30-10-07

Inner Thoughts...

Gisteren maakte mijn mobieltje me op de prachtige tonen van J.S.Bach (Jesu, Joy of Men’s Desiring) er op attent dat er een oproep binnen kwam. Op het schermpje kwam de vermelding ‘Factory’. Wat ik aan de andere kant van de lijn te horen kreeg klonk ook hemels. Sorry, Sir Bach, maar het is de waarheid. Mijn baas gaf me namelijk de melding dat ik op maandag en dinsdag tijdelijk werkloos werd. Kort samengevat was er een probleem met de aanvoer van de grondstoffen die er nodig zijn om Just van werk te voorzien. No problem for me, waren mijn stille gedachten. Bij mijn vraag als dit op woensdag zou opgelost zijn beloofde hij me op deze dag te bellen.  Met deze dag erbij zou het een volledige week vrijaf worden voor Just. Dit is nu net iets teveel van the Iceman gevraagd natuurlijk. What else… yess! 

 

Zalig is niet toereikend voor onaangekondigd verlof. De gemoedstoestand is nog altijd in een soort roes. Het stil zijn overtreft nog altijd het spreken. Zelfs mijn muziekkeuze (Bach) is afgestemd op iets wat normaal buiten mijn repertoire valt. Niet dat ik het niet wist te waarderen, gewoon omdat het niet in me opkwam. Bassie Bach is perfect passend op dit moment voor me. 

 

De herfstzon nodigde me deze middag uit om eens de fiets van onder het stof te halen. Als een natuurlijke GPS navigeerde ze me naar mijn grote verlies. Het was er vredig en stil. De hoge bomen trokken op een vreemde manier mijn aandacht. De blaadjes in hun kleurenpracht die zachtjes naar beneden dwarrelden. Heel zachtjes op de grond neerstreken om niet te storen. Toen ik de bomen in hun grootsheid plezierde met mijn aandacht gaven ze me als return een rustgevend gevoel. Bomen, ze staan als zwijgende getuigen van de gebeurtenissen uit onze geschiedenis de omgeving gade te slaan. Ze verbreken nimmer hun zwijgen…

 

Sedert het lezen van de Celestijnse Belofte is mijn liefde naar de bomen alleen maar toegenomen. Daar werd met een koninklijk gebaar aangeraden om met bomen te praten. Ze op te zoeken als ultieme bron van rustgevende energie. Vandaar, dear constant readers. Verder is alles met me in orde J.

 

In the meanwhile bezorgen de Desperate Housewives me de gepaste glimlach en comfi momenten. Ik denk met de donkere dagen ten aanval te gaan op de hitserie Prison Break. Het lijkt wel alsof Just een paar jaar in de diepvries heeft gezeten als ik verwonderd meeluister naar story’s  irl van vrienden. Niets van natuurlijk. Ik mag dan wel stil zijn maar ben daarom wel nog altijd geen Iceman hé J.

Sit and enjoy.

J.S.Bach.

 

14:49 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-10-07

A Strange relationship...

bos

Tijd voor een postje over hoe ik het afgelopen weekend ervaren heb. Of beter gezegd de afgelopen dagen. Ongelooflijk is hoeveel keer mijn gedachten op een dag nog wegdwalen naar mijn grote verlies. Heel vreemd eigenlijk. Het gaat als vanzelf, zonder dat er een aanwijsbaar voorval is. Zomaar gewoon. Ik denk dat het als een soort trauma me nog een hele tijd zal achtervolgen. Trouwens is het ook een trauma. Want is het verliezen van zoveel goedheid wel onmiddellijk te plaatsen? Er zijn zoveel goede moeders op deze wereld. Hoe je ze herkent? Wel we kunnen zo slecht zonder ze dat alles compleet inhoudloos wordt in het leven zonder hen in een van de hoofdrollen. Het zijn de mama’s die al lang van ons hielden toen we er nog lang niet waren. Het zijn de mama’s die ons achterna gaan als we niet weten hoe thuis te komen.

