Justin's Life

Especially For Zij...

2008-05-10T18:28:52+02:00

Vandaag is het uitgelezen moment om een postje te zetten. Het is namelijk morgen de dag van alle moeders in mijn regio. Just mist ze nog altijd even erg als op de eerste dag van haar heengaan. Maar om niet te vervallen in de oorzaak van een blogstop gaan we niet te lang stilstaan bij het onwezenlijk verlies.

Vandaag is het namelijk ook de dag van Zij, de MaMa van mijn zoon. Een heel speciaal en dierbaar persoon in mijn leven. Een diepe buiging voor de opvoeding die junior geniet. Voor de vele dingen die zo vanzelfsprekend zijn maar toch moeten een plaatsje vinden in de tijd die geen seconde stil staat. Het woord bedankt en diep respect dragen niet de kracht of diepgang van wat ik wil plaatsen.

Nog altijd is er een speciale band die voor velen niet te begrijpen is. Toen ik een tweetal weken geleden liet kijken tot in het diepste van hart kwam er info die moeilijk te plaatsen was. Teleurstelling, onbegrip tot mss wel haat of alles wat iemand kan naar beneden trekken waren de hoofdingrediënten. Even leek het of zag het er naar uit dat we als een doorsnee (lees absurde) manier van handelen zouden omgaan met elkaar. Gelukkig gaf de tijd raad en bracht het terug redelijkheid en rust.

Just was er kapot van. Hoewel we ooit beslisten niet meer samen te leven en reeds zes jaar officieel gescheiden zijn is het toch nog altijd een heel belangrijk hoofdstuk uit mijn leven. Iets wat ik koester, voor altijd zal vasthouden in mijn hart and soul. We hebben samen zoveel doorstaan in de tijd toen we samen door het leven wandelden. Altijd probeerden we van elkaar te begrijpen naar waar we heen liepen. Ook toen we voor de splitsing stonden en elk een ander pad kozen… Op momenten dat het hard en moeilijk was en we ons alleen voelden was het vertrouwd om elkaar te spreken over wat we elk op onze eigen wandel tegenkwamen.

Als ik terugblik in mijn leven zie ik aan de horizon veel momenten dat ik bang was. Bang om de verkeerde beslissingen te nemen. Bang omdat ik mss wel de guts miste om belangrijke zaken te lijden. Zij was er. Ook nu is ze er terug, op een moment dat ik bang was omdat ik de weg was kwijtgeraakt. Op deze momenten kan Zij iemand de kracht geven om niet op te geven. Zelf de kracht vinden om het ergens te moeten plaatsen komt dan op de tweede plaats.

Bij deze dus een ode aan Zij. Bedankt dat ik mag deel uitmaken van je leven. Bedankt voor het begrip. Bedankt voor het schenken van een prachtige zoon. Bedankt dat je mijn beste vriendin bent. Bedankt voor je onwezenlijke gastvrijheid. Bedankt voor zovele dingen die vanzelfsprekend lijken maar het niet zijn…

Ik beloof je dat ik er altijd zal zijn, als je hart is gevuld met twijfel, verdriet of als je ooit in iets alle hoop verloren hebt. Als je wil schuilen voor de regen, kracht tegen de pijn.. Ik zal er zijn als je nood hebt aan een echte vriend. Want iedereen heeft het nodig. Iemand op zijn wandel in het leven die mag binnenkijken in je hart en ziel. Je helpt om te begrijpen wat je op momenten niet snapt. Ik vond het bij Zij en ben god elke dag dankbaar voor deze uitzonderlijke vriendschap.

Proficiat met je Moederdag. Xje Justin.

Overwegen....

2008-03-31T02:05:04+02:00

Op een vreemde manier ben ik nog altijd voor en deeltje met mijn blogske verbonden. Toch voelt het vreemd aan om hier iets neer te zetten. Alsof Just het een beetje verleerd is. Heb in de tijd het schrijven gestopt omdat het steeds terugkerende onderwerp teveel op mijn verlies neer kwam.

Het is er nog altijd. Alleen zou het nu niet meer zo sterk aanwezig zijn in mijn postjes.. Is dit een terugkeer naar een plaatsje op het net? Ik zou het begod niet weten. Ma het voelt wel niet slecht om hier iets neer te zetten. As we like it!

Uninvited...

2008-01-06T15:34:11+01:00

Een nieuw jaar, nieuwe verwachtingen, nieuwe kansen, wensen vol geluk. Dit waren de thema’s de afgelopen dagen. Voor Just was het een vreemde periode. Waren het dagen van vreemde gevoelens of emotie? Definetly yes! Het voelde allemaal zo, gewoon. Een soort uitgezogen gevoel, een gevoel van laat de boel de boel maar… kortom het waren gewone dagen.

Dagen zonder zonlicht die me een aantal maanden geleden zijn afgenomen omdat het me verliet. Een totaal andere wereld gaat dan open, een dat je niet meer kan ontlopen. Hoe je uzelf ook voorbereid op die donkere dagen, de terugval zal er altijd zijn. Dan word je stil, is het verbale minder belangrijk.

Op een vreemde manier ben ik super rustig. Kan ik genieten van de telenovela Sara. Ik vind het fun. En dit is het waar ik naar hunker. Een beetje meer fun in mijn leven, die terug het nodig licht met zich mee brengt. Met opzwepende muziek, zon, zee en strand. IJslolly’s, hemdjes met korte mouwen en vrolijke gezichten. Om terug tussen vergane somberheid te zien dat het goed is. Want hoezeer ik er rekening had mee gehouden het was uninvited.

Freemasons brengt me alvast terug op het juiste spoor. Yes,you’re all invited J.

Smog...

2007-12-23T11:26:29+01:00

Een hele tijd geleden dat ik hier nog eens iets neerschreef. Just nam de afgelopen weken zijn toevlucht in werken. Ja, ik neem nog altijd mijn pilletjes en alles is voor de rest in orde met mij. Werken is een van de zeven zaligheden als je iets te verwerken hebt, zoveel is zeker. Het is ook een tijd geleden dat kerst en alles die er rond hangt zo weinig invloed op me geeft. Normaliter hou ik op momenten wel van de sfeer die er rond hangt. Dit jaar niet. Het lijkt net alsof ik alles al heb gehad. Het al zoveel heeft gerepeteerd dat het leuke er af is. Misschien word ik wel oud, en is dit de reden.

Vreemd, geen goed gevoel dus bij het afsluiten van het einde van het jaar. Zelfs het winterse karakter van de afgelopen dagen had een kantje. De bomen waren getooid in het wit. Vals wit, bleek later. Naar de berichtgeving die ik kreeg was het smog die kristalliseerde. Smogsneeuw is the word for it. Ook vreemd dus. Het maakt op een bepaalde manier een beetje het gorisme (genoemd naar Al Gore vanwege zijn strijd tegen de klimaatverandering) wakker. Bij deze is het eerste nieuw woord volgens de Van Dale ook geplaatst J.

Sporty begreep de snelheidsaanpassing niet van 90 Km per uur niet. Als er sneeuw valt dan ben ik niet verantwoordelijk, waren zijn wijze woorden. De roetfilter is zijn geheime wapen. We worden dus Al Gore’s beste vrienden.

Wie we niet te vriend houden is de Belgische staat. De personenbelasting samen met een inschrijvingstaks (zonder compensatie voor de roetfilter) maken me enkele dagen geleden een bedrag armer waar je een subtropische reis kan mee betalen. Live sucks. Gelukkig heb ik twee weken verlof om te bekomen van zoveel kosten.

Het woord subtropisch doet me wegdromen naar de komende zomer. Tovert als het ware een goed gevoel in de somberheid. Maakt de lokroep naar zonlicht in me wakker, als contrast tegenover het mistig weer van de afgelopen dagen. Heb trouwens iets heel moois gelezen over de mist die ik graag met u, the constant readers, - als die er nog zijn - wil delen. It go’s like this.

DE LICHTPLUKKER

Er hangt een dichte mist over de aarde,

over de mensen die er wonen.

Zonen van de duisternis

waarin ’t zo moeilijk leven is.

Onherkenbare gedaanten zonder gezicht.

Schaduwbeelden

zonder glans, zonder licht in de ogen.

Gebogen onder de last van ’t overleven

kleden zij zich aan

en begeven zich naar hun dagelijks doen.

Ze lopen diep weggedoken in eigen

omhulsels

waarin zelfs hoop niet binnen kan.

Er is geen toekomst.

er is geen heden.

Er is alleen maar overleven in klatergoud,

slogans en schijn:

- mijn auto, mijn zekerheid -

- mijn huis, mijn geborgenheid -

- mijn werk, mijn zekerheid -

- mijn geld, mijn mogelijkheid -

- mijn kleren, mijn identiteit -

Er hangt een dikke mist over de aarde

en over de zonen die er wonen

in klatergoud en schijn.

Maar hoog boven de mist

leven de wezens van het licht.

Ze ontwaakten uit hun schaduw zijn,

doorbraken hun kluisters en de schijn

en verlieten de cellen van duisternis.

Ze vonden de weg in zichzelf

naar hoge toppen die tot de zon reiken.

Ze werden lichtplukkers

met een eigen gezicht

en licht in de ogen.

Nu leven ze hoog vergeven

waar overvloed van vrijheid is,

waar licht hun veiligheid en zekerheid is

en liefde een nieuwe identiteit

in duizenden mogelijkheden.

Ze hoeven niets.

Ze hebben alles geplukt uit het licht.

Uit het boek “Tralies op het leven” van Guido Tanghe.

A Congested Nose...

