20-11-07

A Congested Nose...

Het mindere kantje aan de herfst heeft me goed te pakken. Het woord snotneus staat niet synoniem voor kwajongen maar voor barstende hoofdpijn en een neus die loopt als een beke. Ik word daar zo moe en ambetant van, dat kan je niet filmen. De kleurenpracht van de herfst gaat op deze manier totaal aan me voorbij. Ik verdenk zelfs al die rottende bladeren van het verspreiden van een snotneusvirus. Hoe kan het ook anders, de dagen worden enkel nog belicht door het naargeestig schijnsel van het gele straatlicht. Zoals de winter het seizoen is van de sneeuwpret, de lente het seizoen van de dierenporno en de zomer van exhibitionistische strandpret, is de herfst het seizoen van vervelende snotneuzen. Ben aan het zagen, maar het is gepermitteerd want ik heb een snotneus.

 

Mss ligt het wel aan mijn fysiek zei de roddelende trezebees die een dikke vier maanden geleden de nacht vervoegde. Waarop ik haar fijntjes melde op mijn Edie Britt voice dat een diepe decolleté midden november bij 5°Celsius niets te maken heeft met een goede fysiek. Het enkel een goedkope façade is van een wanhopig rondhuppelend konijn. De trut, twijfelen aan mijn fysiek, how very dare she. Less is more. Het was ook gepermitteerd want ik heb een snotneus…   

15:45 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-11-07

Points of intrest...

In het besef dat het in feite over oud nieuws gaat, waag ik me toch aan een postje. Het afgelopen weekend. Het was zalig. Ik deed me zaterdag in alle eenvoud een complete dag vegeteren cadeau. Languit op de sofa. De plensbuien zorgden net voor dat ietsje extra. As we like it! Brachten me tot de vaststelling dat ik absoluut de deur niet zou uit gaan. Het was een geschenkje.  Mmm, het was lounge met de grote L. De Tv zorgde voor het doelloos voor me uitstaren zonder dat het enige vorm van hersenactiviteit vergde. Mijn loungekostuum zorgde voor het cosi gevoel. Gelukkig bracht het internet nog enige vorm van educatie. Heb gesurft op de mooiste en grootste golfen van het net. Het was ook zalig.  

Zondag liet ik me overhalen om mee te gaan naar een opendeur van een nieuwe showroom van Audi. Schoon was mijn stille mening van al dit glimmend moois. Absurd was de tweede gedachte bij het aanschouwen van de prijskaartjes. Mss was de jongste aankoop van Just de reden van dit pragmatisch gedacht. Een jahreswagen (Sporty) met 25000 km op de teller, niet van nieuw te onderscheiden, 35% korting op de factuurprijs. Het waren dure kilometers die ik voor geen geld zou willen betalen. Dat laat ik liever over aan de eerste eigenaar die hem in the meanwhile koesterde als een goede huisvader.  Auto’s, het is net als met waspoeder. De slogan;’ Ik heb ze wel nog allemaal op een rij’, gaat hier ook op. Toch wenste ik de patron veel succes met de populatie die er anders over denkt. 

Maandag was het een natuurfenomeen die mijn aandacht trok die ik volgde vanuit sporty. De zon had in de namiddag een heuse catfight met dikke hemellichamen en zorgde voor een schitterend schouwspel. Schoon is niet toereikend.. Toch verloor ze de strijd. Het was een beetje beangstigend om de nederlaag te zien aankomen. In mijn regio werd het namelijk op een heel vreemde manier avond. Het leek wel een gigantisch ruimteschip, in de vorm van een Nimbostratus. Yes, thats the word for it. Don’t blame me J. Het plaatste zich boven alles en maakte op deze manier alles donker. Het maakte me benauwd. Ik liet Sporty bang achter aan de voordeur. Hij riep net nie; ‘Beam me up Scotty!’    

Dinsdagmorgen werd ik na mijn nightshift, omstreeks 05h25, er op attent gemaakt dat de nieuwe huurders volledig compatible zijn met hun nieuwe woonst. Imagine; Een alleenstaande villa die model stond voor Phantom Mannor in Disneyland Paris. De nieuwe creepy neighbours zijn er al een dikke twee maand bewoner van. Het vreemde is dat je die mensen begod nooit te zien krijgt. Het enige teken van activiteit of van hun aanwezigheid is dat op bijna elke kamer een Tv aanstaat. Het licht brand op de zolder. Niet zo vreemd? Ware het niet, s’morgens om 05h25… less is more! Ik liet Sporty terug bang achter en wandelde net iets sneller dan gewoonlijk tot aan de voordeur.. 

Woensdag was normaal het obligate bezoek aan mijn Ma in het R.V.T. Dit heeft nu plaats geruimd voor het obligate bezoekje aan mijn Pa. Het is anders. Niet verwonderlijk als moederskind. Op de radio klonk het lied van Niels William – Dat Goed Gevoel. die de stilte op geen mooiere manier kon breken. De woorden; Je zegt veel met weinig woorden, je doet veel met één gebaar, Pa je bent aardig en rechtvaardig…  Beklijvende tekst. Maar het haalt net niet het niveau van Heintjes – Mama..  was mijn stille gedacht. How could it be any better than this?