 

Het doet me dan ook zo ongelooflijk veel pijn dat enkele van haar nakomelingen die moederliefde zoveel kwaad hebben berokkend. Dat deze mensen, broer en zus, die ze met al haar liefde heeft groot gebracht en achterna ging om hen de weg te wijzen om terug thuis te komen, zo harteloos konden zijn. Deze het niet meer nodig vonden om er te zijn op verjaardagen, moederdag, kerst, Nieuwjaar, en alle dagen die voor haar speciaal waren. Mijn voeling naar hen is me daardoor wereldvreemd. Het zit niet in me om mensen uit mijn leven te bannen. Dit heb ik van mijn ma. Daarom ook dat het me dubbel raakt. Ik wil wel zijn zoals haar, vergevingsgezind.  Toch moet ik deze keer passen. Hoe zou ik ze dit ooit kunnen vergeven? Zij die haar zoveel pijn hebben gedaan. Nee, sommige dingen in het leven zijn onomkeerbaar maar jammer.

 

In het weekend was het een prachtige najaarzon die me naar buiten lokte. De zon, de bomen die getooid zijn in de mooiste kleuren. Sporty die een wasbeurt nodig had.. that’s it.   Ik wilde bezig zijn. Mijn gedachten verzetten. Een wasbeurt voor mijn new set of wheels was de uitgelezen bezigheid. Trouwens het beestje heeft ondertussen al een naam. Sporty is het synoniem voor waar hij voor staat en dus dit is het geworden. Zwart is mooi, daar is mijn kleerkast een stille getuige van. Sporty is ook zwart en ik zal het geweten hebben. Star daarentegen was in het zilver en sneller tevreden als het over een wasbeurt ging.  

 

Maar deze plezierde me dan ook niet na een wasbeurt met het spiegelbeeld van mezelf. Toen ik vertelde aan Sporty; ‘Ik vind je mooi’ antwoordde hij met; ‘I know’. De brut. Toen de spons frontaal tegen zijn snoet lande wist hij perfect hoe deze situatie recht te zetten. Dit met de volgende woorden; ‘Relax honey, I never seen a Pretty boy look so tough, baby. U got that look’. It sounds nice, doesn't it? Ja, het wordt ongetwijfeld de start van een strange relationship.

06:20 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-07

Memorial Day....

Dinsdag was het de afscheidsviering van mijn Ma. Vreemd woord, ‘afscheidsviering’. Iemand die zo een belangrijke plaat inneemt in je leven heeft geen eindpunt, punt van afscheid. Onder welke naam deze moeilijke dag dan wel moet vallen weet ik niet onmiddellijk. Mss is Memorial Day toereikend. Het klinkt in ieder geval iets meer Just. Het zou in elk geval perfect verwoorden wat er op die bewuste dag door mijn brein stormde. Herinneringen aan mijn Ma. Junior verwoorde het samen met Zij op deze manier voor haar bidprentje.

 

Lieve oma,

Je leven was een opeenvolging van gelukkige en droevige dagen,

van goede en slechte momenten, van meeval en tegenval. Je hebt

de tegenslagen, de vele tegenslagen in je leven met waardigheid

gedragen. De dood van nonkel Jaques en het leed die sommige

van je kinderen je hebben aangedaan hebben je moederhart aan

onmenselijke beproevingen blootgesteld. Dit alles heb je overleefd

zonder wrok. We zullen je missen lieve oma.. alsook de vele

bezoekjes die we je brachten samen met opa in het RVT.

Ik keek er telkens naar uit want jullie zagen mekaar zo graag.

Ik beloof je lieve oma dat ik goed voor opa zal zorgen.

Was je nu maar hier, kon ik nog maar eventjes met je praten,

Ook al was het maar voor één minuut, dan zou ik je vertellen

Dat we je ontzettend zullen missen en elke dag aan je

Zullen denken. Bedankt oma voor alles wat je voor ons deed.

Dikke knuffel

Junior

 

Ze had ongetwijfeld trots geweest op het bidprentje die door haar oogappel werd geschreven. Zoveel is zeker.

 

Het leven gaat verder, in the meanwhile is het aanvaarden, het geloven van het verlies, het onder ogen kunnen zien van het verlies, het verstandelijk weten dat het verlies realiteit is. Kortom het gevoelsmatig beseffen dat het verlies heeft plaatsgevonden is een voldwongen feit. Ontkennen heeft niet langer zin.