2007-11-20T15:45:56+01:00

Het mindere kantje aan de herfst heeft me goed te pakken. Het woord snotneus staat niet synoniem voor kwajongen maar voor barstende hoofdpijn en een neus die loopt als een beke. Ik word daar zo moe en ambetant van, dat kan je niet filmen. De kleurenpracht van de herfst gaat op deze manier totaal aan me voorbij. Ik verdenk zelfs al die rottende bladeren van het verspreiden van een snotneusvirus. Hoe kan het ook anders, de dagen worden enkel nog belicht door het naargeestig schijnsel van het gele straatlicht. Zoals de winter het seizoen is van de sneeuwpret, de lente het seizoen van de dierenporno en de zomer van exhibitionistische strandpret, is de herfst het seizoen van vervelende snotneuzen. Ben aan het zagen, maar het is gepermitteerd want ik heb een snotneus.

Mss ligt het wel aan mijn fysiek zei de roddelende trezebees die een dikke vier maanden geleden de nacht vervoegde. Waarop ik haar fijntjes melde op mijn Edie Britt voice dat een diepe decolleté midden november bij 5°Celsius niets te maken heeft met een goede fysiek. Het enkel een goedkope façade is van een wanhopig rondhuppelend konijn. De trut, twijfelen aan mijn fysiek, how very dare she. Less is more. Het was ook gepermitteerd want ik heb een snotneus…

Points of intrest...

2007-11-14T18:33:20+01:00

In het besef dat het in feite over oud nieuws gaat, waag ik me toch aan een postje. Het afgelopen weekend. Het was zalig. Ik deed me zaterdag in alle eenvoud een complete dag vegeteren cadeau. Languit op de sofa. De plensbuien zorgden net voor dat ietsje extra. As we like it! Brachten me tot de vaststelling dat ik absoluut de deur niet zou uit gaan. Het was een geschenkje. Mmm, het was lounge met de grote L. De Tv zorgde voor het doelloos voor me uitstaren zonder dat het enige vorm van hersenactiviteit vergde. Mijn loungekostuum zorgde voor het cosi gevoel. Gelukkig bracht het internet nog enige vorm van educatie. Heb gesurft op de mooiste en grootste golfen van het net. Het was ook zalig.

Zondag liet ik me overhalen om mee te gaan naar een opendeur van een nieuwe showroom van Audi. Schoon was mijn stille mening van al dit glimmend moois. Absurd was de tweede gedachte bij het aanschouwen van de prijskaartjes. Mss was de jongste aankoop van Just de reden van dit pragmatisch gedacht. Een jahreswagen (Sporty) met 25000 km op de teller, niet van nieuw te onderscheiden, 35% korting op de factuurprijs. Het waren dure kilometers die ik voor geen geld zou willen betalen. Dat laat ik liever over aan de eerste eigenaar die hem in the meanwhile koesterde als een goede huisvader. Auto’s, het is net als met waspoeder. De slogan;’ Ik heb ze wel nog allemaal op een rij’, gaat hier ook op. Toch wenste ik de patron veel succes met de populatie die er anders over denkt.

Maandag was het een natuurfenomeen die mijn aandacht trok die ik volgde vanuit sporty. De zon had in de namiddag een heuse catfight met dikke hemellichamen en zorgde voor een schitterend schouwspel. Schoon is niet toereikend.. Toch verloor ze de strijd. Het was een beetje beangstigend om de nederlaag te zien aankomen. In mijn regio werd het namelijk op een heel vreemde manier avond. Het leek wel een gigantisch ruimteschip, in de vorm van een Nimbostratus. Yes, thats the word for it. Don’t blame me J. Het plaatste zich boven alles en maakte op deze manier alles donker. Het maakte me benauwd. Ik liet Sporty bang achter aan de voordeur. Hij riep net nie; ‘Beam me up Scotty!’

Dinsdagmorgen werd ik na mijn nightshift, omstreeks 05h25, er op attent gemaakt dat de nieuwe huurders volledig compatible zijn met hun nieuwe woonst. Imagine; Een alleenstaande villa die model stond voor Phantom Mannor in Disneyland Paris. De nieuwe creepy neighbours zijn er al een dikke twee maand bewoner van. Het vreemde is dat je die mensen begod nooit te zien krijgt. Het enige teken van activiteit of van hun aanwezigheid is dat op bijna elke kamer een Tv aanstaat. Het licht brand op de zolder. Niet zo vreemd? Ware het niet, s’morgens om 05h25… less is more! Ik liet Sporty terug bang achter en wandelde net iets sneller dan gewoonlijk tot aan de voordeur..

Woensdag was normaal het obligate bezoek aan mijn Ma in het R.V.T. Dit heeft nu plaats geruimd voor het obligate bezoekje aan mijn Pa. Het is anders. Niet verwonderlijk als moederskind. Op de radio klonk het lied van Niels William – Dat Goed Gevoel. die de stilte op geen mooiere manier kon breken. De woorden; Je zegt veel met weinig woorden, je doet veel met één gebaar, Pa je bent aardig en rechtvaardig… Beklijvende tekst. Maar het haalt net niet het niveau van Heintjes – Mama.. was mijn stille gedacht. How could it be any better than this?

About Last Week...

2007-11-05T15:42:53+01:00

Het afgelopen weekje vrijaf is bij deze niets meer dan een detail uit het verleden. Lucky me J. Het was fijn. No stress! Het was genieten. No worries! Het was meer dan welkom. Of course! De avonden voor de TV met de huiskamer lekker opgewarmd. De kille nachten doorbrengen onder mijn fenomenale comfy Wonny-flanellen dekbedovertrek waren.. zaaalig. (Wonney is de zachtste flanelle van de wereld, it maximize your sleep and feelgood ) Het samen zijn met Junior.. Kortom het was genieten met de grote G en gaf me een ongekend gevoel of luxury.

Door dit toedoen heb ik het er op dit eigenste moment dan ook heel moeilijk mee om verstandelijk te kunnen aanvaarden dat het al over is. Mijn gevoelens willen net nog iets langer genieten van het zalig niets doen. Het werken nog iets uitstellen. Nog net een ietsie pietsie zo. Maar de plicht roept. Een nieuwe werkweek wordt gestart. Geheel tegen mijn zin.. maar we vinden er wel het positieve in. Alleen weet ik nog niet onmiddellijk waar het te zoeken.

Als je een beetje optimist bent die houd van de gordijnen dicht en haardvuur aan staan er feno tijden in het verschiet. De kleurenpracht van de bomen. - Ja, de herfst is nog nooit zo vertegenwoordigd geweest in my mind zoals dit jaar.- Dit seizoen legt als het ware een zacht bedje met bladeren waar mijn blues zich in gedijen. Alsof met het vallen van de bladeren ook een boel zekerheden hun takken lijken los te laten. Bij het vele kunstlicht, ook al is het dan van een haardvuur of van smeulende kaarsjes, denken en voelen we anders dan bij zonlicht. Het lijkt de voedingsbodem voor twijfels, vragen of pijn. Of een heel klein beetje ongelukkig zijn.

Nu ja, we moeten er positief tegenover staan. Er niet over klagen. Het comfy haardvuur, een glaasje wijn en het gepaste muziekje op de achtergrond… een beetje melancholie over grootse dingen. Het zijn vleugjes ongeluk die mij al bij al herinnerden aan geluk en mij gelukkig houden. Met mijn job in the nightshift was het s’morgens zelfs een belevenis om wolkjes te blazen in de herfstige ochtendlucht op Allerzielen. Daar de dag anders pas aanvat op de middag en dit fenomeen niet meer bestaande is maakte het op een of andere manier speciaal. Wat ook fijn was is het neuzen in de Sinterklaasboekjes voor de kids. Yes, het kind is nog altijd in me vertegenwoordigd. Trouwens je moet het es proberen, it works magic. Het bracht me in ieder geval terug in mijn kindertijd..

Ook was het de week waar Just terug een jaartje doorschuift op de teller. Does age matter? Of course not honey! Oh dear, de tijd staat inderdaad niet stil. Maar we voelen ons jong. Definitely! Want we zijn jong.. what else… yess! Door de gebeurtenissen van de afgelopen weken was het een iets vreemde verjaardag. Het leek alsof het niet echt van belang was. Toch werd ik fijn verrast door een sms van Zij die me uitnodigde om samen met nog vrienden die ze uitnodigde daar iets te doen voor mijn birthday. Het was fijn. Ingetogen zoals ik het op het moment het liefst ervaar. Voor deze mensen heb ik het volgende stukje tekst.

Voor een bijzonder iemand,

Bijzondere mensen zijn mensen die het vermogen hebben hun leven met anderen
te delen.
Ze zijn eerlijk in woord en daad, ze zijn oprecht en meelevend en ze zorgen
er altijd voor dat de liefde een deel is van alles......
Bijzondere mensen zijn mensen die het vermogen hebben aan anderen te geven
en ze te helpen met veranderingen die ze op hun pad tegenkomen.
Ze zijn niet bang om kwetsbaar te zijn;ze geloven in hun uniek zijn,en zijn
er trots op te zijn wie ze zijn.
Bijzondere mensen zijn mensen die zichzelf toestaan het plezier te hebben
dicht bij anderen te zijn en om hen geluk te geven.
Ze zijn tot het begrip gekomen dat het liefde is wat
het verschil maakt in het leven.
Jullie zijn heel, heel bijzonder mensen
die waarlijk een verschil maken
in deze wereld.

Het lijkt erop dat ik al heel vroeg in de eindejaarsstemming verzeilt ben geraakt. Op andere jaren bekijk ik het met een Siberische koelheid dat het geen naam heeft. Nu kijk ik er naar uit. Zou het mss het aftellen zijn naar een nieuw jaar? Een nieuwe start? Het willen afsluiten van…? De tijd om afscheid te nemen van alles die vanzelfsprekend was? Of is het de drang naar een plaatsverwarmende warmte om het verlies te compenseren? Seriously? Ik ben er nog nie uit. Maar ik sluit het jaar af en verwelkom nieuw met de woorden ‘Hello, en welkome’.

Inner Thoughts...

