28-03-07

My personal springfield...

treurwilg

Van sommige dagen zou je wensen dat ze eeuwig blijven duren. Het is al aan de gang van afgelopen zondag dat ik word gewekt door de zang van de vogels. Heel bewust laat ik het rolluik van mijn kamertje net niet helemaal neer om het zonlicht bij het ontwaken ten volle zijn werk te laten doen.  Zorgen voor een feno feelgood dus. T’is toch een straffe madam hé.. Of course!

 

 

Afgelopen zondag zijn we es naar the million dollar hangout geweest van de Belgische kust. Na de ‘m’as-tu-vu-people’ te Knokke. Het was er gezellig druk. Net genoeg volk om door de straten te slenteren en te doen aan window-shopping. Weet je, op de dijk een consummatie nuttigen viel me echter wel iets tegen. Ik vond het kou. Dit bracht echter een gesprek op gang om te gieren. Stel dat je thuis bij het minste straaltje zon je visite op het terras laat plaats nemen in de tocht…, het zou inderdaad een vreemde blik toveren op het gezicht van je vrienden, om nog maar te zwijgen van de gedachten in de stijl van ‘soooo cool, but too much J. Toch hebben we er van genoten. Ik was er van overtuigd dat het zonlicht en het buiten zijn me meer dan goed deden. Het geluid van de zee en de meeuwen. Yes, it works magic.

 

Tot op vandaag werd het er alsmaar beter op. Huray for that! Ik heb er met de volle honderd procent van genoten tot op dit eigenste moment. Want je weet maar nooit welke stoorzender er komt opzetten en alles terug grijs en grauw word natuurlijk. Mijn zintuigen werden ook nog op een andere manier geprikkeld. De paaslelie’s staan er prachtig bij. Toen ik daarnet in de auto zat en keek naar een stadspark met wel honderd paaslelie’s bij elkaar was ik bijna ontroerd door zoveel schoonheid. Is trouwens een leuk bloemetje als het in groep staat. Het leken wel allemaal vriendinnetjes samen in gesprek toen de wind zachtjes over hen gleed. Als fashion-addict bombardeerde ik het prompt tot my personal Springfield J. De treurwilg, die ook in het plaatje paste, leek wel alsof hij net van de kapper kwam en zijn haartooi had laten verven in het mooiste lentegroen die je zich maar kan inbeelden. Ik vond het zo schoon. Zonlicht maakt alles zoveel mooier. Gewoon to die for. Ja, alles is nog goed hoor met mij, ik neem nog op tijd mijn pilletjes en bezoek netjes op afspraak mijn shrink J.

 

Al deze dingen maakten dat het schrijven op mijn blog iets werd opgeschoven om ook maar niets te missen. Mss is dit wel het mooiste aan het iets ouder worden. Ouder worden!! Thats the wrong word Justin. Please, show some respect. Nee, meer belezen zijn is beter geformuleerd. Toch maalt het altijd ergens in je achterhoofd als je de tijd niet vind om iets neer te zetten… vreemd gegeven zo’n blog. Sure!

 

Ook word alles in gereedheid gebracht om een nieuwe medebewoner te verwelkomen. I’m really excited. Wist je dat gemeenschapswonen  trouwens aardig in de lift zit? Oh dear, ik kijk er alvast naar uit om de nieuwe bewoner te verwelkomen. Hopelijk worden we de beste vriendjes en worden we op deze manier gespaard van heuse catfights. Word dus ongetwijfeld vervolgt J.

19:58 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Paaslelie of narcis Narcissen zijn heel mooie en vrolijke bloemen, maar verschrikkelijke ijdeltuiten. Ze zijn genoemd naar een Griekse god die verliefd werd op zichzelf toen hij zijn weerspiegeling in het water zag. Dus als je goed naar de bloemen luistert, dan hoor je ze tegen elkaar fluisteren: ‘o, wat ben jij mooi!’

Gepost door: Fresco | 01-04-07

De commentaren zijn gesloten.