 

Het verdriet is nog aanwezig maar is al iets milder. Het intense verdriet, emotionele pijn, angst en ja soms schuldgevoelens is op momenten enkel nog op de achtergrond aanwezig. Maar als het op de voorgrond treedt komen we tot de vaststelling dat het een enorm verlies is en zal blijven. Als kind je ma afgeven leert dat je meteen ook niemand meer hebt om kind bij te zijn. Is de lijn van verleden en toekomst op een vreemde manier doorbroken omdat ze er geen deel meer van uitmaakt. Je bent zodanig ontregeld door deze nieuwe situatie dat alle gevoel voor en van richting is verloren gegaan. Je als het ware opnieuw bezint in het leven en de betekenis ervan.

 

Tot hier ben ik al geraakt. Elke dag is ze nog aanwezig in mijn gedachten. Komt ze voor in gesprekken. Tot hier dus ook postjes over mijn rouwproces. Enkel als dierbare herinnering zal ze ongetwijfeld nog de revue passeren. Maar dit is gepermitteerd. Because i’m completely and utterly and hopelessly hooked….

13:18 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-10-07

Queen of my Heart...

42MDCAN7DL4PCAYVOLASCAJZKT6CCA30VLOGCAWJ8OOXCAD7QUM2CAYQ6K83CAG88H3ACAZAJ55QCATZ5D2NCA2YLNKLCAW2Q1J3CAIRJPKLCAO60OB4CAXIP5E5CAOJO61FCAGAJYYDCA0KWOPT

Dit wordt ongetwijfeld een van de moeilijkste postjes die ik ooit schreef. Oktober wordt nooit meer wat het geweest is Ma. Meerbepaald vier oktober zal voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift staan als de donkerste dag uit mijn leven. De dag dat je in alle rust en sereniteit afscheid nam van ons. Het is zwaar en hard om dit onnoemelijk verdriet te dragen. Mijn gevoelens zijn net als een roller coaster. Gevoelens die de realiteit best willen aanvaarden worden afgewisseld door het totale onbegrip hoe het nu verder moet. Het lijkt zo onvanzelfsprekend om zonder het beschermende van je Ma verder te gaan.. ik beloof je dat ik voor de rest van mijn leven je meedraag in mijn hart zoals jij me in u hart hebt gesloten. Ik een onnoemelijke inspanning zal doen om je waarden door te geven aan mijn zoon. We blijven voor eeuwig verbonden door het gemis.

 

Door haar dementie had ze ons al begeleid in een soort proces van stap voor stap een beetje afscheid nemen. Alsof ze ons een plots verlies probeerde te besparen. Zo lief was ze. Soms dacht ik bij mezelf dat het op deze manier best wel zou lukken om het te aanvaarden. Niet dus.. het blijft zo irreëel. Hoe kan het ook anders..

 

De mama’s, het ultieme als het over liefde, genegenheid, beschermende en tal van andere gevoelens gaat die ze je elke dag opnieuw onvoorwaardelijk schenken. Die van mij was zo speciaal dat er geen enkel woord kan plaatsen of kan vatten wat ik wil verwoorden. De herinneringen aan mijn jeugd zal ik koesteren als een van de meest kostbare dingen uit mijn leven. Net als haar bijna onmenselijke drang naar vergevingsgezindheid, delen in andermans geluk. Ook het delen in ieders leed en verdriet was één van haar vele gaven. Als keppekeutel had ik zo’n speciale band met haar.. Als achterkomertje was er ook alle tijd voor die extra aandacht.. Als jongste was er zo weinig tijd om volwassen te worden.. Als haar kleintje was het een voorrecht om zo dicht bij haar moederhart te wonen, het te kunnen opslaan, om te worden zoals zij. Ik ben er dankbaar voor.

 

In afwachting van de afscheidsviering zijn het mooie dagen. Dagen van mooie herinneringen. Dagen gevuld met zonlicht. Maar zonlicht die net de warmte mist die ik zo nodig heb. Tranen die net niet de betekenis hebben van wat ik voel. Van een gevoel die ik nooit eerder heb ervaren. Oktober word nooit meer wat het was.. zoveel is zeker.

 

Liefs; Je zoon.

12:19 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-10-07

Wherever the road goes...

Vorige week las ik ergens dat een blog gemiddeld een 15 maanden stand houd. Hmm.. ik doe het alvast beter, was mijn stille gedachte. Of course. Of was ‘deed’ hier meer op zijn plaats? Check it out Just! Het razend druk leven die voor het moment aan me voorbijraast is de perfecte uitvlucht om het gelijk aan mijn kant te krijgen. Of gewoon in alle eerlijkheid was het eff niet zo nodig om alles uit te schrijven. Was het too private? Maybe. wat het meest was sounds like this. De momenten dat ik de tijd had, wel dan vond ik wel een uitvlucht om het uit te stellen. De momenten dat het te druk was, wel dan had ik er bijna geld voor gegeven om iets te kunnen posten. Kan iemand het een beetje plaatsen of begrijpen? Bud at the end ben ik toch hopelessly hooked aan mijn plaatsje op het net.