2007-10-30T14:49:57+01:00

Gisteren maakte mijn mobieltje me op de prachtige tonen van J.S.Bach (Jesu, Joy of Men’s Desiring) er op attent dat er een oproep binnen kwam. Op het schermpje kwam de vermelding ‘Factory’. Wat ik aan de andere kant van de lijn te horen kreeg klonk ook hemels. Sorry, Sir Bach, maar het is de waarheid. Mijn baas gaf me namelijk de melding dat ik op maandag en dinsdag tijdelijk werkloos werd. Kort samengevat was er een probleem met de aanvoer van de grondstoffen die er nodig zijn om Just van werk te voorzien. No problem for me, waren mijn stille gedachten. Bij mijn vraag als dit op woensdag zou opgelost zijn beloofde hij me op deze dag te bellen. Met deze dag erbij zou het een volledige week vrijaf worden voor Just. Dit is nu net iets teveel van the Iceman gevraagd natuurlijk. What else… yess!

Zalig is niet toereikend voor onaangekondigd verlof. De gemoedstoestand is nog altijd in een soort roes. Het stil zijn overtreft nog altijd het spreken. Zelfs mijn muziekkeuze (Bach) is afgestemd op iets wat normaal buiten mijn repertoire valt. Niet dat ik het niet wist te waarderen, gewoon omdat het niet in me opkwam. Bassie Bach is perfect passend op dit moment voor me.

De herfstzon nodigde me deze middag uit om eens de fiets van onder het stof te halen. Als een natuurlijke GPS navigeerde ze me naar mijn grote verlies. Het was er vredig en stil. De hoge bomen trokken op een vreemde manier mijn aandacht. De blaadjes in hun kleurenpracht die zachtjes naar beneden dwarrelden. Heel zachtjes op de grond neerstreken om niet te storen. Toen ik de bomen in hun grootsheid plezierde met mijn aandacht gaven ze me als return een rustgevend gevoel. Bomen, ze staan als zwijgende getuigen van de gebeurtenissen uit onze geschiedenis de omgeving gade te slaan. Ze verbreken nimmer hun zwijgen…

Sedert het lezen van de Celestijnse Belofte is mijn liefde naar de bomen alleen maar toegenomen. Daar werd met een koninklijk gebaar aangeraden om met bomen te praten. Ze op te zoeken als ultieme bron van rustgevende energie. Vandaar, dear constant readers. Verder is alles met me in orde J.

In the meanwhile bezorgen de Desperate Housewives me de gepaste glimlach en comfi momenten. Ik denk met de donkere dagen ten aanval te gaan op de hitserie Prison Break. Het lijkt wel alsof Just een paar jaar in de diepvries heeft gezeten als ik verwonderd meeluister naar story’s irl van vrienden. Niets van natuurlijk. Ik mag dan wel stil zijn maar ben daarom wel nog altijd geen Iceman hé J.

Sit and enjoy.

J.S.Bach.

A Strange relationship...

2007-10-23T06:20:42+02:00

Tijd voor een postje over hoe ik het afgelopen weekend ervaren heb. Of beter gezegd de afgelopen dagen. Ongelooflijk is hoeveel keer mijn gedachten op een dag nog wegdwalen naar mijn grote verlies. Heel vreemd eigenlijk. Het gaat als vanzelf, zonder dat er een aanwijsbaar voorval is. Zomaar gewoon. Ik denk dat het als een soort trauma me nog een hele tijd zal achtervolgen. Trouwens is het ook een trauma. Want is het verliezen van zoveel goedheid wel onmiddellijk te plaatsen? Er zijn zoveel goede moeders op deze wereld. Hoe je ze herkent? Wel we kunnen zo slecht zonder ze dat alles compleet inhoudloos wordt in het leven zonder hen in een van de hoofdrollen. Het zijn de mama’s die al lang van ons hielden toen we er nog lang niet waren. Het zijn de mama’s die ons achterna gaan als we niet weten hoe thuis te komen.

Het doet me dan ook zo ongelooflijk veel pijn dat enkele van haar nakomelingen die moederliefde zoveel kwaad hebben berokkend. Dat deze mensen, broer en zus, die ze met al haar liefde heeft groot gebracht en achterna ging om hen de weg te wijzen om terug thuis te komen, zo harteloos konden zijn. Deze het niet meer nodig vonden om er te zijn op verjaardagen, moederdag, kerst, Nieuwjaar, en alle dagen die voor haar speciaal waren. Mijn voeling naar hen is me daardoor wereldvreemd. Het zit niet in me om mensen uit mijn leven te bannen. Dit heb ik van mijn ma. Daarom ook dat het me dubbel raakt. Ik wil wel zijn zoals haar, vergevingsgezind. Toch moet ik deze keer passen. Hoe zou ik ze dit ooit kunnen vergeven? Zij die haar zoveel pijn hebben gedaan. Nee, sommige dingen in het leven zijn onomkeerbaar maar jammer.

In het weekend was het een prachtige najaarzon die me naar buiten lokte. De zon, de bomen die getooid zijn in de mooiste kleuren. Sporty die een wasbeurt nodig had.. that’s it. Ik wilde bezig zijn. Mijn gedachten verzetten. Een wasbeurt voor mijn new set of wheels was de uitgelezen bezigheid. Trouwens het beestje heeft ondertussen al een naam. Sporty is het synoniem voor waar hij voor staat en dus dit is het geworden. Zwart is mooi, daar is mijn kleerkast een stille getuige van. Sporty is ook zwart en ik zal het geweten hebben. Star daarentegen was in het zilver en sneller tevreden als het over een wasbeurt ging.

Maar deze plezierde me dan ook niet na een wasbeurt met het spiegelbeeld van mezelf. Toen ik vertelde aan Sporty; ‘Ik vind je mooi’ antwoordde hij met; ‘I know’. De brut. Toen de spons frontaal tegen zijn snoet lande wist hij perfect hoe deze situatie recht te zetten. Dit met de volgende woorden; ‘Relax honey, I never seen a Pretty boy look so tough, baby. U got that look’. It sounds nice, doesn't it? Ja, het wordt ongetwijfeld de start van een strange relationship.

Memorial Day....

2007-10-14T13:18:59+02:00

Dinsdag was het de afscheidsviering van mijn Ma. Vreemd woord, ‘afscheidsviering’. Iemand die zo een belangrijke plaat inneemt in je leven heeft geen eindpunt, punt van afscheid. Onder welke naam deze moeilijke dag dan wel moet vallen weet ik niet onmiddellijk. Mss is Memorial Day toereikend. Het klinkt in ieder geval iets meer Just. Het zou in elk geval perfect verwoorden wat er op die bewuste dag door mijn brein stormde. Herinneringen aan mijn Ma. Junior verwoorde het samen met Zij op deze manier voor haar bidprentje.

Lieve oma,

Je leven was een opeenvolging van gelukkige en droevige dagen,

van goede en slechte momenten, van meeval en tegenval. Je hebt

de tegenslagen, de vele tegenslagen in je leven met waardigheid

gedragen. De dood van nonkel Jaques en het leed die sommige

van je kinderen je hebben aangedaan hebben je moederhart aan

onmenselijke beproevingen blootgesteld. Dit alles heb je overleefd

zonder wrok. We zullen je missen lieve oma.. alsook de vele

bezoekjes die we je brachten samen met opa in het RVT.

Ik keek er telkens naar uit want jullie zagen mekaar zo graag.

Ik beloof je lieve oma dat ik goed voor opa zal zorgen.

Was je nu maar hier, kon ik nog maar eventjes met je praten,

Ook al was het maar voor één minuut, dan zou ik je vertellen

Dat we je ontzettend zullen missen en elke dag aan je

Zullen denken. Bedankt oma voor alles wat je voor ons deed.

Dikke knuffel

Junior

Ze had ongetwijfeld trots geweest op het bidprentje die door haar oogappel werd geschreven. Zoveel is zeker.

Het leven gaat verder, in the meanwhile is het aanvaarden, het geloven van het verlies, het onder ogen kunnen zien van het verlies, het verstandelijk weten dat het verlies realiteit is. Kortom het gevoelsmatig beseffen dat het verlies heeft plaatsgevonden is een voldwongen feit. Ontkennen heeft niet langer zin.

Het verdriet is nog aanwezig maar is al iets milder. Het intense verdriet, emotionele pijn, angst en ja soms schuldgevoelens is op momenten enkel nog op de achtergrond aanwezig. Maar als het op de voorgrond treedt komen we tot de vaststelling dat het een enorm verlies is en zal blijven. Als kind je ma afgeven leert dat je meteen ook niemand meer hebt om kind bij te zijn. Is de lijn van verleden en toekomst op een vreemde manier doorbroken omdat ze er geen deel meer van uitmaakt. Je bent zodanig ontregeld door deze nieuwe situatie dat alle gevoel voor en van richting is verloren gegaan. Je als het ware opnieuw bezint in het leven en de betekenis ervan.

Tot hier ben ik al geraakt. Elke dag is ze nog aanwezig in mijn gedachten. Komt ze voor in gesprekken. Tot hier dus ook postjes over mijn rouwproces. Enkel als dierbare herinnering zal ze ongetwijfeld nog de revue passeren. Maar dit is gepermitteerd. Because i’m completely and utterly and hopelessly hooked….

Queen of my Heart...

2007-10-07T12:19:57+02:00

Dit wordt ongetwijfeld een van de moeilijkste postjes die ik ooit schreef. Oktober wordt nooit meer wat het geweest is Ma. Meerbepaald vier oktober zal voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift staan als de donkerste dag uit mijn leven. De dag dat je in alle rust en sereniteit afscheid nam van ons. Het is zwaar en hard om dit onnoemelijk verdriet te dragen. Mijn gevoelens zijn net als een roller coaster. Gevoelens die de realiteit best willen aanvaarden worden afgewisseld door het totale onbegrip hoe het nu verder moet. Het lijkt zo onvanzelfsprekend om zonder het beschermende van je Ma verder te gaan.. ik beloof je dat ik voor de rest van mijn leven je meedraag in mijn hart zoals jij me in u hart hebt gesloten. Ik een onnoemelijke inspanning zal doen om je waarden door te geven aan mijn zoon. We blijven voor eeuwig verbonden door het gemis.

