dansen.
Ik wens jou fijne dagen en een goed, gezond en creatief 2007!

Gepost door: Purplerose | 29-12-06

De commentaren zijn gesloten.