Tijd voor een postje over hoe ik het afgelopen weekend ervaren heb. Of beter gezegd de afgelopen dagen. Ongelooflijk is hoeveel keer mijn gedachten op een dag nog wegdwalen naar mijn grote verlies. Heel vreemd eigenlijk. Het gaat als vanzelf, zonder dat er een aanwijsbaar voorval is. Zomaar gewoon. Ik denk dat het als een soort trauma me nog een hele tijd zal achtervolgen. Trouwens is het ook een trauma. Want is het verliezen van zoveel goedheid wel onmiddellijk te plaatsen? Er zijn zoveel goede moeders op deze wereld. Hoe je ze herkent? Wel we kunnen zo slecht zonder ze dat alles compleet inhoudloos wordt in het leven zonder hen in een van de hoofdrollen. Het zijn de mama’s die al lang van ons hielden toen we er nog lang niet waren. Het zijn de mama’s die ons achterna gaan als we niet weten hoe thuis te komen.

Het doet me dan ook zo ongelooflijk veel pijn dat enkele van haar nakomelingen die moederliefde zoveel kwaad hebben berokkend. Dat deze mensen, broer en zus, die ze met al haar liefde heeft groot gebracht en achterna ging om hen de weg te wijzen om terug thuis te komen, zo harteloos konden zijn. Deze het niet meer nodig vonden om er te zijn op verjaardagen, moederdag, kerst, Nieuwjaar, en alle dagen die voor haar speciaal waren. Mijn voeling naar hen is me daardoor wereldvreemd. Het zit niet in me om mensen uit mijn leven te bannen. Dit heb ik van mijn ma. Daarom ook dat het me dubbel raakt. Ik wil wel zijn zoals haar, vergevingsgezind.  Toch moet ik deze keer passen. Hoe zou ik ze dit ooit kunnen vergeven? Zij die haar zoveel pijn hebben gedaan. Nee, sommige dingen in het leven zijn onomkeerbaar maar jammer.

In het weekend was het een prachtige najaarzon die me naar buiten lokte. De zon, de bomen die getooid zijn in de mooiste kleuren. Sporty die een wasbeurt nodig had.. that’s it.   Ik wilde bezig zijn. Mijn gedachten verzetten. Een wasbeurt voor mijn new set of wheels was de uitgelezen bezigheid. Trouwens het beestje heeft ondertussen al een naam. Sporty is het synoniem voor waar hij voor staat en dus dit is het geworden. Zwart is mooi, daar is mijn kleerkast een stille getuige van. Sporty is ook zwart en ik zal het geweten hebben. Star daarentegen was in het zilver en sneller tevreden als het over een wasbeurt ging.  

Maar deze plezierde me dan ook niet na een wasbeurt met het spiegelbeeld van mezelf. Toen ik vertelde aan Sporty; ‘Ik vind je mooi’ antwoordde hij met; ‘I know’. De brut. Toen de spons frontaal tegen zijn snoet lande wist hij perfect hoe deze situatie recht te zetten. Dit met de volgende woorden; ‘Relax honey, I never seen a Pretty boy look so tough, baby. U got that look’. It sounds nice, doesn't it? Ja, het wordt ongetwijfeld de start van een strange relationship.

23-10-2007, 06:20:42 Justin