Door haar dementie had ze ons al begeleid in een soort proces van stap voor stap een beetje afscheid nemen. Alsof ze ons een plots verlies probeerde te besparen. Zo lief was ze. Soms dacht ik bij mezelf dat het op deze manier best wel zou lukken om het te aanvaarden. Niet dus.. het blijft zo irreëel. Hoe kan het ook anders..

De mama’s, het ultieme als het over liefde, genegenheid, beschermende en tal van andere gevoelens gaat die ze je elke dag opnieuw onvoorwaardelijk schenken. Die van mij was zo speciaal dat er geen enkel woord kan plaatsen of kan vatten wat ik wil verwoorden. De herinneringen aan mijn jeugd zal ik koesteren als een van de meest kostbare dingen uit mijn leven. Net als haar bijna onmenselijke drang naar vergevingsgezindheid, delen in andermans geluk. Ook het delen in ieders leed en verdriet was één van haar vele gaven. Als keppekeutel had ik zo’n speciale band met haar.. Als achterkomertje was er ook alle tijd voor die extra aandacht.. Als jongste was er zo weinig tijd om volwassen te worden.. Als haar kleintje was het een voorrecht om zo dicht bij haar moederhart te wonen, het te kunnen opslaan, om te worden zoals zij. Ik ben er dankbaar voor.

In afwachting van de afscheidsviering zijn het mooie dagen. Dagen van mooie herinneringen. Dagen gevuld met zonlicht. Maar zonlicht die net de warmte mist die ik zo nodig heb. Tranen die net niet de betekenis hebben van wat ik voel. Van een gevoel die ik nooit eerder heb ervaren. Oktober word nooit meer wat het was.. zoveel is zeker.

Liefs; Je zoon.

Wherever the road goes...

2007-10-02T15:13:25+02:00

Vorige week las ik ergens dat een blog gemiddeld een 15 maanden stand houd. Hmm.. ik doe het alvast beter, was mijn stille gedachte. Of course. Of was ‘deed’ hier meer op zijn plaats? Check it out Just! Het razend druk leven die voor het moment aan me voorbijraast is de perfecte uitvlucht om het gelijk aan mijn kant te krijgen. Of gewoon in alle eerlijkheid was het eff niet zo nodig om alles uit te schrijven. Was het too private? Maybe. wat het meest was sounds like this. De momenten dat ik de tijd had, wel dan vond ik wel een uitvlucht om het uit te stellen. De momenten dat het te druk was, wel dan had ik er bijna geld voor gegeven om iets te kunnen posten. Kan iemand het een beetje plaatsen of begrijpen? Bud at the end ben ik toch hopelessly hooked aan mijn plaatsje op het net.

Waar ik vorige week wel definitief mee gebroken heb, afscheid van genomen heb, hem bedankte voor bewezen diensten … -i hate to say it- was een goede vriend van me. Face it, darling! Vijf jaar hadden we een band om u tegen te zeggen. Beleefden we samen mooie momenten. Gaf hij me een rustig, sublieme, veilig, trots en zalig gevoel als we samen op stap waren. Het waren mooie momenten. Zoveel is zeker. Het was moeilijk om te breken maar de tijd was er rijk voor. Star is dus ingeruild voor het blauw witte logo van de concurrentie. Just koos dus deze keer voor jong en dynamisch, de slogan, ‘bmw maakt rijden geweldig’ wist me te overtuigen. Zou dit de eerste tekenen zijn van een naderende midlife crisis? How knows J.

Vrienden en vriendinnen, kennissen en vreemde mensen reageren op een vreemde manier op de nieuwe aanwinst. Just koos namelijk voor de variant die onder de noemer ‘Touring’ valt. Break of nog beter bekent stationwagen. Babes without brains reageren vol ongeloof op dit esthetisch gegeven. Melden zonder blozen dat ze dit nooit zouden kopen. of course not treesebees, i know a bad combination when i see one. Dit waren mijn Edie Britt gedachten, maar niet wat ik uitsprak. Dit is gewoon lifestyle, meer moet u daar niet achter zoeken. Het staat gewoon in een verlengde van mijn persoonlijkheid. Is een link naar vrije tijd, sportiviteit, weekendjes maken, sport en ontspanning. Nah. Kortom, it’s a car for any occasion.

Tot zover about my new set of wheels. Het is relatief, de feelgood dat zoiets teweeg brengt. Als schril contrast gaat het minder goed met mijn Ma. - Die verblijft in een RVT voor mensen met een alzheimer aandoening -. Het lijkt alsof een kwade misnoegde geest enkele cruciale functies uitschakelde. We op deze manier nogmaals een nieuwe stap in het onbekende zetten in die vreemde wereld, van een al een even vreemde ziekte. Het is zwaar psychologisch belastend, zoveel is zeker. Het is een ziekte met een tergend lange cyclus. Van steeds weer opnieuw een aanvaardingsproces van de actuele gesteldheid. Als dit dan gaat over de misschien wel onvoorwaardelijkste liefde - Je moeder - is het best wel zwaar op momenten.

Ik weet natuurlijk wel dat ik een moederskindje ben - De laatste uit een nest van vijf maakt het er niet eenvoudig op - maar ben quasi zeker voor allen die van een leuke, gelukkige, zorgelijke en beminnelijke opvoeding genoten hebben me hierin kunnen volgen. Allesoverheersend, onuitputtelijk en onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk, zijn woorden die nooit kunnen vatten wat ik op dit moment bedoel en waar ik mijn Ma haar liefde naar ons toe wil mee beschrijven. Ik zie het nog altijd in die prachtige kijkers van haar. Liefde, genegenheid en bezorgdheid… De switch off button van deze expressie heeft de creepy ghost nog niet weten te overmeesteren. Toch zie ik in die kijkers dat ze moe worden. Dat de momenten dat ze alles geeft met die kijkers van haar ingebonden worden door een onnoemelijke drang naar rust. Het is haar van harte gegund.

Bij deze heb ik mijn weg terug gevonden naar mijn eigenste plaatsje. Mijn blogske. Het plaatsje waar ik alles een plaatsje kan geven, waar ik in alle rust kan accumuleren wat er in me omgaat. Die er me bij helpt dingen vast te leggen in de herinneringen via het geschreven woord. Met de donkere dagen in het verschiet kan het enkel maar de goede kant opgaan in verband met de postjes, over de inhoud.. wel dit is een open boek. Thats life, love, sadness and joy. For things in de past and future. Met de ontstellende bevinding dat all good things come to an end.

Like a indian summer holiday...

2007-08-29T20:13:05+02:00

Zalig is net te goedkoop om te vatten wat een quality time ik heb beleeft in mijn supersized weekend. Zelfs het weertje was van de betere herfstkwaliteit, die ook een zetje in de juiste richting gaf. Bij het bezoek aan mijn Ma, met mijn Vader en Junior, overviel me ook nog een leuke gewaarwording. Deze was dat ze beiden een stralende dag hadden. Mijn Ma, die lijd aan de ziekte van alzheimer, straalde van geluk. Vader die dit aanschouwde, kreeg als het ware door dit toedoen een boost in de zelfde richting. Vertederend gewoon. Yes, it colourize Justin’s day J. Het gaf een feno goe gevoel.

In de late namiddag zijn we dan nog gaan flaneren in de winkelstraat te Kortrijk. De zon straalde een meer dan aangename warmte uit die me terug een zalig gevoel bezorgde. Yes, i was in a happy state of mind. In de etalages prijkten een aantal wannahaves die niet onmiddellijk pasten in mijn budget door de toch wel dure vakantieperiode. Het kon me ook nie deren. Phoe, beauty is how you feel inside and it reflects in my eyes. Nah. Trouwens het was veel te warm om in de nieuwe collectie te passen J.

Zondag waren we te gast in Brugge. Ook toen zat het weertje feno mee om de stoet van de gouden boom mee te maken. Zij had de stoeltjes gereserveerd zodat we als echte celebs het ganse gebeuren konden volgen van op de eerste rij. Het was eens euh, iets anders ja J. Prachtig waren de kostuums, hoe de figuranten zich inleefden in hun rol en de sfeer die er heerste. Hilarisch was toen Just melde dat het eigenlijk best vreemd is dat de mannen vroeger zoveel mooie kleedjes of rokken droegen en daar op vandaag niets meer van overblijft. Oh dear, de beau monde was in die tijd in ieder geval héél mooi gekleed. Valt eigenlijk bijna nie te geloven met al die confectie van nu.

Op maandag ben ik dan samen met Junior de boeken voor het nieuwe schooljaar gaan ophalen. Dit was de finale ontnuchtering dat alles wat ook maar met vakantie te maken heeft door de tijd op zijn einde loopt. Die fijne tijd word vanaf volgende week terug geruild voor de materie die gevat zit in een stapeltje boeken. Het wordt terug wennen. Voor iedereen. Afsluiten met een tikkeltje nostalgie.

Dit was ook het gevoel die me overviel bij het horen dat Jos Brink was heen gegaan. Het is net alsof ik de persoon een tikkeltje kende. Het was zo’n lieve warme persoonlijkheid. Bij me thuis keken we altijd naar ‘Wedden dat’. Ik zie het nog levendig voor me. Hoe hij het programma opende met die charmante glimlach en de volgende woorden ‘ Dag lieve mensen’. Dat was nog eens van die echte gezellige televisie. Met een grote zak chips voor de buis. En tussendoor de Ster-reclame met leeuwtje Loeki. Als er een proef niet gelukt was vond hij het zo’n zonde, lukte die wel, was hij tot tranen toe super enthousiast. Als er een hemel bestaat is hij er ongetwijfeld sinds kort een bewoner van. opende hij ongetwijfeld met de onvergetelijke woorden ‘Dag lieve mensen allemaal..’.

