14-10-07

Memorial Day....

Dinsdag was het de afscheidsviering van mijn Ma. Vreemd woord, ‘afscheidsviering’. Iemand die zo een belangrijke plaat inneemt in je leven heeft geen eindpunt, punt van afscheid. Onder welke naam deze moeilijke dag dan wel moet vallen weet ik niet onmiddellijk. Mss is Memorial Day toereikend. Het klinkt in ieder geval iets meer Just. Het zou in elk geval perfect verwoorden wat er op die bewuste dag door mijn brein stormde. Herinneringen aan mijn Ma. Junior verwoorde het samen met Zij op deze manier voor haar bidprentje.

 

Lieve oma,

Je leven was een opeenvolging van gelukkige en droevige dagen,

van goede en slechte momenten, van meeval en tegenval. Je hebt

de tegenslagen, de vele tegenslagen in je leven met waardigheid

gedragen. De dood van nonkel Jaques en het leed die sommige

van je kinderen je hebben aangedaan hebben je moederhart aan

onmenselijke beproevingen blootgesteld. Dit alles heb je overleefd

zonder wrok. We zullen je missen lieve oma.. alsook de vele

bezoekjes die we je brachten samen met opa in het RVT.

Ik keek er telkens naar uit want jullie zagen mekaar zo graag.

Ik beloof je lieve oma dat ik goed voor opa zal zorgen.

Was je nu maar hier, kon ik nog maar eventjes met je praten,

Ook al was het maar voor één minuut, dan zou ik je vertellen

Dat we je ontzettend zullen missen en elke dag aan je

Zullen denken. Bedankt oma voor alles wat je voor ons deed.

Dikke knuffel

Junior

 

Ze had ongetwijfeld trots geweest op het bidprentje die door haar oogappel werd geschreven. Zoveel is zeker.

 

Het leven gaat verder, in the meanwhile is het aanvaarden, het geloven van het verlies, het onder ogen kunnen zien van het verlies, het verstandelijk weten dat het verlies realiteit is. Kortom het gevoelsmatig beseffen dat het verlies heeft plaatsgevonden is een voldwongen feit. Ontkennen heeft niet langer zin.

 

Het verdriet is nog aanwezig maar is al iets milder. Het intense verdriet, emotionele pijn, angst en ja soms schuldgevoelens is op momenten enkel nog op de achtergrond aanwezig. Maar als het op de voorgrond treedt komen we tot de vaststelling dat het een enorm verlies is en zal blijven. Als kind je ma afgeven leert dat je meteen ook niemand meer hebt om kind bij te zijn. Is de lijn van verleden en toekomst op een vreemde manier doorbroken omdat ze er geen deel meer van uitmaakt. Je bent zodanig ontregeld door deze nieuwe situatie dat alle gevoel voor en van richting is verloren gegaan. Je als het ware opnieuw bezint in het leven en de betekenis ervan.

 

Tot hier ben ik al geraakt. Elke dag is ze nog aanwezig in mijn gedachten. Komt ze voor in gesprekken. Tot hier dus ook postjes over mijn rouwproces. Enkel als dierbare herinnering zal ze ongetwijfeld nog de revue passeren. Maar dit is gepermitteerd. Because i’m completely and utterly and hopelessly hooked….

13:18 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

... Nu lees ik pas dit vreselijke nieuws... twee weken te laat. Ook al was je mama niet meer wat ze vroeger was, het gemis moet pijnlijk zijn. En JA.. ze zou ongelooflijk trots zijn op die prachtige tekst, ik heb haar niet gekend... maar daar ben ik zeker van!

Veel sterkte en veel liefs
vanuit het verre Zurich

Gepost door: Framboos | 18-10-07

... Ik heb geen woorden om te troosten, alleen deze reactie dat ik aan je denk.

Gepost door: Fresco | 19-10-07

De commentaren zijn gesloten.