07-10-07

Queen of my Heart...

42MDCAN7DL4PCAYVOLASCAJZKT6CCA30VLOGCAWJ8OOXCAD7QUM2CAYQ6K83CAG88H3ACAZAJ55QCATZ5D2NCA2YLNKLCAW2Q1J3CAIRJPKLCAO60OB4CAXIP5E5CAOJO61FCAGAJYYDCA0KWOPT

Dit wordt ongetwijfeld een van de moeilijkste postjes die ik ooit schreef. Oktober wordt nooit meer wat het geweest is Ma. Meerbepaald vier oktober zal voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift staan als de donkerste dag uit mijn leven. De dag dat je in alle rust en sereniteit afscheid nam van ons. Het is zwaar en hard om dit onnoemelijk verdriet te dragen. Mijn gevoelens zijn net als een roller coaster. Gevoelens die de realiteit best willen aanvaarden worden afgewisseld door het totale onbegrip hoe het nu verder moet. Het lijkt zo onvanzelfsprekend om zonder het beschermende van je Ma verder te gaan.. ik beloof je dat ik voor de rest van mijn leven je meedraag in mijn hart zoals jij me in u hart hebt gesloten. Ik een onnoemelijke inspanning zal doen om je waarden door te geven aan mijn zoon. We blijven voor eeuwig verbonden door het gemis.

 

Door haar dementie had ze ons al begeleid in een soort proces van stap voor stap een beetje afscheid nemen. Alsof ze ons een plots verlies probeerde te besparen. Zo lief was ze. Soms dacht ik bij mezelf dat het op deze manier best wel zou lukken om het te aanvaarden. Niet dus.. het blijft zo irreëel. Hoe kan het ook anders..

 

De mama’s, het ultieme als het over liefde, genegenheid, beschermende en tal van andere gevoelens gaat die ze je elke dag opnieuw onvoorwaardelijk schenken. Die van mij was zo speciaal dat er geen enkel woord kan plaatsen of kan vatten wat ik wil verwoorden. De herinneringen aan mijn jeugd zal ik koesteren als een van de meest kostbare dingen uit mijn leven. Net als haar bijna onmenselijke drang naar vergevingsgezindheid, delen in andermans geluk. Ook het delen in ieders leed en verdriet was één van haar vele gaven. Als keppekeutel had ik zo’n speciale band met haar.. Als achterkomertje was er ook alle tijd voor die extra aandacht.. Als jongste was er zo weinig tijd om volwassen te worden.. Als haar kleintje was het een voorrecht om zo dicht bij haar moederhart te wonen, het te kunnen opslaan, om te worden zoals zij. Ik ben er dankbaar voor.

 

In afwachting van de afscheidsviering zijn het mooie dagen. Dagen van mooie herinneringen. Dagen gevuld met zonlicht. Maar zonlicht die net de warmte mist die ik zo nodig heb. Tranen die net niet de betekenis hebben van wat ik voel. Van een gevoel die ik nooit eerder heb ervaren. Oktober word nooit meer wat het was.. zoveel is zeker.

 

Liefs; Je zoon.

12:19 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ONS MA Het doet pijn, heel veel pijn om haar te moeten afgeven. Ik heb uw ma altijd aanzien als de mijne want ze hield zoveel van me ...Ik heb zo met onze junior te doen want zijn oma was alles voor hem. Weet dat ik er ben voor u en er altijd zal zijn als je me nodig hebt ...

Gepost door: ZIJ | 08-10-07

Oh you sweet little darling! Ik kan niet beginnen met me voor te stellen hoe het is om afscheid te moeten nemen van je moeder. Innige deelneming, Justin, en veel sterkte.

Gepost door: Fresco | 09-10-07

De commentaren zijn gesloten.