What about ‘Waregem Koerse’. Wel, ik ben nie geweest. Al de vriendjes en vriendinnetjes paarden die meeliepen in de stoet van de ‘Gouden boom’, vertelden me dat dit een teken zou zijn van cruel and inhuman behavior. It really puts things in perspective J.

Back online...

2007-08-21T16:06:11+02:00

Tijd voor een postje. Oh dear, als ik zo kijk naar de datum van mijn vorige relaas - ok it’s a detail J - ben ik op gebied van bloggen nie goe bezig. Ma ik heb een perfect verweer. Ik was in verlof en mijn prularia zal op het net niet van zo’n educatieve waarde zijn dat het ook maar iemand gemist heeft. Trouwens ik had er geen zin in. Was veel te druk bezig met genieten… Uitstapjes, het drinken van bottels rozé, bij vrienden nachtenlang socializen..,een zalige tijd doorbrengen met Junior.., tafelen als echte Bourgondiërs.., it’s all in the picture.

Ook was ik op reis. Een reis van gevoelens en gewaarwording. Van intens plezier tot verdriet. Een lach en een traan. Toekomst en verleden. Dit onder vrienden en vriendinnen, familie en kennissen. Face it darling, sprak ik op momenten tot mezelf, it’s gorgeous to have a live like yours. Toch wil ik nog iets kwijt die iets negatiever is wat mijn verlof betreft. Meerbepaald aan de zon. Je was waardeloos, schijnheilig seut dat ge zijt. Ik em tege u iets gezegd, gesmeekt, om u van je beste kant te laten zien. Begrijp u nie, beschouwde u als een van mijn beste vriendinnen. Als response kregen we op bepaalde dagen echte herfsttaferelen als antwoord. Dit waren de momenten dat ik walgde van u. Nah. Het is uit met de vriendschap, BITCH. No more excuses.

Wat ook nie went de laatste dagen is het schril contrast vakantie en terug gaan werken. Ik denk dat een weekje rehab zal nodig zijn om terug te wennen aan het idee. My boss told me several times that he didn't like my kind, cause I was a bit 2 leisurely. Na vier weekjes verlof kan men toch nie verwachten dat die instelling is verloren gegaan. Van Just duurt dit net iets langer J. Spijtig denkt hij daar anders over. It seems that I was busy doing something close 2 nothing. But different than the day before. Dit werd me fijntjes meegedeeld met de volgende woorden. Begoeting: ‘en Just, wanneer ben jij nu terug uit verlof’. What on earth was he insinuating? Believe me, it’s a detail. Kan ik het helpen? Ben gebrainwashed door mijn vriend Mika die me leerde ‘Relax, take it aesy. Of course honey, a fine idea. Wat ben ik blij met het gezelschap van mijn Ipod. Sophie Ellis Bextor told me the truth. Music Gets the Best of Me.

Ma ik hou er de moed in. Thats live. Trouwens mag ik het komend weekend al terug genieten van een supersized weekend. Het is namelijk Waregem Koerse. Oh dear, dit doet er me aan denken dat ik dringend moet gaan shoppen. Ja want Waregem Koerse zonder hoed is als een tafel zonder poten, een moto zonder motor of god zonder zijn gebod. H&M here we come J.

Happy Times...

2007-07-31T14:45:44+02:00

Dik een week van Just zijn vakantie is momenteel al voorbij gevlogen. Tijd die ingevuld word met dingen die enkel een goed gevoel geven. Een gevoel van rust, relaxatie, kortom vakantiegevoel. Ik geniet, daar heb je geen gedacht van. Junior geniet ook. Deze is met Mister-Love, Zij, Mister incredible - zoontje van Mister-Love – en little Marie naar de beau monde te Saint Cyr Sur Mer getrokken. Dolce Frégate waakt over these friends en make them feel comfortable. As we like it! Het weertje is er fabulous en ze beleven er de tijd van hun leven. Maakte Dolce eerder Gabbana al gelukkig, nu doet hij het samen met Frégate om Mister-Love, Zij and.. te plezieren. Just krijgt al een super gevoel van een foontje uit deze contreien. Ja, ben echt in a relaxed state of mindJ.

Nog een andere vriend van me is ook vertrokken naar Corfu en gaf me zijn fabulous set of weels de tijd dat hij niet in het Belgenland aanwezig is. Hij, is meer op zijn gemak als Just met zijn wagen rijdt dan dat deze in zijn villa onbewaakt achter blijft. A fine idea. We like you tooJ ! Luxe brengt vreemde problemen met zich mee.. Oh dear, ik voelde me meer dan Paris in de zwarte beauty. Het comfort, de geur van het nappaleder - de wagen is amper drie weken oud - en het veercomfort zouden Assepoester groen van jalousie doen kleuren. Of course! In ieder geval is Just the beauty of de ball J, of moeten we zeggen of the street. Prachtig om met zo een wagen te kunnen rijden, ook al is het maar voor een weekje. If God had a car, it would be a Mercedes-Benz like mine J. (Just said it with Edie Britt voice and face) Het maakt me ook gelukkig.

Ieder die me nu ziet heeft de mond vol van geld en het daaruit voordvloeiende geluk. Just ondergaat het stilzwijgend maar denkt something like this.

Denk je nou echt dat geld je gelukkiger maakt? Hoe naïef kan een mens zijn. Ja je hebt inderdaad het geluk niet elke keer in stress te zitten over rekeningen en op vakantie te kunnen gaan wanneer je maar wilt. Nice, maar denk je zelf niet dat het eenmaal gaat vervelen dat je zomaar al je dromen kunt vervullen.

Sommige dromen moet je over kunnen blijven dromen. En wat als je genoeg geld heb en je kunt 5 keer in het jaar op vakantie. Waar kun je dan nog over dromen. Op een gegeven moment word je te verwent en neem je niet snel genoegen met een 5sterren hotel of restaurant.

Zelf reken ik me rijk als ik een gelukkig leven heb. Daaronder versta ik:
Net genoeg geld om rond te kunnen komen, 1 keer in het jaar op vakantie kunnen gaan en met vrienden uit kunnen gaan.

Op die manier kan ik altijd nog dromen van een grote reis naar Afrika.

Een hoop vrienden om me heen hebben die echt om me geven niet omdat ik geld heb, maar omdat ik mooi ben J.

Nee, serieus, gewoon mensen die echt geven om de persoon die ik ben.

Een familie die om mij geeft. En die me zo nu en dan me met beide benen op de grond zet. Maar me toch helpt en steunt in de dingen die ik echt echt echt wil.

En een liefde in mijn leven die alles voor me zou doen. - my son - Die geduldig is met mij en alle rare streken die ik uithaal.

Maar genoeg over mijn droomleven. Ik denk dat iedereen wat anders verstaat onder rijkdom. Helaas denken mensen vaak aan geld. Een aantal miljoen op je rekening een groot huis een zwembad en een mooie auto. Works magic! Jammer hoor, want wanneer zien mensen nou eens wat voor moois ze al in hun leven hebben? Check it out baby! Ik ben blij dat ik bepaalde delen van mijn droomleven al binnen handbereik heb en dat ik altijd nog een aantal dromen mag hebben. Dromen waarvan ik zelf weet dat ze onmogelijk zijn te vervullen maar dat is mooi zo, laat mij maar dromen.

Ik ben iets minder modaal. Zeker deze week in my best friends Mercedes waar Fergie net iets anders klinkt met het mooie Big Girls Don’t Cry. Of course not honey! I’m not a sissy J Just bombardeert ze tot current hit. Nah..

My first Holiday-night...

2007-07-24T10:30:15+02:00

Eindelijk vakantie. De klok gaf half vier aan deze morgen toen mijn brein er eigenlijk uit was dat de tijd was aangebroken om over te gaan tot complete rust, lees vredig slapen. Lichaam en geest moeten nog de routine van het werken in the nightshift elimineren tot wat een normaal mensenleven hoort te zijn. Nog duidelijk niet in het vakantieritme. In de tijd die er aan vooraf was gegaan gingen de gedachten naar alles wat de dagen ervoor brachten en naar alles wat de komende dagen nog zullen brengen. Ik hoorde de eerste dappere vogels al fluiten die ergens de kennis gaven aan Just dat de eerste zonnestralen de nacht verruilden voor de dag. Het was al te laat om te gaan slapen en nog te vroeg om wakker te blijven. Vreemd gegeven,werken in de nightshift. Tegen de tijd dat het gewone patroon - het slapen s’nachts – terug wordt aanvaard, moet de overstap terug gemaakt worden naar het tegengestelde. Crazy, i know!

Hoe lekker mijn dekens mij ook gezelschap hielden, toch konden ze me dus niet overtuigen om toe te geven aan de nacht. Tijdens het woelen kwamen de gedachten van zovele facetten van het leven naar boven. De hoofdlijn in mijn denken was ‘is mijn leven echt zoals ik wil dat het is’. It should be! Toch botste het op enkele punten. Geen wonder dat een mens de slaap niet kan vatten als de gedachten die kant uitgaan.

Het slaapvertrek kent vele geheimen. Als de muren konden vertellen, zou het heel wat stof doen opwaaien. Het gaat er niet altijd bedaard aan toe. Uitheemse geluiden zoiets als: gekreun, gehijg, gezucht en luidop gesnurk. Ze doorkruisen meermaals de vredige stilte van de nacht. Eindeloze discussies, ruzies, verzoeningen en als het even kan seks. Dat laatste lijkt mij het interessantst, het is namelijk goed voor je hypotensie, yeah! Alles zat verhuld in een beautiful dream. Nu denken jullie het wordt boeiend, bedgeheimen verhoogt de goesting. Sorry, ik moet jullie teleurstellen, ik ben wat verstrooid en vergeetachtig. It’s all about discipline honey J.

Toen ik tegen de middag uiteindelijk uit mijn bed rolde - the usual time – zag de wereld er niet zo mooi en vrolijk uit. Het was grauw en nat.. een echte Belgische zomer word het. Madame Soleil moet duidelijk nog eff wennen aan het idee van vakantie. Knock here dead,de seut! Phoe. Het zal mijn humeur niet kelderen zei ik voldaan tot mezelf. Bruin zijn is niet echt een waardemeter. Bitch! Vandaag volstond gewoon lekker niks doen. Voor wat de komende dagen betreft daag ik de trut uit dat ze niet meer weet hoe ze moet stralen, hoe ze terug de liefde wint van ieder die haar zo lief had. Is het zoveel gevraagd om alle lieve mensen een lekker bruin kleurtje te geven, ze te laten genieten op het moment dat het tot ieders mogelijkheid behoord door het verlof.. Bewijs het dan eens meid dat het niet hoeft om ver weg te zijn van de dagelijkse dingen, ver weg van de dingen die zich elke dag herhalen, ver weg van werk, school en verplichtingen. Bewijs het me es dat het ook kan hier bij ons met u fenomenale kracht. De kracht van leven, optimisme, liefde, lust en mss het allerbelangrijkste op het moment. Het vakantiegevoel. Show me what you got, ijskonijn. If you're looking for a catfight, Girl you gonna get it from me. And I even scratch and bite J. Nah.

Do You Know...

2007-07-17T17:10:10+02:00

Van sommige dagen zou je willen dat ze eeuwig zouden blijven duren. Dit was zo afgelopen zondag. Summertime feels good! Het was warm, zomer zonder meer. Mss wel iets te warm daar het afzakken naar de Belgische kust - om de Sunkissed teint te plezieren met een zeebriesje – uitdraaide op een sisser. Er was geen maritiem windje te bespeuren. De zee lag er in al haar schoonheid zo rustig bij dat het leek alsof ze in leer was gegaan bij een of ander meer. Prachtig is een stelling die woorden te kort schieten om het te neer te zetten. In de avond mochten we genieten door de feno zorgen – door de zee – van lekkere Oostendse garnaal croguetjes en zeewolf in een preiroom sausje bereid met een grootse toewijding in Brasserie Renommee te Oostende. Dit alles geserveerd met een zomers rosé wijntje. Daar deed de zon dan weer haar bijdrage in om de overrijpe druiven te laten evolueren naar kunst. De kunst van een huwelijk, zon en druiven, te bottelen in een driekwart liter summertime feels good J. Wat kan het leven toch mooi zijn hé.

In the mean time zijn we begonnen met het aftellen naar het verlof. Het wordt zich echt naar de 20^ste slepen. De laatste lootjes wegen inderdaad wel heel zwaar. Een mens heeft het nodig, zoveel is zeker. In the factory is de stemming te snijden met The Newcomer - lees vrouwmens aka Bitch - die alle info, mythes, roddels, vertrouwelijke en geklasseerde story’s terug tot leven wekt. Als de halve waarheden ter hore komt van deze die er best niet meer aan herinnert wordt worden de catfights net vermeden. Maar is de stelling ‘ Meaow meaow, i’m gonna get you back somehow’ is alom vertegenwoordigd. Mss brengt het verlof soelaas in deze materie. De sfeer is om te snijden en maakt me duidelijk dat iedereen wel iets weet van ruzie maken. Als ze scoren geeft het hen zelfs een vorm van geluk. Het geluk van een overwinning. Dit alles maakt mij en N. - beste vriend – het nu wel heel gemakkelijk om niet in dit milieu te vertoeven. Mijn ma zei altijd dat ik het getroffen had. Ik was mooi J, en had mensenkennis. Alle wapens om te overleven in de harde wereld. Look smart, but also be smart darling!

Hopelijk wordt het zomer de eerst komende dagen. Of is het dit al gans de tijd de afgelopen twee weken? Het zit namelijk zo: Just is een trouwe luisteraar van Q-music die te oostende live op antenne gaat vanuit het zogenaamde Beachhouse. De berichtgeving in verband met het weer lijkt daar altijd wel uit een of ander Caribbean Top Beach bestemming te komen. Zou het gemanipuleerd zijn. I hope not! Don’t lie to me! If you were looking for a catfight, I got no mercy mercy for you mister deejay J. (that's right) Afgelopen zondag was het in ieder geval de truth.

Voor het volgende laat ik jullie genieten van een song die bij me een summertime-feelgood teweegbrengt. Toepasselijk ‘Do You Know’- for the persons at the factory - J van Enrique Iglesias. Sit and enjoy, lady’s and gentlemen

Just going on safari...

2007-07-09T11:30:01+02:00

Geheel onverwacht is er toch iets uit de solden mijn bezit geworden. Toen ik door Waregem reed werd mijn aandacht getrokken door een Oliver Strelli Store met op de etalage de gekende 50% korting. Flink op de remmen en vlug es binnenlopen was a fine idea. In geen tijd pikte ik er als fashion addict een feno informal shirt uit het assortiment. Leuk gecentreerd - yes, we can still wear it - met geborduurde bloemen in leuk linnen. Une piéce unique J. De verkoopster zei me dat het kleur me prachtig stond. De maîtresse, of course! Phoe.., in de luttele 10 minuten dat ik in de store was hoorde ik het huppeltrutje met veel blingbling net het zelfde zeggen tegen een ander klantje. Golddigger, waren Just zijn stille gedachten. Bij het afrekenen melde Just dan maar fijntjes ‘oh darling, de kleur van je blouse staat je ook prachtig’. Was i wrong? Nobody’s perfect J!

In de avond zijn we - Just en Junior - gaan zien naar de film Die Hard 4.0 Na de lovende berichtgeving werden we inderdaad niet teleurgesteld. ‘Die Hard 4.0' is plezante nonsens met genoeg actie, knipogen - in de stijl van, ‘heb daarnet nog je vriendin gezien met een SUV in here ass’, doelend op het feit dat de bitch was neergestort samen met the vehicle - en spanning om een gezellig popcornkauwend zomeravondje mee te vullen. Het is geen kunst, het is geen klassieker maar tot nu toe is het wel de meest geslaagde actieblockbuster van het seizoen. De actie was goed maar de knipogen waren voor Just mss wel het leukst.

Het wordt zo langzamerhand aftellen naar het verlof. Yeah, richt! Nog twee weekjes naar de factory voor de verdiende rust van start gaat. Ik kijk er écht naar uit. Zijn het de jaren die beginnen te tellen.. of course not! What on earth are you insinuating? Nee, ben gewoon een beetje moe van het vele werken. Nah.

Oh ja, voor wie echt het onderste uit de kan wil halen van zijn internetverbinding heb ik de volgende aanrader. Safari is al enige jaren de standaard webbroser voor de Mac, en heeft volgens Jobs ondertussen een marktaandeel van 4,9 %. Met het uitbrengen van een Windows versie hoopt men het marktaandeel verder te kunnen vergroten. Apple claimt dat de nieuwe versie van Safari, Safari 3, onder Windows ongeveer twee keer zo snel is dan Internet Explorer 7 en anderhalf keer zo snel als Firefox. Ik probeerde het en ik moet zeggen het is echt wel snel. Het leuke is dat je toch nog altijd je Internet Explorer kan blijven gebruiken. Voor Just is het leuke mss wel dat ik op die manier wel een stukje dichter naar een Mac evolueer. Ok, i’m a gadgetfreak J.

Mss nog een tip voor vriendinnen die graag series volgen in de stijl of aard van Desperate Housewives. Voetbalvrouwen, die loop op maandagavond bij VTM, is écht nie te doen. Je moet bijna een ijkonijn zijn om geen prettig gevoel te krijgen bij de hilarische taferelen dat de meiden op het scherm toveren Ze zijn bloedmooi. Ze hebben de perfecte maten. Ze dragen de hipste kleren. Ze hebben teveel geld, teveel tijd en nauwelijks een eigen leven, want ze staan ten dienste van hun man. Ze zijn voetbalvrouwen en staan centraal in de gloednieuwe gelijknamige serie van Nederlandse makelij. Het eindeloze en nutteloze shoppen. De ijdelheid en de mediageilheid. De ruzies en de onvermijdelijke ontrouw. Al deze -en nog veel meer- clichés over voetbalvrouwen worden gedurende tien afleveringen bevestigd én uitvergroot. Laat er geen twijfel over bestaan: "Voetbalvrouwen" is een serie met ballen, ontroerende momenten én vooral veel humor.. Ok, that’s only my opinion. Just try it!

Live is like a rollercoaster, live it, be Happy, enjoy life...

2007-07-05T14:28:30+02:00

Het schooljaar is afgelopen, de vakantie heeft ondertussen al zijn intrede gedaan. Samen met deze twee factoren lijkt het er op dat de zomer ziek is en de herfst playbackt. Just echter playbackt Rihanna’s ‘Under my umberella ella ella eh eh eh under my umberella ella ella eh eh eh eh eh eh’!! kwestie van het goed humeur niet te verliezen nietwaar J.

Oud nieuws dus. De inzet en het harde werk van junior zijn eerste jaar Latijn staan er. Een A-attest is het geworden. Over de inzet wordt niet meer gedacht en de goede punten liggen al netjes opgeborgen als stille getuige om ons er ooit nog aan te herinneren. Het is toch allemaal relatief hé.. Wat op momenten Junior zijn leven bepaalde de afgelopen 4 weken - den blok - is opeens niet meer aan de orde van de dag. De boeken zijn al besteld voor het tweede jaar, de motivatie heeft terug twee maanden om te rijpen. Voor Just leeft de hartenwens dat hij ook voor het tweede jaar de kracht, motivatie en moed vind om zo te bouwen aan zijn verdere kennis en toekomst. Dus,Congrats to my son. Na het foontje van Zij met de punten werd ik overspoeld door zoveel emoties.. trots, blijheid, respect, gaven zo’n gelukkig gevoel dat tranen werden geboren bij de gedachte van al zo’n grote zoon te hebben. That’s Just you know J.

Alles werd samen gevierd met een etentje op zijn oosters. Meerbepaald in Wok Palace te Beernem. Prijskwaliteit een echte aanrader maar wel een beetje luidruchtig publiek. Er waren trouwens zoveel Nederlanders in de zaak dat Mister-Love na de tweede fles wijn de zaak er van verdacht een dekmantel te zijn van een heuse koffieshop J: it really puts things in perspective! Hilarisch werd het helemaal toen Just de kok die aan het wokken was stond te bewonderen - hoe hij wokte dus – en een meid me vertelde dat het een grote luxe moet zijn zo een man in huis te hebben. Aan het accent te horen ook Nederlandse… that makes Just so curious dat ik aan mezelf verplicht was om te vragen hoe ze hier verzeild geraakte. ‘Gewoon toeval’ was wat ze me vertelde. Less is more waren mijn gedachten J.

Toch fijn om dit samen - het etentje- te kunnen meemaken met Zij en Mister-Love. Mss zijn we wel de vlaamse versie van Demi Moore en Bruce Willis. Ja, listen without prejudice! Die hebben ook nog zo een feno band met elkaar. Hun huwelijk - van Demi&Bruce - mag dan ook wel over zijn, de genegenheid is nog altijd een constante. Dat Junior op de eerste plaats kwam was een eerste vereiste. Zelfs een weekend met Zij en Mister-Love behoren tot de mogelijkheden, voor velen de ongelooflijke realiteit. Toch is het belangrijkste dat Just en Zij erin geslaagd zijn om junior op de eerste plaats te zetten. Ik zou het iedereen aanraden om na een gebrokken huwelijk met je ex en je kinderen en de andere partij overeen te komen. Gewoon je kinderen laten zien dat alles goed komt. That’s where it is all about.

Oh dear, ik vergeet het bijna te vertellen. Just was in het weekend ook Demolition Man. Het zit namelijk zo: Mister-Love - of moeten we hem Ashton gaan noemen J, oh my God, can you imagine - had tijdens de verbouwing van zijn woning een stacaravan gekocht die nu maar es moest ontmanteld worden. Als een échte man met overall - in blote bast- ging Just het gedrocht te lijf met haakse slijper. Wa seg je da van! Bij dezen is dus bewezen dat Sir Justin geen sissy is. Nah.

De iPhone ligt in de States in de rekken. I’m really excited. Click here for a closer look at the iPhone Schoon hé! Like a Star Trek Gadget Come to life! Die mannen van Apple kennen er wat van mijn gedacht.. Dit is me natuurlijk als gadgetfreak niet ontgaan. Het kind in mij hé, ken jut.. Ik wil zo een teleromeo.. geef toe op een trendy terras is het natuurlijk not done om een rinkelende walkie talkie op te vissen. Trouwens, it's not pretension if you've earned it. Ik weet enkel niet wie van mijn twee vriendjes me het cadeau zal doen. Sint-Nicolaas of de Kerstman daar het hebbeding verwacht word in Europa tegen het einde van het jaar. Het word koffiedik kijken want nog een ander maatje - de paashaas – vertelde me dat ze niet bestaan. A total nutcase. Phoe.. Jealousy, It's such an evil thing J.

Newcomer's...

2007-06-25T15:55:12+02:00

Na een woelige nacht werd ik deze morgen wakker met het gevoel dat ik al moe ben nog voor mijn dag begint. Eigenlijk had ik meer zin om nog wat te blijven liggen. Plots kreeg ik de drang om mijn tijd iets nuttiger te besteden door middel van het schrijven van dit postje. Bij het optrekken van mijn rolluik in mijn kamertje was alles aanwezig die in schril contrast staat met de temperaturen in Griekenland. In plaats daarvan zie ik een sombere grijze lucht. Terwijl ik in gedachten een goede dag wens aan de boom - Just heeft iets met bomen - tegenover mijn kamer, word ik nog getrakteerd op een hevige regenbui. Het leek alsof hij – de boom - het heel erg naar zijn zin had waren mijn half slaperige gedachten. Tot zover de eerste gewaarwordingen van Just deze morgen.

Een terugblik in de tijd –het weekend en de werkweek- worden het vervolg van dit postje. Well it go’s like these. De nightshift werd de afgelopen twee weken versterkt door een persoon die in het verleden in het weekend werkte. Meerbepaalt een op het eerste gezicht naïef vrouwmens, maar met kennis van zaken om slapende honden wakker te maken. Na twee weken kreeg ze het voor elkaar om alle info die ze ooit sprokkelde over de personen uit de nightshift subtiel in een gesprek te plaatsen. Dat naïef zijn was op deze manier dus niet meer dan een masker. Vorte.. J.

Zo kreeg ik de info dat mijn waarde collega’s me er van verdenken dat ik een, en nu komt het, een sexlijn onderhoud. Oh my God, can you imagine, da klinkt kinky hé, ik viel bijna in de coma van het lachen.. en riep frech air please! Het zit namelijk zo dat vele correspondenten me opbellen in de factory en de gesprekken wel es durven uitlopen. -Het woord ‘uitlopen’ heeft enkel betrekking op de gesprekken J- waardoor de insinuatie groeit in de richting van.. een sexlijn??? Afc. is the best name for it. Average fustrated chump, oftewel gefrustreerde doorsnee sukkels.. toch bracht het me wel op het idee dat ik dit perfect zou kunnen combineren met mijn job. Enkel een ver doorgedreven hijg cursus en ik ben vertrokken. A fine idea J.

Ook werd mijn vriendschap in vraag gesteld met Sir N. waarvan de rumors in het verleden dit als ‘not done’ zouden bestempelen. Toen heb ik de vraag gesteld aan het vrouwmens - sorry vind op het moment geen ander synoniem die past bij haar persoonlijkheid - als ze het verhaal kende van de drie zeefden? Het antwoord was ‘nee’. Well it go’s like these honey. Bij Socrates kwam eens een man, die zei:"Luister eens, ik moet je iets belangrijks over je vriend vertellen".
"Wacht even", onderbrak de wijze hem, "heb je, wat je mij wil vertellen, door de drie zeven laten gaan?""Welke drie zeven?"
"Luister goed! De eerste is de zeef van de WAARHEID. Ben je ervan overtuigd dat alles wat je mij wil vertellen, waar is?"

"Dat niet", sprak de man, "ik heb het maar van anderen gehoord."
"Maar dan heb je het toch wel door de tweede zeef laten gaan: de zeef van de GOEDHEID?"

De man kreeg een kleur en antwoordde: "Ik moet toegeven: neen".

"En heb je aan de derde zeef gedacht, en je afgevraagd of het NUTTIG is, dat van mijn vriend aan mij te vertellen?"

"Nuttig?... Eigenlijk niet."

"Kijk, als datgene wat je me wil vertellen, noch zeker waar, noch goed, noch nuttig is, hou het dan liever voor jezelf". Als antwoord kreeg ik te horen dat ze me maar een rare vond. Waarop ik haar melde dat dit mss wel het leukste was dat ze me deze nacht zou vertellen. Bitch!

Vreemd hé, dat mensen zo kunnen in elkaar steken. Iets zoeken achter het fenomeen vriendschap.. Vriendschappen bestaan in maten en gewichten. Ze ontstaan doordat de een wanhopig naar iets op zoek is –steun in een moeilijke periode - en in een ander geval de helpende hand bied. Als zoiets ons overkomt, zien we opeens de waarde van mensen die we soms al hadden afgeschreven. Mss beantwoord Sir N. wel in die optiek ergens aan dit profiel.. En voor we het weten heeft zich een band gevormd, hoewel anderen daar soms niet bij kunnen. Onwaarschijnlijke vriendschappen zijn mss wel de meest waardevolle van allemaal. Of course! Ik denk niet dat het vrouwmens er ooit aanspraak zal kunnen op maken. I know a bad combination when I see one J.

Het weekend was een schril contrast met de materie van hierboven. Het was pure fun. Just was uitgenodigd om de laatste twee suv’s uit het topgamma uit te testen. Het zit namelijk zo, Mister-love plant een aankoop in deze richting en betrekt er me bij door mijn passie voor auto’s. - nog een voorbeeld van onwaarschijnlijke vriendschap - ‘Magnificent’ is het woord op wat de vier topmerken te bieden hebben. Een grote luxe moet het zijn te kunnen kiezen uit: Range Rover, Range Rover Sport, Mercedes-Benz GL of de BMW x5.

Wat ons s’morgens echter was opgevallen, voor de proefritten, was dat er vanonder my star het gemiauw van een kitten te horen was. Bij controle onder de wagen was daar trouwens niets van te zien en trok het verder niet meer onze aandacht. Daar kwam wel verandering in toen het koddige zoontje van Mister-Love met een verwonderde blik ons kwam melden dat er een katje bij mijn motor zat.. hij het had horen miauwen. Bij het openen van de motorkap zagen we in de diepte inderdaad een rose kitten bang in onze richting kijken..

Hilarische taferelen waren wat toen volgden. Mister-Love ontpopte zich tot een mega dierenvriend door de auto op te krikken en ettelijke pogingen te ondernemen om het kleine mormel te bevrijden. Alles is natuurlijk niet evident daar de onderkant ons leerde dat alles nu dichtgemaakt is met panelen. Toch slaagden hij in zijn opzet en had zijn zoontje een missie. Het verzorgen van ‘Paris’. Zij vond het de perfecte naam voor de kitten. ‘What on earth was she insinuating!?’ J.

Mijn verdenking wat star betreft van een aantal postjes geleden is dus gestaafd. De vorte heeft dus zonder mijn kennis en goedkeuring nen fokkel gedaan met een poes-auto. Paris is daar het levende bewijs van.. Wa zeg dje da van J.

Het word zo stilaan tijd om dit postje af te ronden. De zoveelste plensbui is hier net terug losgebarsten en zorgde op een vreemde maner voor dit mss wel iets te lange postje. Ofwel is mijn onderbewustzijn de dader.. want na dit te hebben gepost volgt de vervelende klus om mijn belastingsbrief in te vullen. Die me waarschijnlijk terug verteld dat er moet betaald worden… Phoe, fresh air please!

Back on the bloglist...

2007-06-18T19:00:22+02:00

Meer dan een maand is het deze keer geleden, dat Just, iets uit de vingers tokkelde – terwijl ik op momenten er wel aan dacht maar er om een of andere reden niet toe kwam- die mijn blog zou halen. Zonder reden werd ik -een viertal weken geleden dus - zomaar overvallen met de gedachte om er mee te stoppen. De gedachte van de tijd die je er in steekt was niet onbelangrijk. De wetenschap dat mijn tekstjes op momenten maar van een povere kwaliteit getuigden, maakten het er voor me net iets gemakkelijker op. Face it darling, je kunt het eigenlijk niet missen.. (spreekt zichzelf toe J)

Toch volgde ik nog trouw mijn blogronde als een goede blogvader. Yes, i’m a constant reader van allen die op mijn bloglist voorkomen.

In de afgelopen weken passeerden er leuke en minder leuke dingen op mijn pad. De leuke zijn dat ik de teksten van Mika compleet vanbuiten ken. Enkel de falsetto’s durven nog wel es de mist in gaan J. Relax, i’m working on it in a private room of in de auto J. Misschien wordt het maar eens tijd voor een coming-out dat mijn muzieksmaak wel ergens een gay-kantje heeft. Mijn goedkeuring van rare falsetto-stemmen met een enorm bereik zoals de Scissor Sisters. Voeg er ook nog een diepe liefde voor sterke pianotunes bij, Abba, Madonna en vroeger de Dolly Dots en het komt inderdaad ergens in de buurt. So whatever, sommige vinden het stiekem leuk, Just niet dus. ‘Happy ending’, is my favourite for the moment. Ben er dus compleet weg van.

De minder leuke zijn dat my dear friend N. -mijn collega op de werkvloer- voor een tweetal weken afwezig is op de factory. Door een ongelukkig toeval verstuikte deze zijn enkel, en wat in gedachten een steunverband moest worden, werd in werkelijkheid het schoonste botje van Prada J. In het gips dus. Just loopt dus een beetje verloren op de werkvloer. Spottend mag ik deze info ook verbaal in ontvangst nemen van de andere collega’s. The rumors are true! Paris noemt dit in een van haar songs zo: Jealousy, jealousy, jealousy… It's such an evil thing to watch someone like you. Zelfs een uitzonderlijke vriendschap met iemand kan deze vreemde emotie bij andere tot leven brengen. Wat een wereld hé, correctie, wat een collega’s. I’m singing in the...garbage. Nog een weekje op de tanden bijten dus.

Oh dear, heb eigenlijk nog zoveel te vertellen maar ik vrees dat dit voor een volgend postje zal worden.

De eerste zinnen zijn dus bij deze geschreven. Het voelt goed aan om terug iets neer te zetten. Een van de factoren die er me toe aanzette was de inhoud van het volgende tekstje. Ik vond het zo schoon dat ik het graag met jullie wou delen, lief hé J.

Wacht niet op zorgeloze dagen,
Om gelukkig te zijn
Want altijd zal een probleem je
Bekommernis geven

Wacht niet op waardering
Om gelukkig te zijn
Want altijd zal er iemand
Kritiek op je hebben

Wacht niet op een dag zonder fouten
Om gelukkig te zijn
Want altijd maak je ergens
Een grote of kleine blunder

Wacht niet tot iedereen vriendelijk voor je is
Om gelukkig te zijn
Want altijd zal er iemand
Jaloers op je zijn

Wacht niet tot ze je genoeg betalen
Om gelukkig te zijn
Want altijd zal je minder verdienen
Dan je meent waard te zijn

Wacht niet tot je bij iedereen gelijk haalt
Om gelukkig te zijn
Want altijd zal iemand denken
Intelligenter te zijn

What about Destiny...

2007-05-15T11:30:02+02:00

In de afgelopen werkweek was het moment gekomen dat ik door het toeval -of het lot- in gesprek kwam met de collega uit de factory die zijn dochter verloor in een verkeersongeval. Als supersociale Just was het zelfs voor mij niet evident om een gesprek aan te knopen met iemand die zoveel verdriet te verwerken kreeg door de schuld van een dronken, roekeloze chauffeur. De afgelopen week viel het me dus te beurt.

Een welgemeende stevige handdruk was genoeg als opening van het gesprek. Schrijnend is het verhaal van een ouder die de laatste minuten van zijn kind –op een honderdtal meter van zijn huis- onder de ogen zag wegglijden op the crime scene. Hartverscheurend is het hoe de MaMa het met de grootste moeite van de wereld probeert te plaatsen, tevergeefs natuurlijk. Harteloos is de schuldige –die in dronken toestand toch nog zo sluw probeerde te zijn om het voorval te ontkennen- die door middel van vluchtmisdrijf een persoon in een levensbedreigende situatie aan zijn lot overlaat.

Hij praatte van zich af en Just was zijn grootste steun door te luisteren naar zijn verhaal. Hij vindt er steun in dat dit haar lot was. Dit zette aan tot bezinning en zette een aantal denkpistes in gang die materie zijn voor dit postje.

Zijn we vrij of staat alles al vast? Als alles al vast staat zou dit dus betekenen dat alles wat wij als mensen doen, denken en voelen al vastgelegd is. Sounds weird! Elke gedachte die jij denkt, zelfs nu je dit postje leest, al een geschiedenis heeft van gebeurtenissen waarop je op het punt bent gekomen dat je nu achter de pc zit en dit zit te lezen. Dit zou dus al vastgelegd zijn sinds het ontstaan van de mensheid, nee sinds het ontstaan van alles. Elke gedachte die je denkt, met elke reactie als gevolg, volgt een pad waarvan niet afgeweken kan worden. Maar als je dit zou doen, zou dit ook een doel moeten hebben. Maar een doel heeft ook een einde, en wat is er dan na dat einde?? Dit soort vragen laten mijn hoofd echt spinnen…Heerlijk! Zou hier dan echt een persoon boven zitten die dit allemaal regelt? Of is die persoon de natuur, onwetend in zijn onschuldigheid.

Als je het geloof er bij haalt staat alles vast volgens de plannen van God. Wat het doel is? How knows! Mijn self betrad ook de piste van het toeval. Ik dacht dat alles is ontstaan zoals het nu is en dat elke handeling zijn eigen reactie als gevolg heeft. Dit zou dus betekenen dat wij als mensheid, nee als bewustzijn doelloos ronddwalen in een eeuwig durende cyclus van leven en overleven. De wijze waarop de natuur dat doet dus.

Dit laatste werk het best voor mij. Het is op Just zijn lijf geschreven. So simple as that J. Waarom zou alles een doel moeten hebben? Dit doel zou van te voren bepaald moeten zijn en wij als onwetende wezens zouden dit toch nooit kunnen begrijpen. Ik kwam tot het besluit dat je enkel deze twee pistes kan bewandelen: of alles staat vast in een plan waar niet van afgeweken kan worden, of alles is vrij en elke actie heeft zijn reactie, met alle gevolgen van dien. Het laatste works for me. Aan de eerste optie mag ik nie denken, word er helemaal spooky van J.

In het weekend was het ook Moederdag. Ik bezocht samen met Junior mijn Ma. Ze was bijzonder klaar van geest. Het leek wel een geschenkje van die eventuele persoon van hier boven durfde ik te denken. Ze was zo lief, zacht en schattig. Heaven must be missing an angel. Toch zorgde aan de andere kant het toeval ervoor dat ze de afgelopen week is gevallen en er een gebroken pink aan overhield. In haar toestand – dementerend- is het niet evident dat het volledige hand inclusief pols in het gips moet voor zoiets.

Ze kan dan best grappig uit de hoek komen met stellingen die je zo ontroerend mooi, komisch en lief zijn. Dit allemaal op één moment. Ja, ze is so special, dat kan je gewoon niet filmen. Voor mij als Ma, voor Junior als Oma. Zo kan Ma nu maar niet begrijpen dat het gips haar de hele dag achtervolgt, zelfs tot in haar bed. Ze vroeg me hoe het kwam dat dit haar moest overkomen. Ik twijfelde.. tussen het lot.. en het toeval.

Just bleef haar het antwoord schuldig. Het lot, zou haar mss wel erg bang maken. Het toeval, is mss wel iets te gemakkelijk voor iets waar we geen pasklaar antwoord op vinden. Wat ik wel zeker weet was dat er in haar kamertje een zeer sterk gevoel van liefde heerste. De grootste kracht uit een menselijk bestaan. Dat mijn Ma dit nog bezit in haar toestand kan geen toeval zijn. En dit op het feest van alle moeders… prachtig, ontroerend schoon.

Hopelijk heb ik het niet te moeilijk gemaakt voor de constant readers. Dit zijn gewoon vragen waar ik op momenten mee zit. Vragen die geboren worden op momenten dat handelingen een reactie als gevolg hebben. Vragen met eventuele antwoorden waar ik niet kan uit kiezen.. Oh my God, were is my mind?