30-10-07

Inner Thoughts...

Gisteren maakte mijn mobieltje me op de prachtige tonen van J.S.Bach (Jesu, Joy of Men’s Desiring) er op attent dat er een oproep binnen kwam. Op het schermpje kwam de vermelding ‘Factory’. Wat ik aan de andere kant van de lijn te horen kreeg klonk ook hemels. Sorry, Sir Bach, maar het is de waarheid. Mijn baas gaf me namelijk de melding dat ik op maandag en dinsdag tijdelijk werkloos werd. Kort samengevat was er een probleem met de aanvoer van de grondstoffen die er nodig zijn om Just van werk te voorzien. No problem for me, waren mijn stille gedachten. Bij mijn vraag als dit op woensdag zou opgelost zijn beloofde hij me op deze dag te bellen.  Met deze dag erbij zou het een volledige week vrijaf worden voor Just. Dit is nu net iets teveel van the Iceman gevraagd natuurlijk. What else… yess! 

 

Zalig is niet toereikend voor onaangekondigd verlof. De gemoedstoestand is nog altijd in een soort roes. Het stil zijn overtreft nog altijd het spreken. Zelfs mijn muziekkeuze (Bach) is afgestemd op iets wat normaal buiten mijn repertoire valt. Niet dat ik het niet wist te waarderen, gewoon omdat het niet in me opkwam. Bassie Bach is perfect passend op dit moment voor me. 

 

De herfstzon nodigde me deze middag uit om eens de fiets van onder het stof te halen. Als een natuurlijke GPS navigeerde ze me naar mijn grote verlies. Het was er vredig en stil. De hoge bomen trokken op een vreemde manier mijn aandacht. De blaadjes in hun kleurenpracht die zachtjes naar beneden dwarrelden. Heel zachtjes op de grond neerstreken om niet te storen. Toen ik de bomen in hun grootsheid plezierde met mijn aandacht gaven ze me als return een rustgevend gevoel. Bomen, ze staan als zwijgende getuigen van de gebeurtenissen uit onze geschiedenis de omgeving gade te slaan. Ze verbreken nimmer hun zwijgen…

 

Sedert het lezen van de Celestijnse Belofte is mijn liefde naar de bomen alleen maar toegenomen. Daar werd met een koninklijk gebaar aangeraden om met bomen te praten. Ze op te zoeken als ultieme bron van rustgevende energie. Vandaar, dear constant readers. Verder is alles met me in orde J.

 

In the meanwhile bezorgen de Desperate Housewives me de gepaste glimlach en comfi momenten. Ik denk met de donkere dagen ten aanval te gaan op de hitserie Prison Break. Het lijkt wel alsof Just een paar jaar in de diepvries heeft gezeten als ik verwonderd meeluister naar story’s  irl van vrienden. Niets van natuurlijk. Ik mag dan wel stil zijn maar ben daarom wel nog altijd geen Iceman hé J.

Sit and enjoy.

J.S.Bach.

 

14:49 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

... Tijd heelt alle wonden, de littekens blijven.
En ondertussen troost vinden in de natuur en in de muziek.
En bij de DH natuurlijk. :-)

Gepost door: Fresco | 01-11-07

De commentaren zijn gesloten.