 

Waar ik vorige week wel definitief mee gebroken heb, afscheid van genomen heb, hem bedankte voor bewezen diensten … -i hate to say it- was een goede vriend van me. Face it, darling! Vijf jaar hadden we een band om u tegen te zeggen. Beleefden we samen mooie momenten. Gaf hij me een rustig, sublieme, veilig, trots en zalig gevoel als we samen op stap waren. Het waren mooie momenten. Zoveel is zeker. Het was moeilijk om te breken maar de tijd was er rijk voor. Star is dus ingeruild voor het blauw witte logo van de concurrentie.  Just koos dus deze keer voor jong en dynamisch,  de slogan, ‘bmw maakt rijden geweldig’ wist me te overtuigen. Zou dit de eerste tekenen zijn van een naderende midlife crisis? How knows J. 

BMW 525 005 blog

Vrienden en vriendinnen, kennissen en vreemde mensen reageren op een vreemde manier op de nieuwe aanwinst. Just koos namelijk voor de variant die onder de noemer ‘Touring’ valt. Break of nog beter bekent stationwagen. Babes without brains reageren vol ongeloof op dit esthetisch gegeven. Melden zonder blozen dat ze dit nooit zouden kopen. of course not treesebees, i know a bad combination when i see one. Dit waren mijn Edie Britt gedachten, maar niet wat ik uitsprak. Dit is gewoon lifestyle, meer moet u daar niet achter zoeken. Het staat gewoon in een verlengde van mijn persoonlijkheid. Is een link naar vrije tijd, sportiviteit, weekendjes maken, sport en ontspanning. Nah. Kortom, it’s a car for any occasion.    

 

Tot zover about my new set of wheels. Het is relatief, de feelgood dat zoiets teweeg brengt. Als schril contrast gaat het minder goed met mijn Ma. - Die verblijft in een RVT voor mensen met een alzheimer aandoening -. Het lijkt alsof een kwade misnoegde geest enkele cruciale functies uitschakelde. We op deze manier nogmaals een nieuwe stap in het onbekende zetten in die vreemde wereld, van een al een even vreemde ziekte. Het is zwaar psychologisch belastend, zoveel is zeker. Het is een ziekte met een tergend lange cyclus. Van steeds weer opnieuw een aanvaardingsproces van de actuele gesteldheid. Als dit dan gaat over de misschien wel onvoorwaardelijkste liefde - Je moeder -  is het best wel zwaar op momenten.

 

Ik weet natuurlijk wel dat ik een moederskindje ben - De laatste uit een nest van vijf maakt het er niet eenvoudig op -  maar ben quasi zeker voor allen die van een leuke, gelukkige, zorgelijke en beminnelijke opvoeding genoten hebben me hierin kunnen volgen. Allesoverheersend, onuitputtelijk en onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, zijn woorden die nooit kunnen vatten wat ik op dit moment bedoel en waar ik mijn Ma haar liefde naar ons toe wil mee beschrijven. Ik zie het nog altijd in die prachtige kijkers van haar. Liefde, genegenheid en bezorgdheid…  De switch off button van deze expressie heeft de creepy ghost nog niet weten te overmeesteren. Toch zie ik in die kijkers dat ze moe worden. Dat de momenten dat ze alles geeft met die kijkers van haar  ingebonden worden door een onnoemelijke drang naar rust. Het is haar van harte gegund.

 

Bij deze heb ik mijn weg terug gevonden naar mijn eigenste plaatsje. Mijn blogske. Het plaatsje waar ik alles een plaatsje kan geven, waar ik in alle rust kan accumuleren wat er in me omgaat. Die er me bij helpt dingen vast te leggen in de herinneringen via het geschreven woord. Met de donkere dagen in het verschiet kan het enkel maar de goede kant opgaan in verband met de postjes, over de inhoud.. wel dit is een open boek. Thats life, love, sadness and joy. For things in de past and future. Met de ontstellende bevinding dat all good things come to an end.

15:13 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |