13-02-07

My Ice Moutain Experience...

ski

Vandaag heb ik er echt es zin in om iets te schrijven. Waarschijnlijk hebben al heel wat bloggers ervaren hoe therapeutisch schrijven kan zijn. Laats las ik dat door elke dag eens te gaan zitten en na te denken over alles wat er in je leven gebeurt ook je concentratievermogen en zelfs je immuunsysteem er beter op wordt. Het zou na twee maanden een verbetering van je afweersysteem opleveren. Van dit laatste wil ik eens ten volle profiteren. Wel, ik merk er na twee jaar bloggen niets van. Just sukkelt momenteel gewoon van de keelontsteking naar de volgende drupneus toestanden. Word er zo stilletjes aan moe van, is gewoon nie te filmen. Less is more, damnL.

 

Is natuurlijk ook voor een deel te begrijpen hé. Look at mother nature. Op het einde van mijn nightshift is het ofwel door de regen lopen tot aan mijn star, ofwel ijs krabben door de nachtvorst. Vorige week nog toonde nature haar kunnen ten volle en kleurde alles in een paar uur wit. Zelf kreeg ik spijtig genoeg van dit prachtige schouwspel niets te zien. Dit was nogmaals een bevestiging van hoe apart het is om in de nacht te werken en daardoor een halve dag slapend door te brengen. De dag erna klom het kwik dan weer richting 10 graden.. tja je immuunsysteem zou voor minder ontregeld raken natuurlijk.

 

Afgelopen weekend (zaterdag) was het niet mother nature die daar voor zorgde. Nee deze keer namen we zelf het heft in handen door een bezoekje te brengen aan Ice Moutain. U kan er het hele jaar door skiën of snowboarden op echte sneeuw, zonder daarvoor lange afstanden te moeten afleggen. Met Junior die skiles had gevolgd op matten was dit dus de kennismaking met the real stuff. Enkel voor Just.en Zij was het een volledige nieuwe ervaring. Mister-Love en de kids toonden als volleerde instructors hoe het moest. Wel ik moet eerlijk bekennen dat het best moeilijk is. Het ziet er zo eenvoudig uit dat je met de overtuiging naar beneden glijd en op die manier het evenement van de dag word. Niet een keer ben ik beneden geraakt op de normale manier. Niets was veilig in mijn omgeving. I’m sending out an S.O.S. of riep constant ‘Watch out’. Sorry voor de personen die ik ondersteboven skiede. Maar nog meest sorry voor mezelf. Je kunt zo ongelooflijk in de knoop raken met die lange latten aan je voeten dat je echt een vertoning maakt van jezelf. Het was dus tieren en gieren van het lachen. Het meest hilarische was toen ik richting kleine schans gleed en aan geen kant wist hoe te stoppen en net niet naar beneden donderde op het moment dat ik stil stond.. can you imagine. Kortom it’s all in the details en de juiste techniek. Believe me J.

 

Op Junior en little M. waren we dan ook beretrots als we deze van de grote piste zagen naar beneden komen samen met Mister-Love. (So elegant and stylish) Having a son is so special.. waren mijn stille gedachten. Het moet zalig zijn, als je het kan, waren de verbale bevinding van Just en Zij. Die ergens net als ik teleurgesteld was in eigen kunnen en snel een spoedtelefoontje deed om op les te gaan. Seriously ‘ jealousy’, is the word for it J. Yes we are!  Want veel tijd was er niet meer daar ze met de krokusvakantie vertrekken naar het glijplezier.

 

Ooit maak ik er ook eens werk van om dit gegeven volledig onder de knie te krijgen. Ik kan met wat ik tot nu toe kon (tien meter recht blijven zonder te vallen) best begrijpen dat een skivakantie een zomervakantie kan overtreffen. Toen ik dit vroeger hoorde beweren van mensen die aan wintersport deden, kon ik dit niet geloven. Door naar Ice Moutain te gaan en achteraf nog iets te eten in het restaurant die je volledig in de bergsfeer meesleurt, door haardvuur en interieur, en via de grote vensters laat genieten van de skipiste, kan ik het nu wel begrijpen.

 

Op zondag hielden we het iets rustiger en brachten (Just&Junior) een bezoekje aan mijn ma in het RVT. Ze straalde. Ik zag het aan haar ogen. Like a angel gaf ze me de kennis dat ik héél goed moest zorgen voor dat manneke. We goed moesten overeen komen en liefdevol moesten omgaan met elkaar. Dit was altijd al haar pursuit of happyness. Dit waren voor haar de parameters voor een gelukkig leven. Haar brein laat haar veelal in de steek maar diep in haar zijn de basiswaarden nog altijd aanwezig zoals ze was toen die vreselijke ziekte zich nog geen meester had gemaakt van haar. Op momenten is ze zelfs nog in staat om een klein duel aan te gaan en het op momenten te winnen. Ma had een overheerlijke dag, haar mooie glimlach en stralende blik waren daar het schoonste bewijs van. Trouwens ik voelde het zo. De stelling ‘Beauty is how you feel inside and it reflects in your eyes’ was voor de volle honderd procent van toepassing op die blik in haar ogen.

 

 

Na het bezoekje ging het richting cinema naar, yes, The Pursuit Of Happyness. Een leuke afternoon kwotering is hij volgens mij waard. Het gebrek aan diepgang wordt goedgemaakt door het feelgood-gehalte en de aandoenlijke vertoning van Will Smith die samen met zijn supersnoezige zoontje Jaden het scherm deelt. Hij was samen met ma mijn grote voorbeeld van die dag. Wie wordt het morgen? Want allen hebben we iets waar iemand naar opkijkt. We should be!

11:45 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ons ski avontuur amaai dat was me nogal wat he daar opdie latten...Ik vergeet nooit meer hoe ik je zag rechtsafdraaien richting schans ...ik zag die nadar daar omver vallen en jij op die schans jeezes ik deed het bijna in mijn broek van het lachen...in ieder geval vond ik het zoals altijd leuk dat je erbij was.Ik beloof je dat we na onze skivakantie in Oostenrijk terug gaan naar Komen en ik je priveles geef echt waar.

Gepost door: ZIJ | 13-02-07

De commentaren zijn gesloten.