18:33 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-07

About Last Week...

Het afgelopen weekje vrijaf is bij deze niets meer dan een detail uit het verleden. Lucky me J. Het was fijn. No stress! Het was genieten. No worries! Het was meer dan welkom. Of course! De avonden voor de TV met de huiskamer lekker opgewarmd. De kille nachten doorbrengen onder mijn fenomenale comfy Wonny-flanellen dekbedovertrek waren.. zaaalig. (Wonney is de zachtste flanelle van de wereld, it maximize your sleep and feelgood ) Het samen zijn met Junior.. Kortom het was genieten met de grote G en gaf me een ongekend gevoel of luxury.

 

Door dit toedoen heb ik het er op dit eigenste moment dan ook heel moeilijk mee om verstandelijk te kunnen aanvaarden dat het al over is. Mijn gevoelens willen net nog iets langer genieten van het zalig niets doen. Het werken nog iets uitstellen. Nog net een ietsie pietsie zo.  Maar de plicht roept. Een nieuwe werkweek wordt gestart. Geheel tegen mijn zin.. maar we vinden er wel het positieve in. Alleen weet ik nog niet onmiddellijk waar het te zoeken.

 

Als je een beetje optimist bent die houd van de gordijnen dicht en haardvuur aan staan er feno tijden in het verschiet. De kleurenpracht van de bomen. - Ja, de herfst is nog nooit zo vertegenwoordigd geweest in my mind zoals dit jaar.- Dit seizoen legt als het ware een zacht bedje met bladeren waar mijn blues zich in gedijen. Alsof met het vallen van de bladeren ook een boel zekerheden hun takken lijken los te laten. Bij het vele kunstlicht, ook al is het dan van een haardvuur of van smeulende kaarsjes, denken en voelen we anders dan bij zonlicht. Het lijkt de voedingsbodem voor twijfels, vragen of pijn. Of een heel klein beetje ongelukkig zijn.

 

Nu ja, we moeten er positief tegenover staan. Er niet over klagen. Het comfy haardvuur, een glaasje wijn en het gepaste muziekje op de achtergrond… een beetje melancholie over grootse dingen. Het zijn vleugjes ongeluk die mij al bij al herinnerden aan geluk en mij gelukkig houden. Met mijn job in the nightshift was het s’morgens zelfs een belevenis om wolkjes te blazen  in de herfstige ochtendlucht op Allerzielen. Daar de dag anders pas aanvat op de middag en dit fenomeen niet meer bestaande is maakte het op een of andere manier speciaal. Wat ook fijn was is het neuzen in de Sinterklaasboekjes voor de kids. Yes, het kind is nog altijd in me vertegenwoordigd. Trouwens je moet het es proberen, it works magic. Het bracht me in ieder geval terug in mijn kindertijd..  

 

Ook was het de week waar Just terug een jaartje doorschuift op de teller. Does age matter? Of course not honey! Oh dear, de tijd staat inderdaad niet stil. Maar we voelen ons jong. Definitely! Want we zijn jong.. what else… yess! Door de gebeurtenissen van de afgelopen weken was het een iets vreemde verjaardag. Het leek alsof het niet echt van belang was. Toch werd ik fijn verrast door een sms van Zij die me uitnodigde om samen met nog vrienden die ze uitnodigde daar iets te doen voor mijn birthday. Het was fijn. Ingetogen zoals ik het op het moment het liefst ervaar. Voor deze mensen heb ik het volgende stukje tekst.

 

Voor een bijzonder iemand,
 
Bijzondere mensen zijn mensen die het vermogen hebben hun leven met anderen
te delen.
Ze zijn eerlijk in woord en daad, ze zijn oprecht en meelevend en ze zorgen
er altijd voor dat de liefde een deel is van alles......
Bijzondere mensen zijn mensen die het vermogen hebben aan anderen te geven
en ze te helpen met veranderingen die ze op hun pad tegenkomen.
Ze zijn niet bang om kwetsbaar te zijn;ze geloven in hun uniek zijn,en zijn
er trots op te zijn wie ze zijn.
Bijzondere mensen zijn mensen die zichzelf toestaan het plezier te hebben
dicht bij anderen te zijn en om hen geluk te geven.
Ze zijn tot het begrip gekomen dat het liefde is wat
het verschil maakt in het leven.
Jullie zijn heel, heel bijzonder mensen
die waarlijk een verschil maken
in deze wereld.

 

Het lijkt erop dat ik al heel vroeg in de eindejaarsstemming verzeilt ben geraakt. Op andere jaren bekijk ik het met een Siberische koelheid dat het geen naam heeft. Nu kijk ik er naar uit. Zou het mss het aftellen zijn naar een nieuw jaar? Een nieuwe start? Het willen afsluiten van…? De tijd om afscheid te nemen van alles die vanzelfsprekend was? Of is het de drang naar een plaatsverwarmende warmte om het verlies te compenseren? Seriously? Ik ben er nog nie uit. Maar ik sluit het jaar af en verwelkom nieuw met de woorden ‘Hello, en welkome’.

15:42 Gepost door Justin in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |